دستور جلسات هفتگی خود جزوه هستند

بنام قدرت مطلق

دومین جلسه از دوره اول جشن دیده بان کنگره 60 نمایندگی لواسان با استادی دیده بان گرامی مسافر علی خدامی و نگهبانی ایجنت همسفر طاهره و دبیری مسافر حسام با دستور جلسه هفته دیده بان مورخ 7 شهریور 1405 راس ساعت 16:30 آغاز بکار نمود.

خلاصه سخنان استاد.

سلام دوستان علی هستم یک مسافر.

متشکرم و تشکر می‌کنم از دوستانی که نوشتاراها رو مطالعه کردند، همچنین از دبیر محترم که گزارش جلسه قبل رو قرائت کردند سپاسگزارم.

خیلی خوشحالم که بعد از مدت‌ها خداوند توفیق داد تا در نمایندگی لواسون و در خدمت شما عزیزان باشم.

دستور جلسه این هفته، «هفته دیده‌بان» هست. این هفته رو قبل از همه به بنیان کنگره ۶۰، آقای مهندس، که طراح ساختار کنگره، خالق و معمار این مجموعه و به‌وجودآورنده تمام کادرها و سیستم‌های اداره‌کننده کنگره ۶۰ هستند، تبریک می‌گم.

روزی که آقای مهندس شروع کردند، هیچ‌چیز نبود؛ نه مسافری بود، نه همسفری، نه دیده‌بانی، نه مرزبانی و نه هیچ‌کدام از ساختارهایی که امروز در کنگره وجود داره.

به قول معروف:
«یکی بود، یکی نبود، غیر از خدا هیچ‌کس نبود.»

واقعاً همین‌طور بود. آقای مهندس به‌تنهایی این مسیر رو شروع کردند و این سیستم رو به جایی رسوندند که امروز کنگره ۶۰ یکی از قوی‌ترین، بزرگ‌ترین و موفق‌ترین NGOهای فعال در حوزه درمان اعتیاد در دنیاست.

نه فقط در کشور خودمون؛ حتی در کشورهای اطراف و منطقه هم مجموعه‌ای با چنین ابعاد، ساختار و موفقیتی به‌راحتی پیدا نمی‌شه.

روش درمان کنگره ۶۰، روش DST، متد درمانی، تاکتیک‌ها و ساختارهای آموزشی و اجرایی، درمان گروهی، جهان‌بینی و دانشی که در کنگره وجود داره، واقعاً یک مجموعه منحصر‌به‌فرده.

فکر می‌کنم یکی از جاهایی که می‌تونیم تا حدی به عظمت این کار پی ببریم، سایت کنگره ۶۰ و مکاتبات بین آقای مهندس و آقای ویلیام وایت هست.

آقای ویلیام وایت که دیده‌بان روابط بین‌الملل کنگره ۶۰ هم هستند، یکی از دانشمندان و پژوهشگران برجسته حوزه اعتیاد بودند. ایشون بیش از چهارده کتاب در حوزه اعتیاد تألیف کردند و صدها مقاله علمی در این زمینه دارند و سال‌ها روی مسئله اعتیاد در کشورهای مختلف دنیا مطالعه و تحقیق کردند.

کسی که تقریباً بر فعالیت‌های علمی و درمانی حوزه اعتیاد در نقاط مختلف دنیا اشراف داشت، وقتی با کنگره ۶۰ و روش درمانی آن آشنا شد، از کنگره به‌عنوان یک الگوی موفق یاد کرد و معتقد بود بسیاری از مجموعه‌های فعال در حوزه اعتیاد می‌تونند از تجربیات کنگره استفاده کنند.

بنابراین هفته دیده‌بان رو به بنیان کنگره ۶۰، آقای مهندس، دیده‌بانان محترم و ارجمند کنگره، تمام اعضای کنگره ۶۰، مسافران، همسفران و همه خدمتگزاران این مجموعه تبریک می‌گم.

