ایمان تجلی نور خداوند در انسان

در کنگره‌۶۰ وجود نظم باعث شده، این سیستم به درستی و بدون نقص به کار خودش ادامه بدهد. این نظم، نشأت گرفته از یک نوری به‌نام نور ایمان است.

ایمان یعنی: «تجلی نور خداوند در انسان»
یعنی بخشندگی خدا در من است، باید ببخشم تا به من بخشیده شود. باید دوست بدارم تا من را هم دوست داشته باشند، باید عشق بورزم تا عشق ببینم. سیستم الهی به گونه‌ای طراحی شده، اعمالی که انجام می‌دهم به خودم باز می‌گردد.

این طور نیست که همه چیز را برای خودم و خانواده‌ام بخواهم و آن شود که دوست دارم. اگرچنین فکر کنم، هرچه را هم که دارم از دست می‌دهم. کسی‌ که فقط برای خودش بخواهد، ایمان ندارد چون اگر ایمان داشته باشد باید اول به فکر دیگران باشد تا این خواسته را کائنات به زندگی خودش برگرداند. اگر من به دیگران یاری رسانم، نیروهایی هستند که مرا یاری کنند. پس اگر ما کینه بکاریم کینه برداشت می‌کنیم، نفرت بکاریم نفرت برداشت می‌کنیم، محبت بکاریم محبت برداشت می‌کنیم، یعنی انعکاس کارهای ما به خودمان باز می‌گردد.

این نیست که ما از دیگران کینه داشته باشیم، آن‌ها ما را دوست داشته باشند. اگر ایمان داشته باشیم، پاسخ کارهای خودمان را می‌بینیم. وقتی در صراط مستقیم حرکت کنیم، خداوند ما را یاری می‌رساند. ولی اگر در جهت منفی قدم برداریم، قطعا همیشه در عذاب خواهیم بود، و در این راه به بیماری‌های مختلفی دچار می‌شویم و همیشه در سختی خواهیم بود. باید ایمان به خداوند داشته باشیم، امیدوار باشیم، تا نیروهای بالا، دستانمان را بگیرند.

پس باید همیشه قدم‌های خود را استوار و محکم برداریم، و به نیروهای منفی نه بگوییم؛ تا مورد توجه کائنات باشیم، تا آنچه خوب است را برای ما مقدر کنند.

نویسنده: همسفر رقیه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون  ششم)
رابط خبری: همسفر زینب رهجوی همسفر  فاطمه (لژیون  ششم)
عکاس: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پنجم)
ویرایش: همسفر سهیلا رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پنجم) دبیر اول سایت
ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون ششم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی صادق