در کنگره ۶۰، دستور جلسههای هفتگی مانند زنجیر با یکدیگر رابطه دارند. اگر به دو دستور جلسهٔ قبل نگاه کنیم، یعنی «دانایی، دانایی مؤثر و سواد» و «از فرمانبردار تا فرمانده»، و در این دستور جلسه بشکافیم، یعنی در وادی هفتم که میگوید:
«کشف رمز و راز حقیقت در دو چیز است؛
یکی یافتن راه و دیگری آنچه برداشت مینماییم»
یعنی چقدر آموزش دریافت کردهایم؟ چقدر به آموزشها عمل میکنیم؟ این دستور جلسه معیار سنجش خودمان است؛ اینکه چقدر به آموزشهای کنگره ۶۰، چه در کنگره و چه بیرون از کنگره، عمل میکنیم.
در انتهای وادی به افراد کمخرد و خردمند اشاره میکند و اینکه در کدام گروه قرار بگیریم، بستگی به عملکرد ما دارد؛ یعنی قبل از اینکه حرف بزنیم، فکر کنیم؛ نه اینکه بدون فکر کردن حرف بزنیم و باعث ناراحتی خود و دیگران شویم.
و یا به تصور اینکه «بهترین راه، کوتاهترین و ارزانترین راه است»، باعث شویم دوباره این راه را برویم؛ یعنی با کارهای ضدارزش، در خیال خود فکر کنیم که کار بهتری انجام دادهایم، در حالی که اینطور نیست و در آخر ماجرا مجبور شویم دوباره این راه را تکرار کنیم؛ یعنی مجبور شویم دوباره سفر کنیم تا به رهایی برسیم.
در انتهای وادی هفتم به نشانههای راه صراط مستقیم اشاره میکند؛ یکی از نشانههای راه مستقیم، سالم و کامیاب رسیدن به هدف است؛ یعنی رهایی از مواد مخدر؛ بهگونهای که در آخر سفر با حال خوش وارد سفر دوم میشویم، حس و حال خوبی داریم و از زندگی لذت خواهیم برد.