فرمانبرداری از راهنما رسیدن به رهایی است.

چهارمین جلسه از دوره شانزدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی ویژه مسافران کنگره۶۰ نمایندگی کاشمر با استادی  مسافر ناصر، نگهبانی مسافر محمد و دبیری موقت  مسافر مالک با دستور جلسه
«از فرمانبرداری تا فرماندهی» روز سه شنبه تاریخ17 شهریور ماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۶ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان ناصر هستم یک مسافر:
ابتدا از نگهبان جلسه تشکر می‌کنم که مسئولیت و اداره جلسه را به من واگذار نمود تا خدمت کنم و آموزش بگیرم.
در مورد دستور جلسه، همیشه آقای مهندس می‌ فرمایند کنگره مثل یک پادگان نظامی یا دانشگاه است. در دانشگاه یک نفر ترم اول است، یک نفر لیسانس گرفته و به همین شکل سلسله ‌مراتب وجود دارد. در نظام هم همین‌ طور است، یک نفر سرباز است، دیگری درجه بالاتری دارد و این سلسله‌ مراتب ادامه پیدا می ‌کند. در کنگره قوانین و ساختار مشخصی وجود دارد. وقتی شما وارد یک پادگان می‌شوید، باید به افراد دارای جایگاه‌ بالاتر احترام بگذارید. اگر این قوانین را رعایت نکنید از مسیر درست خارج ‌شوید. در کنگره هم ا حترام به پیشکسوت، راهنما و خدمتگزار، در واقع احترام به جایگاه است. چرا باید فرمانبردار راهنما باشیم؟ می ‌خواهید از یک کوه بالا بروید باید یک راه بلد باشد که راه را به شما نشان دهد. ممکن است راهنمای آن منطقه تحصیلات زیادی نداشته باشد، اما مسیر کوه را به خوبی می ‌شناسد. اگر می خواهید سالم به نوک قله برسید، طبیعی است که باید به صحبت‌های کسی که مسیر را به خوبی می شناسد گوش دهید. آقای مهندس هم می‌فرمایند احترامی که ما می‌ گذاریم، برای شخص نیست، برای شال و جایگاه است. ممکن است این شال حتی روی یک چوب خشک هم قرار بگیرد، ما به آن جایگاه احترام می‌ گذاریم.

اگر امروز اینجا نشسته‌ ام و برای درمان و رهایی آموزش می‌گیرم، یعنی دانسته‌ ها و تجربه‌ هایی که قبل از ورود به کنگره داشتم، نتوانسته مشکل من را حل کند. اگر می‌توانستم با همان روش‌ ها به نتیجه برسم، امروز اینجا نبودم. راهنما یعنی کسی که راه را بلد است، کسی که خودش این مسیر را رفته و حالا می‌تواند به من کمک کند. فرمانبرداری از راهنما برای این نیست که من شخصیت خودم را کنار بگذارم، بلکه برای این است که از تجربه کسی استفاده کنم که این مسیر را قبلاً طی کرده است. اگر از کسی که راه را بلد است فرمانبرداری نکنم کمترین اتفاقی که برایم می‌ افتد این است که مسیر را گم کنم. ممکن است نیروهای منفی و مشکلات دیگری هم سر راهم قرار بگیرند و برگشتن به نقطه اول، زمان زیادی را از من بگیرد. راهنما این مسیر را طی کرده و طبیعی است که او بهتر از من مسیر را می شناسد و می داند چگونه سالم به مقصد می رسم. در نهایت فرمانبرداری یعنی اعتماد کردن به کسی که آموزش و تجربه کسب کرده و در این مسیر به رهایی رسیده است. امیدوارم همه ما به این درک برسیم که با آموزش، فرمانبرداری و حرکت درست در این مسیر بتوانیم به رهایی و آرامش برسیم.
از اینکه سکوت کردید و به صحبت های من گوش کردید از همگی شما سپاسگذارم

عکاس: مسافر مرتضی
تایپ: مسافر مهدی
ویراستار: مسافر سلیمان
ارسال خبر: مسافر محمد
مرزبان کشیک: مسافر مجتبی