اما حالا سؤال اینه که چرا «هفته دیده‌بان» در فهرست دستور جلسات سالانه کنگره قرار گرفته؟

ما در کنگره، در طول سال، حدود ۴۸ هفته آموزشی داریم و برای هر هفته یک دستور جلسه مشخص شده. هرکدام از این دستور جلسات، خودش یک سرفصل آموزشی بسیار مهمه.

ما در کنگره ۶۰ منابع آموزشی مختلفی داریم؛ کتاب‌ها رو داریم، کتاب‌های آقای مهندس رو داریم، سی‌دی‌ها رو داریم، جزوات آموزشی رو داریم، مقالات علمی رو داریم و در کنار همه این‌ها، دستور جلسات رو هم داریم.

الان ما اینجا نشستیم و به اینجا می‌گیم «کارگاه آموزشی». چرا کارگاه آموزشی؟

چون هر هفته یک موضوع مشخص به‌عنوان دستور جلسه مطرح می‌شه و طیف وسیعی از اعضای کنگره، از سفر اول و سفر دوم گرفته تا مسافر، همسفر، راهنما، مرزبان، ایجنت و حتی تازه‌وارد، می‌تونند درباره اون موضوع صحبت کنند و از تجربه و برداشت خودشون بگن.

ترکیب تمام این صحبت‌ها و تجربه‌ها، در کنار شنیدن و مشارکت کردن، می‌شه یک کارگاه آموزشی.

پس محتوای آموزشی این کارگاه‌ها، تا حد زیادی همین دستور جلسات هستند.

به همین دلیل، دستور جلسه اهمیت بسیار زیادی داره و نباید نسبت به اون بی‌تفاوت باشیم.

نباید وقتی از درِ کنگره وارد می‌شیم تازه بپرسیم:
«دستور جلسه این هفته چیه؟»

من باید از هفته قبل بدونم دستور جلسه هفته آینده چیه و خودم رو برای اون آماده کنم.

اگر موضوع دستور جلسه مربوط به یک وادیه، اون وادی رو مطالعه کنم. اگر مربوط به یک سی‌دی هست، اون سی‌دی رو گوش بدم. اگر مطلب یا مقاله‌ای مرتبط با اون موضوع وجود داره، مطالعه‌اش کنم.

و از همه مهم‌تر، صحبت‌های آقای مهندس رو گوش کنیم.

چه کسی بهتر از بنیان کنگره ۶۰ می‌تونه درباره دستور جلسه صحبت کنه؟

اگر واقعاً می‌خوایم دستور جلسه رو یاد بگیریم، اول از همه باید صحبت‌های آقای مهندس درباره اون موضوع رو بشنویم.

بعد وارد کارگاه بشیم، صحبت‌های دیگران رو بشنویم، تجربه‌ها رو بررسی کنیم و در نهایت ببینیم خودمون از اون دستور جلسه چه چیزی یاد گرفتیم و چه چیزی می‌تونیم در زندگی و سفرمون به کار بگیریم.

به نظرم دستور جلسه فقط یک عنوان روی تابلو نیست؛ هر دستور جلسه مثل یک واحد درسیه که باید اون رو یاد بگیریم و ازش عبور کنیم.

اگر من امروز دستور جلسه رو یاد نگیرم و بدون اینکه از اون استفاده کنم وارد دستور جلسه هفته بعد بشم، در واقع یک بخش مهم از مسیر آموزشی خودم رو از دست دادم.

پس باید به دستور جلسات اهمیت بدیم، مطالعه کنیم، گوش کنیم، مشارکت کنیم و مهم‌تر ، صحبت دیگران رو هم بشنویم و از این کارگاه آموزشی استفاده کنیم. خودمون هم اگر بتونیم مشارکت کنیم و منابع مربوط به دستور جلسه رو مطالعه کنیم، اون موقع می‌تونیم بگیم که این دستور جلسه رو یاد گرفتیم و می‌ریم سراغ دستور جلسه بعدی.

بنابراین دستور جلسات رو نباید سرسری ازشون عبور کنیم.

