خدمت در کنگره به من امید داد؛ دل‌نوشته مسافر محسن از لژیون چهارم

سلام دوستان، محسن هستم، یک مسافر.
با حدود سه سال تخریب وارد کنگره ۶۰ شدم. آخرین آنتی‌ایکس من تریاک و شیره کشیدنی بود.
حدود هشت ماه است که سفر می‌کنم، به روش DST، با داروی درمانی شربت اپیوم. ورزش من در کنگره ۶۰ کوهنوردی است.
با راهنمایی مسافر حسن آقای مقیمیان، لژیون ۴، شعبه بنیان مشهد. در حال حاضر تی‌دی‌اس، ۸ دهم سی‌سی در هر وعده مصرف می‌کنم.
در ضمن، مسافر ویلیام هم هستم با ۲۳ سال تخریب، در دوره سازگاری، با راهنمایی مسافر سلمان، لژیون یکم، شعبه بنیان مشهد.

وقتی به روزهایی که قبل از ورودم به کنگره ۶۰ داشتم فکر می‌کنم، می‌بینم چقدر حال و هوای زندگی‌ام با امروز فرق کرده است. شاید آن روزها خودم هم نمی‌دانستم دقیقاً دنبال چه چیزی هستم؛ فقط می‌دانستم که از شرایطی که در آن قرار داشتم خسته شده‌ام و دلم یک حال خوب واقعی می‌خواست.
ورودم به کنگره ۶۰ برای من شروع یک مسیر تازه بود؛ مسیری که به من یاد داد برای تغییر کردن فقط خواستن کافی نیست؛ باید حرکت کرد، آموزش دید و قدم‌به‌قدم جلو رفت.
یکی از اتفاق‌های قشنگی که در این مسیر برای من افتاد، گرفتن خدمت در سایت کنگره ۶۰ بود. قبل از اینکه وارد این خدمت شوم، شاید به اهمیت سایت و فضای مجازی آن‌طور که امروز نگاه می‌کنم، نگاه نمی‌کردم.

امروز می‌بینم سایت و فضای مجازی چقدر می‌توانند در رساندن پیام کنگره و آموزش‌ها به آدم‌هایی که شاید حتی امکان حضور مستقیم در جلسات را ندارند، مؤثر باشند. یک مطلب، یک آموزش یا یک تجربه می‌تواند از طریق فضای مجازی به دست کسی برسد که دقیقاً در همان لحظه به آن نیاز دارد.
برای من، خدمت در سایت فقط کار با کامپیوتر و فضای مجازی نیست. احساس می‌کنم با این خدمت، من هم می‌توانم سهم کوچکی در رساندن آموزش‌ها و حال خوب کنگره به دیگران داشته باشم.
از طرفی، آشنایی با تکنولوژی‌های جدید و هوش مصنوعی هم برای من جالب بوده است. هوش مصنوعی اگر درست و در مسیر درست استفاده شود، می‌تواند ابزار خوبی برای یادگیری، تحقیق، تولید محتوا و بهتر انجام دادن کارها باشد. برای من جالب است که امروز می‌توانیم از تکنولوژی استفاده کنیم تا بهتر آموزش ببینیم و بهتر خدمت کنیم.

البته خود تکنولوژی به‌تنهایی کاری برای انسان انجام نمی‌دهد؛ این ما هستیم که باید یاد بگیریم چطور از آن درست استفاده کنیم. همان‌طور که کنگره به من یاد داده، ابزارها زمانی ارزشمند هستند که در مسیر درست قرار بگیرند.
هرچه بیشتر در این مسیر جلو می‌روم، بیشتر می‌فهمم خدمت کردن فقط کمک به دیگران نیست؛ خدمت کردن حال خود آدم را هم بهتر می‌کند.
وقتی پشت سیستم می‌نشینم و کاری انجام می‌دهم که شاید یک نفر از آن استفاده کند، چیزی یاد بگیرد یا حتی انگیزه‌ای برای ادامه مسیر پیدا کند، احساس می‌کنم وجودم برای یک نفر مفید بوده است. همین حس مفید بودن برای من ارزش زیادی دارد.
امروز نمی‌گویم همه مشکلات زندگی‌ام تمام شده است. هنوز مسیر ادامه دارد و هنوز باید یاد بگیرم و حرکت کنم. اما یک چیز برایم فرق کرده؛ امروز امید دارم.

امروز می‌دانم اگر درست حرکت کنم، می‌توانم بهتر شوم، می‌توانم حال بهتری داشته باشم و می‌توانم برای دیگران هم مفید باشم.
از اینکه وارد کنگره ۶۰ شدم خوشحالم. از آموزش‌هایی که گرفتم، از دوستانی که در این مسیر پیدا کردم و از فرصتی که برای خدمت در سایت و فضای مجازی به دست آوردم، خدا را شکر می‌کنم.
امیدوارم بتوانم قدر این فرصت را بدانم، در مسیر بمانم، آموزش ببینم، خدمت کنم و هر روز قدمی برای بهتر شدن خودم و کمک به دیگران بردارم.
در آخر فقط می‌توانم بگویم:
گاهی یک تصمیم می‌تواند مسیر زندگی آدم را عوض کند؛ برای من، ورود به کنگره ۶۰ یکی از همان تصمیم‌ها بود.
امروز خوشحالم که در این مسیر هستم و خوشحالم که می‌توانم با کمک آموزش، خدمت و حتی ابزارهای جدیدی مثل فضای مجازی و هوش مصنوعی، سهم کوچکی در رساندن این پیام به دیگران داشته باشم.

دل‌نوشته: مسافر محسن لژیون چهارم