از پیدا کردنِ راه تا خدمت کردن و برداشتِ ثمره

سیزدهمین جلسه از دوره ششم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، ویژه مسافران نمایندگی سنایی نیشابور،در روز یکشنبه با استادی مرزبان محترم مسافر مجتبی، نگهبانی مسافر محمد و دبیری مسافر رضا، با دستورجلسه «وادی هفتم و تاثیر آن روی من»درتاریخ 1405/06/22 رأس ساعت ۱۷ آغازبه کار نمود.
 

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، مجتبی هستم، یک مسافر.از نگهبان محترم و گروه مرزبانی تشکر می‌کنم که اجازه دادند امروز در این جایگاه قرار بگیرم، خدمت کنم و از آموزش‌های شما دوستان بهره بگیرم. همچنین خداوند را شاکر و سپاسگزارم که در کنگره ۶۰ حضور دارم و می‌توانم از آموزش‌های زیبای کنگره استفاده کنم و آن‌ها را در زندگی خود به کار بگیرم.
در وادی هفتم می‌خوانیم: «راه پیدا می‌شود و آنچه برداشت می‌کنیم، همان چیزی است که کاشته‌ایم.» همان‌طور که می‌دانید، همه ما در مسیر تخریب اعتیاد قرار داشتیم و در تاریکی‌های اعتیاد به دنبال راهکاری برای درمان خودمان بودیم. به راه‌های مختلف پناه می‌بردیم تا به مقصد نهایی، یعنی درمان، برسیم.
هرکدام از ما به شکلی این مسیر را تجربه کرده‌ایم؛ یکی به سراغ قرص می‌رفت، دیگری شیشه مصرف می‌کرد، یکی به کمپ می‌رفت و دیگری روش دیگری را امتحان می‌کرد. اما چون راه درست و مشخصی را پیدا نکرده بودیم، به سرمنزل مقصود، یعنی آرامش و آسایش، نمی‌رسیدیم.
آرامش و آسایش، نتیجه پیدا کردن راه درست است و این موضوع در وادی هفتم برای من معنا پیدا می‌کند.
من، مجتبی، بارها تجربه ترک مواد مخدر را داشتم، اما هر بار که مواد را ترک می‌کردم، بعد از مدتی دوباره به مصرف برمی‌گشتم و حتی میزان مصرفم نسبت به قبل بیشتر می‌شد. هر دفعه تصور می‌کردم این بار می‌توانم دوباره به همان آدم معمولی گذشته تبدیل شوم، اما چون راه درست را پیدا نکرده بودم، دوباره به نقطه قبل برمی‌گشتم.
اینجاست که وادی هفتم برای من پاسخ این سؤال می‌شود که «راه کجاست؟»
باید راهی را پیدا کنیم که ما را به سرمنزل مقصود برساند. وادی هفتم جدا از وادی‌های دیگر نیست؛ بلکه ادامه همان مسیری است که از ابتدا شروع کرده‌ایم.
در وادی اول یاد می‌گیریم که «با تفکر، ساختارها آغاز می‌شود». وادی دوم به ما می‌آموزد که هیچ‌کس بیهوده به این جهان نیامده است. در وادی سوم یاد می‌گیریم که هیچ‌کس به اندازه خود انسان نمی‌تواند برای خودش حرکت و تلاش کند. وادی چهارم به ما می‌آموزد که مسئولیت کارهای خودمان را بپذیریم و پاسخگوی اعمال خود باشیم.
در وادی پنجم، آموزش‌هایی را که گرفته‌ایم از حالت تئوری خارج می‌کنیم و در زندگی به اجرا درمی‌آوریم. یعنی آموزش‌ها را فقط نشنویم، بلکه آن‌ها را در زندگی کاربردی کنیم. در وادی ششم نیز فرمان عقل مطرح می‌شود و یاد می‌گیریم به فرمان عقل توجه کنیم.
حالا در وادی هفتم، وقتی مسئولیت خودمان را پذیرفته‌ایم و آموزش‌های لازم را گرفته‌ایم، باید راه درست را پیدا کنیم و ببینیم برداشت ما از این مسیر چیست.
