گروه خانواده _ فرمانبرداری، آغاز مسیر فرماندهی است.

از فرمانبرداری تا فرماندهی فاصله‌ای که می‌تواند به درازای یک زندگی باشد.
آیا من فرمانبردار خوبی هستم؟ آیا فرمانبرداری من تنها به حداقل‌هایی از تحسین و تمجید از جانب خودم ختم می‌شود ؟احساس می‌کنم انتهای تمام فرمانبرداری‌ها، به تحسین و تمجید یک فرمانده ختم می‌شود؛ اما نکته مهم این است که این تحسین از جانب کدام فرمانده باشد.

ما همواره در تلاشیم از دستورات فرمانده درونمان فرمانبرداری کنیم؛ فرمانده‌ای که خود، فرمانبردار فرمانده‌ای مافوق است. اما آیا من فرمانبردار خوبی هستم؟

خودم به‌خوبی می‌دانم چه زمانی فرمانبرداری‌ام آن‌گونه است که باید باشد. پس باید بسیار جدی و توانمند، اطاعت امر کنم و فرمان را درست و نیکو به انجام برسانم. آن‌کس که فرمان می‌دهد، قطعاً روزی فرمانبردار خوبی بوده است که به درجه‌ای رسیده تا بتواند فرمان صادر کند.

به قول مولانا:

«شد ایزد ز تو گر ز طاعت رضا
مطیعت شود هم قدر و هم قضا

چو ابلیس ننمود فرمانبری
ملک بود و شد رانده از کافری»

آن‌کس که فرمان نیکو نبرد، قطعاً مقرب فرمانده نخواهد ماند و عرصه زندگی بر او تنگ خواهد شد؛ تا آنجا که یا مانند ابلیس، سوار بر مرکب کبر و غرور، فرمان نبرد و از درگاه فرمانده رانده شود، یا مانند پیامبر، آن‌قدر فرمانبردار نیکویی باشد که به درگاه فرمانده دعوت گردد.

با اندکی تدبر در این موضوع، می‌توانیم به‌راحتی عمق آن را دریابیم. اما به قول مهندس، تفکر به‌تنهایی کافی نیست. با تفکر، تنها راه نمایان می‌شود؛ وقتی راه را دیدیم اما قدمی در جهت فرمانبرداری برنداشتیم، فرمان نقض شده و ما همچنان در نقطه اول ایستاده‌ایم.

اما احساس می‌کنم حتی ایستادن در همان نقطه نیز نوعی فرمانبرداری است؛ البته نه فرمانبرداری از فرمانده واقعی، بلکه فرمانبرداری از نفس اماره‌ای که پندهایش را مبنی بر عدم حرکت و عدم تغییر پذیرفته‌ایم. در این صورت، به جای حرکت در مسیر روشنایی، تبدیل به فرماندهی برای هدایت دیگران به سمت تاریکی‌ها خواهیم شد.

پس احساس می‌کنم در هر صورت، ما فرمانبردار هستیم؛ یا فرمانبردار نفس اماره خود، یا فرمانبردار نفس مطمئنه.

اما با حضور در خانواده کنگره ۶۰ آموختم که چقدر زمان برد تا اندکی بدانم که تا چه اندازه نادانم و چقدر باید در مسیر تکاپو و فرمانبرداری به حق حرکت کنم تا جبران نقصان شود.

به راستی، قدم در راهی نهاده‌ایم که در تلاش برای رسیدن به آرامش، فرمانبرداری می‌کنیم و امید داریم با تکیه بر عقل و تفکر سالم، فرمان را نقض نکنیم و فرمانبردار خوبی باشیم؛ تا بیاموزیم چگونه در مسیر حق، فرمانده‌ای شایسته و خدمتگزار باشیم.

نویسنده : مرزبان همسفر آمنه
ویرایش، ویراستاری و ارسال: همسفر عاطفه رهجوی راهنما همسفر یگانه (لژیون دوم)
همسفران نمایندگی قشم