دوازدهمین جلسه از دور شانزدهم کارگاههای آموزشی عمومی کنگره۶۰، نمایندگی اسلامشهر با استادی راهنمای محترم مسافر جمشید، نگهبانی مسافر محمود و دبیری مسافر بهروز با دستور جلسه "صورت مسئله اعتیاد" در روز شنبه 4 مهر ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۳۰ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
در ابتدا، خداوند متعال را شکر میکنم که فرصت حضور در این جایگاه و به اشتراک گذاشتن تجربیاتم را فراهم آورد. از جناب مهندس دژاکام، بنیان محترم کنگره ۶۰ و تمامی عزیزانی که در مسیر خدمت گام برمیدارند، قدردانی مینمایم. با احترام به دستور جلسه صورت مسئله اعتیاد، میخواهم تجربهی شخصی خود را با شما در میان بگذارم؛ چرا که این مسیر را با تمام وجود درک کردهام. من پیش از این، تقریباً تمامی روشهای موجود برای ترک اعتیاد، از جمله مصرف قرص، روش سقوط آزاد و متدهای درمانی گوناگون را امتحان کرده بودم، اما متأسفانه هر بار دچار بازگشت میشدم و به تدریج باورم به وجود راهی برای نجات از دست میرفت.
روزی بود که از مقابل مرکز «کنگره» عبور میکردم؛ در حالی که سالها با نگاهی بدبینانه، باورم این بود هر آنچه میبینم توهم است و هیچکس واقعاً به درمان نمیرسد. در آن زمان، اصلاً نمیدانستم آقای مهندس چه دستاوردی داشته است. تا اینکه بر حسب اتفاق، در همان روز، راهنمای محترمم جناب آقای عباسزاده مرا به جلسه مشاوره ارجاع دادند. به یاد دارم ساعت یازده ظهر بود که مشاوره شدم و پس از بازگشت به خانه، با وجود تردیدهای اولیه، ساعت پنج همان روز در جلسه حضور یافتم.
اکنون نزدیک به هجده سال است که هرگز از مسیر کنگره جدا نشدهام. این موفقیت هدیهای از جانب آقای مهندس به من و هزاران نفر دیگر است. در زمانی که همه میگفتند اعتیاد نابودکننده، لاعلاج و پیشرونده است، ایشان با نگاهی نو، خط قرمزهای قبلی را تغییر داد و روش «جایگزینی» را معرفی کرد. این رویکرد باعث شد صدها هزار نفر به درمان قطعی برسند و به رکن اصلی کنگره تبدیل شود.
آقای مهندس در شرایط دشواری جنگید؛ حتی در دورانی که برخی متدهای درمانی مورد نقد یا محدودیت بود، ایشان با شجاعت و تخصص، اثربخشی متد DST را در برنامهها و محیطهای درمانی تبیین کردند. این دستاورد، هدیهای برای تکتک ما و در واقع خدمتی به بشریت بود. ما یکی پس از دیگری وارد این مسیر شدیم، به درمان رسیدیم و زندگیمان را بازیافتیم. اطمینان دارم که این متد در سطح جهانی گسترش خواهد یافت و در کشورهایی که هنوز بر باورهای قدیمی و غیردرمانی پافشاری میکنند، جایگاه خود را باز خواهد کرد تا کنگره در سراسر جهان گسترش یابد، از اینکه به صحبت های من توجه نمودید از همه شما متشکرم

خواسته مسافر: آرزو دارم تمام اعضای کنگره60 در مسیری که از آن انشعاب یافتند قدم بردارند

خلاصه سخنان مسافر حسین:
خداوند را شاکرم و در ابتدا سپاسگزارم که این لطف و محبت نصیب من و خانوادهام شد تا بتوانم عضوی کوچک از خانوادهٔ بزرگ کنگره ۶۰ باشم. از بنیان محترم، جناب آقای مهندس دژاکام و خانوادهٔ گرامیشان قدردانی میکنم که با کشف و ارائهٔ صورتمسئلهٔ اعتیاد، این علم ارزشمند را سخاوتمندانه در اختیار ما قرار دادند تا بتوانیم طعم شیرین رهایی را تجربه کنیم.این جشنها فرصتی مغتنم برای یادآوری مسیر طیشده است. اکنون نزدیک به ده سال و هفت ماه از حضور من در کنگره میگذرد؛ روزهایی که بسیار سریع سپری شدند. در کنگره، کمیت زمان اولویت نیست، بلکه کیفیت رهایی حائز اهمیت است؛ مهمترین دستاورد این مسیر، بازیافتن دوبارهٔ خویشتن بود.پیش از رهایی، آسیبهای اجتماعی و رفتاری زیادی به همراه داشتم؛ شرایط زندگی من بهگونهای بود که نزدیکان حکم به جدایی میدادند. درگیریها، پرخاشگریها و رفتارهای ناهنجار، بخشی از روزمرگی آن دوران بود. با این حال، کنگره ساختاری الگوپذیر دارد. بازگویی این دشواریها و تخریبها برای آن است که تازهواردان بدانند عمیقترین آسیبها نیز قابل درماناند و اگر فردی با چنین پیشینهای به تعادل رسیده، قطعاً آنان نیز میتوانند.نقطهٔ غایی این مسیر، تحقق اضلاع سهگانهٔ معرفت، عدالت و عمل سالم است. رهایی فراتر از قطع وابستگی دارویی بوده و تکامل در جهانبینی و رفتار است.در پایان، از همسفرم و فرزندم صمیمانه پوزش میطلبم و تشکر میکنم؛ بهویژه از پسرم که در دوران تاریکی اعتیاد من، کودکیاش آسیب دید و متحمل رنجهای فراوان شد. امیدوارم فرصت جبران این سالها را داشته باشم. همچنین از راهنمای عزیزم، جناب آقای جمشید، و کلیهٔ اعضا و خدمتگزارانی که در این جشن حضور یافته و با مشارکتهای پرمهرشان به من انگیزه و درس آموختند، سپاسگزارم. این محبتها مسئولیتم را سنگینتر میکند و امیدوارم بتوانم در رفتار و کردارم پاسخی شایسته به این الطاف بدهم.سپاسگزارم که به صحبت های بنده توجه کردید.


متن: مسافر امیرحسین
عکس و ارسال: مسافر امیرمحمد
- تعداد بازدید از این مطلب :
822