رمز و راز کشف حقیقت در دو چیز است؛ یکی یافتن راه و دیگری؛ آنچه برداشت می نمائیم.

جلسه یکم از دوره چهاردهم سری جلسات کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی شوشتر، به استادی مسافر محمد ، نگهبانی مسافر اکبر و دبیری مسافر علی ، با دستور جلسه «وادی هفتم و تأثیر آن بر روی من»در روز یکشنبه مورخ1405.06.22 رأس ساعت17:00 آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان محمد هستم یک مسافر،  خدا را شکر و سپاسگزارم که در جمع شما هستم و می‌توانم از این جمع آموزش بگیرم.

وقتی متوجه شدم دستور جلسه وادی هفتم است، به این فکر کردم که برای سومین سال پیاپی است که در زمان برگزاری این دستور جلسه، فرصت خدمت به‌عنوان استاد جلسه را پیدا می‌کنم. پیش خودم فکر می‌کنم حتماً مطلبی که می‌خواهم بیان کنم، برای من ارزشمند است؛ چراکه یکی از عزیزانم را به دلیل پیدا نکردن مسیر درست از دست داده‌ام. مدتی همیشه این سؤال در ذهنم بود که چرا قبل از اینکه من وارد کنگره شوم، پیام کنگره به من نرسید و چرا این مسیر را زودتر پیدا نکردم. از دست دادن آن عزیز برایم بسیار سخت بود و مدت‌ها با این موضوع درگیر بودم. امروز خوشحالم که در کنگره هستم و این مسیر را پیدا کرده‌ام. در یکی از صحبت‌هایم با راهنمایم ، این موضوع را مطرح کردم و گفتم که به دلیل پیدا نکردن این مسیر، عزیزی را از دست داده‌ام. ایشان به من گفتند: «حالا شما تمام کاری که می‌توانید انجام دهید، این است که چون راه را پیدا کرده‌اید، با عمل خودتان این مسیر را به انسان‌هایی که هنوز راه درمان را پیدا نکرده‌اند نشان دهید.»  این صحبت واقعاً برای من قوت قلب شد. با خودم عهد کردم تا جایی که توان دارم، پیام رهایی و پیام پیدا کردن راه درمان اعتیاد را منتقل کنم.

کنگره به ما آموزش می‌دهد که با کلام و تبلیغ مستقیم، دیگران را دعوت نکنیم؛ بلکه با عمل خودمان کاری کنیم که اطرافیانمان تغییرات ما را ببینند. وقتی دیگران ببینند که یک انسان چگونه تغییر کرده و حالش بهتر شده است، ممکن است خودشان سؤال کنند و از طریق پرس‌وجو، مسیر کنگره را پیدا کنند. به همین دلیل بسیار خوشحالم که در کنگره هستم. شاید یکی دو یا سه سال پیش، هنوز این سؤال برایم وجود داشت که چرا قبل از اینکه عزیزی را از دست بدهم، این پیام به من نرسید؛ اما امروز با خودم می‌گویم شاید باید این اتفاقات می‌افتاد تا من بتوانم این پیام را به شکلی منتقل کنم که عزیزانی که تازه سفر خود را آغاز کرده‌اند و هنوز ایمان و باور کافی ندارند، به این مسیر ایمان پیدا کنند. من همیشه به تازه‌واردین می‌گویم که باید بسیار خوشحال باشند؛ چراکه راهی پیدا شده است. به آن‌ها می‌گویم به مسیر خود افتخار کنند و سفرشان را تا روزهای آخر با جدیت ادامه دهند، چون جایی وجود دارد که می‌توان پرونده اعتیاد را برای همیشه بست و به رهایی رسید. این موضوع برای من بسیار ارزشمند است. خداوند را شاکرم که در مسیری قرار گرفته‌ام که هم در آن آموزش می‌گیرم و هم به درمان رسیده‌ام. بسیار خوشحالم که در جمع شما هستم و آموزش می‌گیرم.

امیدوارم در این مسیر ثابت‌قدم باشم و بتوانم تا جایی که توان دارم، پیام رهایی و پیام پیدا کردن راه را که همان مفهوم وادی هفتم است، به بهترین شکل ممکن منتقل کنم.

از اینکه به صحبت‌های من گوش کردید، سپاسگزارم.

تنظیم و ارسال: مسافر منصور