حالا چرا «دیده‌بان» شده یک دستور جلسه هفتگی؟

آقای مهندس می‌فرمایند هدف من از طرح این دستور جلسه اینه که اولاً اعضای کنگره ۶۰ با ساختار اداره کنگره ۶۰ آشنا بشن.

یک رکن و یک قسمت مهم در کنگره ۶۰ وجود داره به نام «کنگره دیده‌بانان» که بهش «شورای دیده‌بانان» یا «C14» هم گفته می‌شه.

تصمیمات و قوانین کلان کنگره ۶۰ در این شورا بررسی و تصویب می‌شه. خیلی از چیزهایی که ما در کنگره می‌بینیم و اجرا می‌کنیم یا نباید اجرا کنیم، بر اساس مصوبات همین شورای دیده‌بانان هست.

پس یکی از اهداف این هفته اینه که ما دیده‌بانان رو بشناسیم، با وظایف و کارکردشون آشنا بشیم و بدونیم ساختار کنگره چطور اداره می‌شه.

مسئله بعدی اینه که بتونیم از نزدیک با این عزیزان آشنا بشیم و ببینیم کسانی که مسئولیت‌های مهمی در کنگره دارند، چطور خدمت می‌کنند.

موضوع بعدی، قدردانی از خدمتگزارانه.

ما در کنگره ۶۰ قسمت‌های مختلفی داریم که اعضا در اون‌ها خدمت می‌کنند؛ راهنماها، مرزبان‌ها، ایجنت‌ها، دیده‌بان‌ها و سایر خدمتگزاران.

تمام این افراد به‌صورت داوطلبانه و رایگان خدمت می‌کنند. وقت می‌گذارند، از کار و زندگی خودشون می‌زنند تا چرخ کنگره بچرخه و کارها انجام بشه.

بنابراین یک هفته در سال اختصاص داده شده تا از این عزیزان تقدیر و تشکر کنیم.

مثلاً یک راهنما در طول سال خدمت می‌کنه. حتی راهنماهایی داریم که فاصله محل زندگی‌شون تا لژیونشون بسیار زیاده؛ ممکنه دویست یا سیصد کیلومتر فاصله داشته باشه، ولی در طول یک سال مرتب رفت‌وآمد می‌کنه، هزینه می‌کنه، از وقتش می‌زنه و خدمت می‌کنه.

حالا کنگره یک هفته رو اختصاص داده که ما از این عزیزان تقدیر و تشکر کنیم.

در یکی از سی‌دی‌های اخیر آقای مهندس، اگر اشتباه نکنم در سی‌دی «خوشبختی» یا یکی از سی‌دی‌های مربوط به «پولدار شدن»، مثالی مطرح شد.

داستان شخصی بود که همیشه به دیگران کمک می‌کرد، ولی خودش حاضر نبود کمک دیگران رو قبول کنه.

به نظرم این موضوع در مورد خدمتگزاران کنگره هم صدق می‌کنه.

یک راهنما یک سال خدمت می‌کنه و ما یک روز از اون تقدیر و تشکر می‌کنیم.

مرزبان و ایجنت هم همین‌طور؛ یک سال خدمت می‌کنند و یک هفته برای تقدیر و تشکر از اون‌ها داریم.

دیده‌بان‌ها هم همین‌طور.

در کنگره ۶۰ اگر یک حسابرس بسیار قوی بیارید و تمام اسناد و حساب‌های کنگره رو بررسی کنه، یک آیتم به نام «حقوق و دستمزد» پیدا نمی‌کنه.

یک ریال حقوق و دستمزد در کنگره پرداخت نمی‌شه و هیچ‌کس بابت خدمتش حقوق دریافت نمی‌کنه.

هرکسی که در کنگره خدمت می‌کنه، به‌صورت داوطلبانه و عاشقانه خدمت می‌کنه.

این هفته فرصتیه برای اینکه از دیده‌بان‌هایی که در طول سال خدمت می‌کنند و برای سرکشی و نظارت به نقاط مختلف کشور می‌رن، تقدیر و تشکر کنیم.

