دیده بان ها عزیزانی که با عشق و خلوص به خدمت می‌پردازند.

دومین جلسه از دوره سی‌ودوم سری کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰، نمایندگی عطار نیشابوری ، ویژه مسافران و همسفران در روزهای پنجشنبه با استادی:راهنمای محترم مسافرابوالفضل و نگهبانی: مسافر هادی  و دبیری: مسافرسلمان با دستور جلسه  «هفته دیده‌بان» در تاریخ 5 شهریورماه 1405 ساعت 17 آغاز به کارکرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان ابوالفضل هستم یک مسافر
از اینکه بار دیگر در زیر سقف کنگره حضور دارم و فرصت آموزش پیدا کرده‌ام، خدا را شاکرم. همچنین از ایجنت محترم مسافرسعید و آقا علی راهنمای لژیون یکم که این فرصت را در اختیار من گذاشتند تا از شما انرژی بگیرم، تشکر می‌کنم.
موضوع صحبت امروز جشن و هفتهٔ دیده‌بان است. هفتهٔ دیده‌بان یکی از چهار جشن کنگره است و نقش مهمی در تقویت شکرگزاری و قدردانی دارد. دیده‌بان‌ها ستون‌های کنگرهٔ ۶۰ هستند؛ عزیزانی که با عشق و خلوص به خدمت می‌پردازند. هرچه به این خدمات نزدیک‌تر شویم، به بزرگی و عمق خدمتشان بیشتر پی می‌بریم و ایمان‌مان نسبت به آنان قوی‌تر می‌شود.
آقای مهندس همواره به پیروی از قوانین الهی تأکید کرده‌اند: هرکس شکرگزار باشد، خداوند بهترین‌ها را عطا می‌کند. شکرگزاری باعث می‌شود نیروهای منفی نتوانند نفوذ کنند. سفر ما در کنگره، سفری درونی است؛ سفری از ظلمت به نور، از نادانی به آگاهی. این تغییرات باید در درون انسان رخ دهند. قدردانی و معرفت درونی، آرامش به همراه می‌آورد؛ تجربهٔ چندین سال من در کنگره نشان داده است کسانی که واقعاً قدردان‌اند، حال‌شان بهتر می‌شود و کمتر تحت تأثیر نیروهای منفی قرار می‌گیرند.
هدف کلّی آقای مهندس این است که هر نفری که وارد کنگره می‌شود از همان ابتدا آموزش بگیرد و آرامش را به خود، خانواده و زندگی‌اش بازگرداند. مسیر تبدیل از کفر به ایمان و از پنهان‌کاری به آشکارسازی، نیازمند قدردانی و شناخت است. اگر بخواهیم به سمت ایمان حرکت کنیم، باید شکرگزار باشیم.
در مورد دیده‌بان‌ها باید اشاره کنم که معمولاً کسانی به‌عنوان دیده‌بان انتخاب می‌شوند که دغدغهٔ مالی نداشته باشند؛ چون اولویت سفرِ اول درمان است و بعد از مدتی اولویت‌ها تغییر می‌کند و خدمت ممکن است دوباره اولویت شود. دیده‌بان‌ها باید بتوانند تمام‌وقت و با تمام وجود به خدمت ادامه دهند؛ بنابراین دغدغهٔ مالی نباید برایشان مسئله‌ساز باشد.
یکی از نمونه‌های عملی قدردانی که همیشه برایم قابل لمس است، حکایتی است از کسی که وضع مالی خوبی داشت و با اینکه نیاز به نمک نداشت، به همسایه ای گفت که در شرایط مالی مطلوبی قرار نداشت و بارها از آنها درخواست  کمک کرده بود و با این درخواست باعث شد تا حسِ رضایت و عزت نفس او حفظ شود. ما هم در جشن‌ها و قدردانی‌هایمان مانند آن «نمک» هستیم که به دیگران می‌دهیم تا حالِ آن‌ها بهتر شود و انگیزهٔ خدمت در آن‌ها تقویت گردد.
قدردانی سه شکل دارد: زبانی، دلی و عملی. به نظرم جنبهٔ عملی مهم‌تر است؛ اما ابراز زبانی و داشتن قدردانی قلبی نیز ضروری است. اگر از صمیم قلب خدمت‌گزاران را دوست داشته باشیم، هرگز حالمان بد نمی‌شود، از کنگره جدا نمی‌شویم و به مسیر قبلی خود بازنمی‌گردیم. محبت و قدردانی درونی، مانع نفوذ نیروهای منفی می‌شود.
در پایان از شما می‌خواهم با تمام توان در جشن هفتهٔ دیده‌بان شرکت کنید و آن را حمایت نمایید. حضور شما پیش از جلسه نیز مهم است؛ آبروی لژیون، نمایندگی و شهر ما وابسته به این توجه است. امیدوارم جشن آن‌گونه که شایستهٔ این عزیزان است برگزار شود و آن نتایجی که باید حاصل شود، محقق گردد.
از توجه و شنیدن صحبت‌هایم سپاسگزارم.

ضبط صدا: مسافر اشکان(لژیون دوم)
تایپ و نگارش: مسافر علی (لژیون دوم)
عکاس: مسافر اشکان(لژیون دوم)
انتشار:مسافر علی نگهبان سایت(لژیون دوم)