«خلاصه سیدی از فرمانبرداری تا فرماندهی»
فرماندهی فقط دستور دادن به دیگران نیست؛ بلکه یعنی من اول توانایی فرمان دادن به نیروهای درونی و بیرونی خودم را داشته باشم و این نیاز به آموزش و تمرین دارد. انسان زمانی فرمانده واقعی است که بتواند آنچه را میخواهد، به انجام برساند؛ مثلاً بتواند ذهنش را مهار کند، بدنش را کنترل کند، احساسش را مدیریت کند و دانستههایش را به کار بگیرد.
وقتی دست، پا، ذهن، زبان، حافظه و احساسات ما از فرمان ما پیروی میکنند، یعنی در آن قسمت به فرماندهی رسیدهایم. هر توانایی جدیدی که به دست میآوریم، فرماندهی ما را گسترش میدهد و باعث تولید انرژی در ما میشود. برای همین است که یک کودک وقتی اولین قدم را برمیدارد یا اولین کلمه را میگوید، اینقدر خوشحال میشود؛ چون توانسته است نیروی جدیدی را تحت فرمان خود درآورد.
در مقابل، وقتی تواناییهای انسان از اختیارش خارج میشوند، احساس ناتوانی و شکست به وجود میآید. اعتیاد نمونهی روشن از دست دادن فرماندهی است. فرد میخواهد کاری را انجام دهد، اما ذهن، جسم و احساسش دیگر مثل گذشته از او فرمان نمیبرند؛ حتی برای انجام سادهترین کارها نیازمند مصرف ماده مخدر است و برای همین هم ماده مخدر را تغییر یا افزایش میدهد تا دوباره همان توانایی قبل را به دست بیاورد. انسان مصرفکننده برای رسیدن به فرماندهی دوباره بر جسم، باید مسیر بازسازی را طی کند.
نکته مهم سیدی این است که راه رسیدن به فرماندهی، از فرمانبرداری میگذرد. انسان برای اینکه بتواند کاری را درست انجام دهد، ابتدا باید آموزش ببیند و به دانایی مؤثر برسد. برای آموزش باید از یک استاد، راهنما یا کسی که این مسیر را طی کرده است، یاد بگیرد و فرمانبرداری کند. فرمانبرداری فقط شنیدن حرف استاد نیست، بلکه اجرای آن است، بدون اینکه دائماً بخواهیم قضاوت کنیم که درست میگوید یا اشتباه. این کار سخت است، چون نفس اماره دوست دارد خودش فرمانده باشد و زیر بار فرمان دیگری نرود.
وقتی انسان از فرمانبرداری درست و اجرای قوانین فرار میکند، در همان وضعیت قبلی باقی میماند؛ اما اگر آموزش را بپذیرد و آن را در عمل اجرا کند، کمکم نیروهای از دست رفته دوباره به اختیارش برمیگردند. به نظر من این قانون فقط درباره اعتیاد نیست و در تمام زندگی کاربرد دارد؛ در خانواده، کار، تحصیل، تربیت و حتی شناخت خودمان، ابتدا باید یاد بگیریم و فرمانبردار قوانین درست باشیم.
هیچکس بدون یادگیری و تمرین نمیتواند ناگهان فرمانده خوبی شود. هرچه بیشتر یاد بگیریم و درست عمل کنیم، نیروهای بیشتری تحت اختیار ما قرار میگیرند. پس فرمانبرداری واقعی، ضعف و بردگی نیست؛ بلکه تمرینی است که انسان را از ناتوانی به توانایی و در نهایت، از فرمانبرداری به فرماندهی میرساند.
منبع: سیدی از فرمانبرداری تا فرماندهی
نویسنده :همسفر سمانه رهجوی راهنما همسفر لیلی (لژیون چهارم)
رابط خبری: همسفر نگار رهجوی راهنما همسفر لیلی (لژیون چهارم)
عکاس: همسفر ناهیده رهجوی راهنما همسفر بهاره (لژیون اول)
ارسال: راهنمای تازهواردین همسفر مرضیه (نگهبان سایت)
همسفران نمایندگی کاشان
- تعداد بازدید از این مطلب :
15