دیده‌بان‌ها به شعب مختلف سر می‌زنند، وضعیت شعبه رو بررسی می‌کنند و گزارش خودشون رو ارائه می‌دن.

در واقع در هفته دیده‌بان، در طول حدود دو هفته، شعب کنگره در نقاط مختلف کشور مورد بازدید قرار می‌گیرند.

البته اسمش رو نمی‌تونیم بازرسی بذاریم؛ بیشتر یک بازدید و بررسیه که برای کمک به بهتر شدن عملکرد شعب انجام می‌شه.

در این بازدیدها موارد مختلفی بررسی می‌شه.

مثلاً فرم «گزارش بازدید هفته دیده‌بان» وجود داره که دیده‌بان بعد از حضور در شعبه، موارد مختلف رو بررسی می‌کنه و نظر خودش رو ثبت می‌کنه.

مواردی مثل:

نشریات و وضعیت اون‌ها، دفتر ایجنت و مرزبانان آقایان مسافر، اتاق مرزبانان خانم‌های مسافر، دفاتر دبیری نمایندگی، واحد OT، پورتال، آبدارخانه، ایمنی شعبه، کپسول‌های آتش‌نشانی، سیم‌کشی و سیستم برق، سرویس‌های بهداشتی، وضعیت سالن، بنرها، نورپردازی و سیستم صوتی.

حتی سیستم سرمایش و گرمایش، کیفیت صدا، میکروفن و نحوه عملکرد سیستم صوتی هم بررسی می‌شه.

بعد موارد آموزشی و اجرایی هم بررسی می‌شن؛ مثل کیفیت مشارکت‌ها، اعلام سفر، حضور اعضا، نسبت جمعیت همسفران به مسافران، وضعیت نوشتن سی‌دی توسط خدمتگزاران و موارد دیگه.

حتی وضعیت لباس و پوشش اعضای نمایندگی هم مورد بررسی قرار می‌گیره.

مثلاً یک مورد ساده که بارها از آقای مهندس شنیدیم اینه که پیراهن باید داخل شلوار باشه.

حتماً خیلی‌هامون این جمله رو شنیدیم و حتی نوشتیم:
«پیراهن باید داخل شلوار باشه.»

حالا وقتی دیده‌بان وارد شعبه می‌شه، طبیعتاً این موارد رو هم بررسی می‌کنه که چند نفر این موضوع رو رعایت کردند و چند نفر رعایت نکردند.

مثلاً کسی با پیراهن آستین کوتاه یا با پیراهن بیرون از شلوار وارد شعبه شده.

هفته دیده‌بان، هفته بازدید و سرکشی دیده‌بانان از نمایندگی‌ها هم هست. این مطالب رو گفتم که بدونیم چرا این دستور جلسه این‌قدر اهمیت داره و چرا باید بهش توجه کنیم.

موضوع بعدی که آقای مهندس تأکید کردند، اینه که کمی از گذشته کنگره ۶۰ صحبت کنیم؛ اینکه کنگره ۶۰ چیزی که امروز ما می‌بینیم، از ابتدا نبوده.

اگر امروز بگیم یک NGO قدرتمند داریم، ۱۶۴ شعبه داریم، حدود ۲۲۰ هزار عضو داریم، ساختمان‌های خوب، سالن‌های مناسب و امکانات مختلف داریم و خدا رو شکر از نظر مالی هم هیچ‌وقت درگیر مسائل مالی و کمبودها نیستیم، باید بدونیم که کنگره ۶۰ از روز اول این‌طور نبوده.

من می‌خوام یک چیزی بهتون نشون بدم که شاید باورتون نشه.

رفتم از مرزبانی خواستم دفتر دبیری اولین جلسه کنگره ۶۰ رو بیارن.

این دفتر دبیری، مربوط به اولین جلسه کنگره ۶۰ هست؛ نه اولین جلسه یک شعبه، بلکه اولین جلسه‌ای که اساساً کنگره ۶۰ شروع به کار کرد.

