فرمانبرداری یعنی دقت کردن و یادگیری؛ مثل ساختن یک صندلی هواپیما که هزاران قطعه دارد؛

جلسه سیزدهم از دوره سی‌وهشتم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره60 با استادی دیده‌بان محترم آقای منصوری ، نگهبانی مسافر مهدی و دبیری مسافر مجتبی با دستور جلسه از فرماندهی تا فرمانروایی در روز یک‌شنبه مورخ 1405.6.15 راس ساعت آغاز به کارنمود.
خلاصه سخنان استاد.

من همیشه معتقدم بهترین و کوتاه‌ترین راه برای رسیدن به جایگاه درست، گذار از مرحله «شاگردی» به «فرمانبرداری» و در نهایت رسیدن به «فرماندهی» است. ما انسان‌ها معمولاً از ابتدا فقط به دنبال حال خوب و لذت‌های آنی هستیم؛ فکر می‌کنیم با ابزارهای گذرا می‌توانیم حالمان را خوب کنیم، اما این غذاهای نیم‌پخته و ناپخته هستند و نمی‌توانند ما را به مقصد برسانند. ما باید به دنبال غذای پخته‌تر و عمیق‌تر باشیم
در مسیر زندگی و حیات، نباید بخواهیم بدون فرمانبرداری، مستقیماً به فرماندهی برسیم. برای رسیدن به استادی، باید ابتدا مسیر شاگردی را طی کرد. حتی بزرگترین‌ها و دانشمندانی مثل آقای مهندس که روش‌های درمانی بی‌نظیری را کشف کرده‌اند، خودشان ابتدا شاگرد بوده‌اند و همچنان در حال یادگیری هستند. اگر ما در دوران شاگردی، درست فرمانبرداری نکنیم، هرگز فرمانده خوبی نخواهیم شد.
فرمانبرداری یعنی دقت کردن و یادگیری؛ مثل ساختن یک صندلی هواپیما که هزاران قطعه دارد؛ اگر در جزئیات فرمانبرداری نکنید، در نهایت وقتی می‌خواهید فرماندهی کنید، زندگی‌تان مثل صندلی‌ای می‌شود که در طول پرواز مدام تکان می‌خورد. ما اینجا نیامده‌ایم که فقط ترک کنیم، ما آمده‌ایم تا احیا شویم، تا به انسان تبدیل شویم و جانشینِ انسانی‌تر باشیم. وقتی فرمانده‌ی بدن و افکار خود شوید، یعنی به قدرت واقعیِ درونتان دست یافته‌اید.

در کنگره، پیشکسوت بودن صرفاً داشتن یک نشان یا شال نیست. پیشکسوت واقعی کسی است که با اخلاق، سکوت و خیرخواهی، حالِ دیگران را خوب می‌کند و بدون خودخواهی، مسیر را روشن می‌سازد. احترام به جایگاه‌ها، از احترام به جایگاه امام و نظام کنگره شروع می‌شود. همان‌طور که در دنیا برای جایگاه‌ها احترام می‌گذارند، اینجا هم ما باید یاد بگیریم که به جایگاه‌های تعیین شده، احترام بگذاریم. این احترام، ربطی به ثروت یا گذشته‌ی فرد ندارد؛ بلکه احترام به سیستمی است که ما را احیا کرده است. اگر بتوانیم به جایگاه‌ها احترام بگذاریم، در واقع به یادگیری و رشد خودمان احترام گذاشته‌ایم.

مرزبانان کسانی هستند که از دلِ چالش‌ها و مسیرهای سخت عبور کرده‌اند تا امروز در جایگاه خدمت باشند. وظیفه مرزبان، حفظ نظم و شنیدن حرف‌هاست. اما یک نکته بسیار حیاتی وجود دارد: مراقب باشید که «منیت» سراغتان نیاید. فرقی نمی‌کند که پولدار شده باشید یا به جایگاه مرزبانی رسیده باشید؛ اگر در خدمت کردن دچار خودبزرگ‌بینی شوید، از مسیر اصلی خارج شده‌اید.
ما باید به دنبال «نور» باشیم، نه دنبال «شال» یا «دسته و نشان». هدف ما این است که از تاریکی به سمت نور حرکت کنیم. همیشه از خداوند سپاسگزار باشیم و فراموش نکنیم که هر موفقیت و هر تغییری، با یاد خدا و با فروتنی در مسیر فرمانبرداری میسر می‌شود. ما آمده‌ایم تا در مسیر نور، به جایگاه واقعی خودمان برسیم.

از اینکه به صحبت‌های من توجه کردید از همه شما صمیمانه سپاسگزارم.

تهیه: مسافر محمد لژیون 9
ویرایش: مسافر محمدرضا لژیون 19
تنظیم و ارسال: مسافر حامد لژیون 19

سایت نمایندگی خواجو