ارتباط وادی هفتم با دانایی مؤثر برای من این است که آموزش‌هایی را که در کنگره می‌گیریم، فقط در حد حرف و دانستن باقی نگذاریم؛ بلکه آن‌ها را در رفتار و زندگی خودمان ببینیم.
منِ مجتبی، آیا با گذشته خودم فرق کرده‌ام؟ آیا رفتار و برخورد من با دیگران تغییر کرده است؟
من همان مجتبی هستم که در زمان مصرف بودم، اما آموزش‌های کنگره باعث شده رفتار و نگاه من تغییر کند. در زمان مصرف، نه بخشش را می‌شناختم و نه خدمت را می‌دانستم. اما کنگره به من صبر و بخشش را آموزش داده است. یاد گرفته‌ام اگر از کسی کینه‌ای دارم، آن را کنار بگذارم و بتوانم نسبت به همنوع خود محبت و بخشش داشته باشم.
وادی هفتم به من یاد داده است که وقتی راه را پیدا کردی، بایستی خدمت کنی.
حالا باید از خودم بپرسم: برداشت من از آموزش‌های کنگره چه بوده است؟ من سه سال و یازده ماه در کنگره حضور داشته‌ام. باید ببینم در این مدت چه چیزی یاد گرفته‌ام و چه تغییری در من ایجاد شده است.
اگر از من بپرسند کنگره ۶۰ چه چیزی به من داده است، شاید یکی از اولین پاسخ‌هایم رهایی از مواد مخدر باشد. اما برای من، رهایی فقط یکی از دستاوردهای کنگره است. من در کنگره آموزش‌های بسیار بزرگ‌تری گرفته‌ام که رهایی از مواد مخدر در مقابل آن‌ها شاید کوچک‌ترین مسئله باشد.
رهایی بسیار باارزش است و برای رسیدن به آن زحمت زیادی کشیدیم. کارهای زیادی انجام دادیم تا به حال خوب برسیم، اما تا زمانی که راه درست را پیدا نکرده بودیم، به آن آرامش واقعی نمی‌رسیدیم.
آموزش‌های کنگره درباره مسائلی است که شاید هیچ‌وقت در دانشگاه، مدرسه و حتی از پدر و مادرمان یاد نگرفته باشیم. اینجا یاد می‌گیریم که بخشش داشته باشیم، خدمت کنیم و قوانین و حرمت‌ها را رعایت کنیم. یاد می‌گیریم که خدمت کردن فقط انجام یک کار برای دیگران نیست؛ بلکه خودِ خدمت کردن، بخشی از آموزش و رشد انسان است.
وادی هفتم به ما می‌گوید راه را پیدا کنیم و بعد برداشت خودمان را از این راه ببینیم.
برای من، همین که امروز روی این صندلی نشسته‌ام و در کنگره ۶۰ خدمت می‌کنم، نشان‌دهنده این است که بخشی از راه را پیدا کرده‌ام. امروز افتخار دارم در کنگره حضور داشته باشم و از خدمت کردن آموزش بگیرم.
من از خدمت به خانواده، خدمت به دوستان، خدمت به خودم و خدمت به همنوعانم آموزش می‌گیرم. کسانی را می‌بینم که روزی درگیر مواد مخدر بودند و امروز در کنگره حضور دارند. تک‌تک آن‌ها را می‌بینم و شاهد هستم که حالشان روزبه‌روز بهتر می‌شود.
خیلی خوشحالم که این جمع بزرگ‌تر می‌شود و افراد بیشتری راه خودشان را پیدا می‌کنند. امیدوارم همه ما بتوانیم راه درست را پیدا کنیم، از این راه برداشت کنیم و آموزش‌هایی را که در کنگره می‌گیریم، در زندگی خودمان به اجرا دربیاوریم.
از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، سپاسگزارم.

ضبط صدا مسافر مهدی
عکس مسافر روح الله
تایپ مسافر علی
ویراستاری مسافر بهروز
لینک و انتشار خبر مسافر حمزه