تاریخ تأسیس کنگره ۶۰، سی‌ام شهریور سال ۱۳۷۸ هست.

اینجا می‌تونیم تاریخ رو ببینیم؛ سی‌ام شهریور ۱۳۷۸.

اولین جلسه کنگره ۶۰…

حالا ببینید چی نوشته:

«ساعت شروع رسمی جلسه، چهار و نیم بعدازظهر، با شرکت هشت نفر.»

فقط هشت نفر!

واقعاً وقتی این رو می‌بینیم، شاید باورش سخت باشه که اون جلسه‌ای که با هشت نفر شروع شده، امروز به این مجموعه بزرگ تبدیل شده.

اون روزها بعضی‌ها حتی مسخره می‌کردند. می‌گفتند یک مهندس آمده، یک شمع روشن کرده و می‌خواهد با این روش اعتیاد را درمان کند.

ولی همون هشت نفر، امروز تبدیل شدند به جامعه بزرگی از اعضای کنگره ۶۰.

اون جلسه امروز تبدیل شده به مجموعه‌ای که در ۱۶۴ نمایندگی فعالیت می‌کنه و هر هفته نزدیک به ۷۰۰ کارگاه آموزشی در اون برگزار می‌شه.

یعنی اگر هر شعبه در طول هفته چند جلسه آموزشی داشته باشه، در مجموع نزدیک به ۷۰۰ کارگاه آموزشی در هفته برگزار می‌شه.

حالا اسامی شرکت‌کنندگان اولین جلسه رو ببینید:

حسین دژاکام، شاپور اکبر، محمود، شهریار، حسین، سعید و یدالله جهانی.

موضوع جلسه هم نوشته شده:
«شناخت پله‌ها.»

جلسه انتخاب نگهبان، ختم جلسه و ساعت پایان جلسه هم ثبت شده.

بعد نوشته شده:
«موضوع تصویب‌شده اول: نام کنگره.»

یعنی حتی در همون جلسه اول، درباره اسم این مجموعه و ساختار اون صحبت شده.

موضوع «چهارده پله معنوی سیر و سلوک» هم مطرح شده که بعدها مسیر خودش رو پیدا کرد و به ساختار آموزشی کنگره تبدیل شد.

ببینید کنگره ۶۰ از کجا شروع کرده و به کجا رسیده!

جلسه اول با هشت نفر شروع شده.

جلسه دوم ساعت چهار و نیم شروع شده و تعداد افراد شده چهارده نفر.

اولین خزانه کنگره هم تشکیل شده؛ می‌دونید اولین خزانه چقدر بوده؟

هزار و صد و هفتاد تومان!

کنگره از همین‌جا شروع کرده و امروز به اینجا رسیده.

واقعاً اگر بخواهیم به یک نفر برای این مسیر تبریک بگیم، این تبریک برازنده آقای مهندسه؛ چون ایشون از نقطه‌ای شروع کردند که هیچ‌کدوم از ما اونجا نبودیم.

نه دیده‌بانی وجود داشت، نه مرزبانی، نه ایجنتی و نه ساختارهایی که امروز می‌بینیم.

بعدها به‌تدریج این ساختارها شکل گرفتند.

ساختار دیده‌بانی شکل گرفت، در سال ۱۳۸۱ ساختار مرزبانی ایجاد شد و در سال ۱۳۸۹ ساختار ایجنتی به وجود اومد.

کم‌کم، مرحله به مرحله، کنگره ۶۰ رشد کرد و به چیزی رسید که امروز ما شاهدش هستیم.

یک مورد دیگه هم هست که خیلی جالبه.

در سال ۱۳۸۲ آقای مهندس گفتند که کنگره باید سایت داشته باشه.

اون زمان خیلی از ارگان‌ها و حتی خیلی از اداره‌های مهم هنوز سایت نداشتند؛ ولی آقای مهندس متوجه شده بودند که دنیا داره به سمت فضای دیجیتال حرکت می‌کنه.

