گروه خانواده _مشارکت مکتوب

همسفر مهسا نوشت✍

وقتی از فرماندهی و فرمانبرداری حرف میزنیم، ناخودآگاه به یاد نیروهای نظامی میافتیم. این تمثیل خوبی است؛ چراکه اگر فرمانبردار خوبی نباشیم و از مسائل درس و عبرت نگیریم، هم خود و هم اطرافیانمان را درگیر رنج و مشکل میکنیم.

کنگره ۶۰ به من آموخت که راحتی مسیر، در گروِ فرمانبرداری از راهنما و پذیرش قلبی آموزشهاست. تا زمانی که منیت داشته باشیم، نه تنها فرمانبردار خوبی نیستیم، بلکه نمیتوانیم فرمانده خوبی هم باشیم و کائنات، ما را از خدمت به خلق که بالاترین نعمت است، کنار میزند.

یکی از راههای قدردانی از راهنمایان که وقت باارزششان را در اختیار ما میگذارند، همین فرمانبرداری عملی است؛ نه تعریف و تمجیدِ زبانی.

فرمانبرداری محدود به حوزهٔ اعتیاد نیست؛ در تمام ابعاد زندگی جاریست. اگر فرمانبردار خوبی نباشیم، نمیتوانیم فرماندهِ خوبی برای شهر وجودی و زندگی خود باشیم. هر کسی که میخواهد در جایگاه فرماندهی قرار گیرد، باید نخست فرمانبرداری را کامل آموخته باشد؛ کاری که شاید ساده به نظر آید، اما در عمل دشوار است.

به گفتهٔ استاد امین، برای فرمانبرداری باید از قضاوت دربارهٔ استاد دست کشید؛ نه دربارهٔ دانسته هایش، نه دربارهٔ منطق حرفهایش و نه دربارهٔ درستی یا نادرستی مطالبش. تنها در این صورت میتوان فرمانبردار و سپس فرمانده خوبی شد.

زیباترین جملهٔ استاد برای من این بود:

«من از جنس کسی میشوم که از او فرمان میگیرم؛ اگر فرمان الهی را ببرم، به سمت پاکیها میروم و اگر فرمان شیطانی را، از جنس شیطان خواهم شد.»

شادی و اندوه ما نیز نتیجهٔ همین فرمانبرداری یا سرپیچی است. خداوند همه را هدایت میکند، اما این ما هستیم که انتخاب میکنیم شاکر باشیم یا کافر، انجام دهیم یا ندهیم؛ اگر انجام دهیم، لذت میبریم و اگر ندهیم، تاوانش را پس میدهیم.

فرماندهیِ شهر وجودی، از درون شکل میگیرد و در بیرون نمود مییابد. کسی که فرمانبردار فرامین الهی باشد، میتواند فرماندهی توانمند برای خود و دیگران باشد وگرنه، کسی که برای خودش فرمانده خوبی نیست، چگونه میتواند برای دیگران فرماندهی کند؟ راهنما کسی است که روزگاری فرمانبردار خوبی بوده و حالا به مقام فرماندهی رسیده است.

نویسنده و تایپیست: همسفر مهسا رهجوی راهنما همسفر نسیم( لژیون دوم )

ویراستار و ارسال: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر نسیم( لژیون دوم )

همسفران نمایندگی میلاجرد