از دانایی تا پذیرش

جلسه دهم از دوره چهارم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی ماهشهر به استادی مسافر عارف، نگهبانی همسفر محمد و دبیری مسافر محسن با دستور جلسه 《 دانایی و دانایی موثر》در روز سه‌شنبه ۱۰ شهریور‌ماه راس ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.

سخنان‌استاد:

سلام دوستان، من عارف هستم یک مسافر

دستور جلسه «دانایی» است. در کنگره، دانایی از تفکر، تجربه و آموزش تشکیل شده است.
گاهی انسان‌ها مطالب زیادی می‌دانند، اما نمی‌توانند آنها را  به عمل درآورند. مثلاً من  اگر بدانم دروغ گفتن خوب نیست، باز هم دروغ می‌گویم؛ یا می‌دانم کاری را نباید انجام بدهم، ولی آن را انجام می‌دهم. اگر آدم دانایی باشم، که انجام نمی‌دادم.
من واقعاً مأیوس نیستم. یک نیم‌نگاه به خودم می‌کنم؛ می‌بینم قبلاً جاهایی بود که اصلاً می‌دانستم نباید کاری را کنم، ولی انجامش می‌دادم؛ می‌دانستم کجا باید حرکت کنم، حرکت نمی‌کردم؛ و می‌دانستم کجا نباید حرکت کنم، حرکت می‌کردم. خدا را شکر که با آموزش‌های آقای مهندس، این‌ها را کم‌کم دارم درست می‌کنم.
البته نباید تصور کنم که چون چندتا مطلب می‌دانم، پس هیچ‌وقت نباید در زندگی‌ام اشتباهی کنم. کسی که داناست، همیشه کارهای ضدّ ارزشی را انجام نمی‌دهد.
کنگرهٔ ۶۰ مسیر خودش را می‌رود، حالا چه ما باشیم، چه نباشیم. درِ کنگره، به روی همه باز است. باید خیلی قوی کار کنیم، خیلی تلاش کنیم تا شعبه‌مان قوی‌تر شود.
در مسیر هم باید چیزهایی را انتخاب کنیم؛ چیزهایی که ضدّ ارزشی است، سمتشان نرویم و چیزهایی که ارزش دارد، به ما کمک می‌کند که از زندگی بهتر استفاده کنیم، با کسب دانش می‌توانیم  درست و غلط را بهتر تشخیص دهیم. دانایی به ما کمک می‌کند که غلط را از درست تشخیص بدهیم.
بعضی چیزها در زندگی ما می‌گذرد، حتی اگر خیلی کار کوچکی باشند، ولی در زندگی ما تأثیر زیادی دارند؛ مثلاً زباله انداختن. من قبلاً به خودم زحمت نمی‌دادم که زباله را در سطل بیندازم، ولی خدا را شکر، همهٔ این کارها را دارم درست انجام می‌دهم و سعی می‌کنم که جاهایی حرف نزنم و در کار دیگران دخالت نکنم؛ چه در خانه، چه در محل کار، چه در کنگرهٔ ۶۰.
اگر یک خدمت یا مسئولیتی را پذیرفتم، همیشه فرمانبرداری می‌کنم. قبلاً دستم به چیزی می‌خورد، چیزی می‌افتاد و می‌شکست، سروصدا و فریاد راه می‌انداختم و زود معرکه‌گیری می‌کردم. شاید این اتفاق برای همهٔ ما افتاده باشد. اگر کاری اشتباهی کردم، در آن لحظه می‌گویم «معذرت می‌خواهم، ببخشید، اشتباه کردم،» همیشه باید اشتباه خودمان را قبول کنیم.
من یک زمانی بود که اصلاً خیلی چیزها را قبول نمی‌کردم؛ نه اینکه کار خوب، خوب است و کار بد، بد؛ اصلأ زیر بار نمی‌رفتم. می‌دانستم کارم اشتباه است، ولی می‌گفتم کارم درست است. همیشه زیر بار نمی‌رفتم. الان چیزی که می‌توانم بپذیرم، این است که مسئولیتی را که دارم، به نحوهٔ احسنت انجام دهم، در هر زمینه‌ای که باشد.
همیشه از خداوند سپاسگزارم؛ و این را به خودم تکرار می‌کنم که من در کنگرهٔ ۶۰ هستم، روی این صندلی نشسته‌ام و از کنگرهٔ ۶۰ آموزش می‌گیرم. ممنونم که به صحبت‌هایم گوش دادید.

گروه سایت نمایندگی ماهشهر
تایپ: مسافر عماد و مسافر رحمان
ویرایش و ارسال مطلب: مسافر فضیل