ایشون می‌گفتند دوره روزنامه‌های کاغذی داره به پایان می‌رسه.

امروز واقعاً ببینید؛ چند نفر روزنامه کاغذی می‌خرند؟ چند نفر روزنامه می‌خونند؟

بخش بزرگی از اون رسانه‌ها عملاً جای خودشون رو به فضای دیجیتال دادند.

اما قبل از اینکه کنگره سایت داشته باشه، یک مجله کاغذی داشتیم به نام «سفرنامه داخلی کنگره».

این مجله هیئت تحریریه و اعضای خودش رو داشت.

جالب اینجاست که اون زمان کل کنگره فقط یک دستگاه کامپیوتر داشت!

امروز اگر وارد هر اتاقی در یک شعبه بشید، ممکنه چندین کامپیوتر ببینید؛ ولی اون زمان کل کنگره یک کامپیوتر داشت.

در همین مجله مطالب مختلفی منتشر می‌شد؛ گزارش‌های علمی، مصاحبه‌ها، تجربه‌های موفق، جهان‌بینی، گزارش لژیون‌ها، اخبار داخلی و حتی شعر.

مثلاً شعری که اینجا نوشته شده و با نام «فریدون» منتشر شده، متعلق به همون آقای فریدونی هست که خدا رحمتشون کنه.

شعری که شاید خیلی از ما امروز اون رو می‌خونیم:

«می‌دمد خورشید از عزم و ایمان تو…»

این‌ها بخشی از تاریخ کنگره ۶۰ هست.

حتی در اخبار داخلی مجله، مربوط به آذرماه سال ۱۳۸۱، یک خبر جالب وجود داره:

«انتخاب آقای امین دژاکام به عنوان دیده‌بان کنگره.»

یعنی آقای دکتر امین در آذرماه سال ۱۳۸۱

در آذرماه سال ۱۳۸۱، اولین ساختارهای مرزبانی هم شروع به کار کردند.

این مطالب رو گفتم که یک مقدار با گذشته کنگره ۶۰ آشنا بشیم و بدونیم کنگره از کجا به کجا رسیده.

اگر «هفته دیده‌بان» وارد دستور جلسات کنگره شده، اگر گفته می‌شه از گذشته صحبت کنیم، اگر از دیده‌بانان تقدیر و تشکر می‌کنیم و این هفته رو گرامی می‌داریم، همه این‌ها به خاطر اینه که ما یک مقدار با گذشته کنگره آشنا بشیم و بدونیم قبل از ما چه اتفاقاتی افتاده.

بدونیم که قبل از ما، افراد زیادی زحمت کشیدند، خدمت کردند، وقت گذاشتند و سختی کشیدند تا امروز ما بتونیم به‌راحتی روی این صندلی‌ها بنشینیم و از امکانات و دستاوردهای کنگره ۶۰ استفاده کنیم.

خیلی از چیزهایی که امروز برای ما عادی و طبیعی شده، حاصل خدمت کسانیه که قبل از ما در این مجموعه بودند.

ما امروز به‌صورت رایگان از امکانات، آموزش‌ها و دستاوردهایی استفاده می‌کنیم که حاصل سال‌ها خدمت و زحمت گذشتگان کنگره ۶۰ بوده.

به نظرم وقتی گذشته رو می‌بینیم، قدر چیزی که امروز در اختیار داریم رو بیشتر می‌دونیم و متوجه می‌شیم که این جایگاه و این امکانات، یک‌شبه به وجود نیومده.

من دیگه بیشتر از این صحبت نمی‌کنم و ادامه بحث رو می‌سپارم به مشارکت دوستان تا از تجربیاتشون استفاده کنیم و ما هم از صحبت‌های اون‌ها چیزی یاد بگیریم.

از اینکه به صحبت‌های من گوش کردید، از همه شما عزیزان متشکرم.

خدمتگزاران سایت:

مسافر علیرضا

مسافر پیمان

مسافر مصطفی

با احترام.