انسان باید به‌مرحله‌ای برسد که بتواند فرمانده خودش باشد

جلسه نهم از دوره چهاردهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی ملایر به استادی راهنمای تازه‌واردین همسفر بهاره، نگهبانی همسفر شکوفه و دبیری همسفر سحر با دستورجلسه «از فرمانبرداری تا فرماندهی» روز یک‌شنبه ۱۵ شهریور ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

خداوند در قرآن کریم می‌فرماید: «أَطِیعُوا اللَّهَ وَأَطِیعُوا الرَّسُولَ وَأُولِی الْأَمْرِ مِنْکُمْ» از خداوند اطاعت کنید از پیامبر اطاعت کنید و از صاحبان امر خود نیز فرمان ببرید. این آیه به ما نشان می‌دهد که اطاعت و فرمان‌برداری اگر در مسیر حق و رشد باشد، یکی از اصول مهم زندگی انسان است اما مهم‌تر این است که هدف نهایی انسان این نیست که همیشه فقط از دیگران فرمان ببرد؛ انسان باید به مرحله‌ای برسد که بتواند فرمانده خودش باشد. بزرگ‌ترین فرماندهی، فرماندهی بر دیگران نیست بلکه فرماندهی بر خودمان است.

این‌که من بتوانم به نفس خودم فرمان بدهم، بسیار مهم است. زمانی که عصبانی هستم و بتوانم خودم را کنترل کنم؛ یعنی فرمانده خودم هستم. وقتی خوابم می‌آید اما مسئولیتی دارم و آن را انجام می‌دهم، وقتی نفس چیزی می‌خواهد که برای من ضرر دارد و من، نه بگویم؛ یعنی قدرت فرماندهی پیدا کرده‌ام. در سی‌دی از فرمان‌برداری تا فرماندهی دکتر امین می‌گویند: برای رسیدن به فرماندهی، اول باید ظرفیت آن را در خودمان ایجاد کنیم. فرماندهی یک عنوان یا جایگاه نیست بلکه یک توانایی و مسئولیت است.

وقتی من نتوانم فرمان‌بردار خوبی باشم، چطور از دیگران انتظار داشته باشم از من فرمان‌برداری کنند؟ یک راهنما در کنگره۶۰ قبل از این‌که راهنما باشد، یک رهجو بوده که خودش آموزش گرفته است، فرمان‌برداری کرده، قوانین را رعایت کرده و مسیر را طی کرده است؛ بنابراین وقتی به جایگاه راهنمایی می‌رسد، می‌داند رهجو چه مسیری را طی می‌کند؛ پس می‌توان گفت فرمان‌برداری مقدمه فرماندهی است، اما فرمان‌برداری از چه؟ از قوانین و اصول درست. زمانی که فرمان‌برداری را به درستی انجام می‌دهیم، به‌مرور قدرت تصمیم‌گیری و فرماندهی در ما شکل می‌گیرد، البته رسیدن به فرماندهی به یک‌باره امکان‌پذیر نیست. ما وقتی تجربه، تفکر و آموزش داریم، می‌توانیم پله‌پله و با مسئولیت‌های کوچک، ظرفیت پذیرش در مسئولیت‌های بزرگ را داشته باشیم.

گاهی انسان دوست دارد فرمانده باشد اما مسئولیت نداشته باشد و در صورتی که فرماندهیِ واقعی با مسئولیت، خدمت و پاسخگویی امکان‌پذیر است. زیباترین فرماندهی این است که من بگویم که من مسئول زندگی خودم هستم، من مسئول انتخاب‌هایم هستم، من با آموزش می‌توانم فرمانده بهتری برای وجود خودم باشم و در آخر این‌که مسیر از فرمانبرداری تا فرماندهی مسیر رشد انسان است. وقتی برای اولین‌بار عنوان این دستور‌جلسه را می‌شنویم شاید تصور کنیم فرمان‌برداری؛ یعنی انسان همیشه مطیع دیگران باشد و فرمان‌دهی؛ یعنی به دیگران دستور بدهد اما در جهان‌بینی کنگره‌۶۰ مفهوم فرمان‌برداری و فرمان‌دهی بسیار عمیق‌تر از این حرف‌ها است.

انسان برای این‌که بتواند روزی فرمانده خوبی باشد ابتدا باید فرمان‌بردار خوبی باشد کسی که هنوز فرمان‌برداری را یاد نگرفته است اگر به جایگاه فرمان‌دهی برسد ممکن است از قدرت خود به‌درستی استفاده نکند. در کنگره ما ابتدا یاد می‌گیریم از قوانین و حرمت‌ها فرمان‌برداری کنیم؛ برای مثال در جلسات به‌موقع حاضر شویم، آموزش بگیریم و به راهنما اعتماد کنیم زیرا راهنما مانند همه ما این مسیر را گذرانده و تجربه کرده است و به مرور متوجه می‌شویم که همین فرمان‌برداری ما را به سمت آزادی و توانایی حرکت می‌دهد. یکی از نکات مهم این است که فرمان‌برداری کورکورانه نیست و انسان باید با آموزش و دانایی به جایی برسد که علت فرمان‌برداری را درک کند وقتی من بدانم یک قانون برای رشد و درمان من است با عشق بیشتری آن‌را اجرا می‌کنم.

مرزبانان کشیک: همسفر‌ فاطمه و مسافر حسن‌رضا
عکاس: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر فائزه (لژیون اول)
تایپیست: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون سوم)
ویرایش: همسفر مبینا رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون سوم)
ارسال: مرزبان خبری همسفر معصومه
همسفران نمایندگی ملایر