دیده‌بانان ستون‌های کنگره هستند

نهمین جلسه از دوره سی‌ام کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی باباطاهر همدان، با استادی راهنما، مسافر سعید، نگهبانی مسافر علی و دبیری مسافر علی، با دستور جلسه «هفته دیده‌بان»، روز سه‌شنبه سوم شهریورماه ۱۴۰۵، رأس ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، سعید هستم، یک مسافر.
از جناب مهندس دژاکام و خانواده محترمشان تشکر می‌کنم که این بستر را فراهم کردند تا حال من و امثال من خوب شود.

تشکر ویژه‌ای دارم از تمامی خدمتگزاران کنگره ۶۰ که به هر نحوی در حال خدمت هستند. همچنین از راهنمای سفرم، جناب آقای اسماعیلی، تشکر و قدردانی می‌کنم.
به مرزبانان جدید نیز تبریک عرض می‌کنم. هیچ کاری به‌تنهایی انجام نمی‌شود؛ بنابراین باید دست به دست هم بدهیم تا بتوانیم شعبه را آبادتر و پربارتر کنیم

.

اما در مورد دستور جلسه «هفته دیده‌بان»، این هفته را به تمامی دیده‌بانان محترم کنگره ۶۰ تبریک عرض می‌کنم. از همه عزیزانی که پنجشنبه گذشته در حضور دیده‌بان محترم، جناب آقای منصوری، حضور داشتند و با استقبال و تشکر خود از ایشان قدردانی کردند، سپاسگزارم.

جناب مهندس می‌فرمایند که ما در سال چهار جشن داریم و در این چهار جشن باید از طریق پاکت تشکر و قدردانی کنیم. در کنگره ۶۰ یاد گرفته‌ایم که تشکر کردن می‌تواند زبانی، قلبی و همچنین به‌وسیله پاکت باشد.
زمانی با خودم می‌گفتم جلسه شلوغ است و اگر پاکت ندهم، اشکالی ندارد؛ چراکه دیده‌بان یا هر خدمتگزار دیگری برای دل خودش خدمت می‌کند و هیچ چشم‌داشتی به پاکت من ندارد و نیازی هم به آن ندارد. اما امروز متوجه شده‌ام که تشکر کردن، در واقع محکی برای خود من است تا ببینم تا چه اندازه آموزش گرفته‌ام و آموزش‌ها را در عمل به کار می‌بندم.

جناب مهندس می‌فرمایند هنگامی که ساختار کنگره را بنا نهادیم، جایگاه‌ها را تعریف کردیم. برای کسی که در حال سفر است، از واژه «معتاد» استفاده نمی‌شود، بلکه واژه «مسافر» تعریف شد. کسی که همراه مسافر است، «همسفر» نامیده می‌شود و جایگاه‌هایی همچون نگهبان، دبیر و... تعریف شدند تا به جایگاه «دیده‌بان» می‌رسیم.

جناب مهندس می‌فرمایند سیستم کنگره به‌صورت معکوس شروع می‌شود؛ ریشه و بنیان، خود ایشان هستند و تنه درخت، دیده‌بان‌ها هستند. ستون‌های کنگره ۶۰، دیده‌بان‌ها هستند؛ افرادی که با هزینه شخصی خود و بدون هیچ چشم‌داشتی خدمت می‌کنند.

در کنگره، جایگاه‌ها به‌سادگی به دست نمی‌آیند و امکان ندارد کسی بدون زحمت و تلاش به جایگاهی برسد. هر فرد باید مراحل تغییر، تبدیل و ترخیص را طی کرده باشد تا بتواند در جایگاهی قرار بگیرد و خدمت کند.
مهم‌ترین مسئله از نظر من این است که باید فرمان‌بردار باشیم. وقتی به قسمت‌های مختلف کنگره نگاه می‌کنیم، متوجه می‌شویم که دیده‌بانان چه خدمت و زحمات بزرگی را بر عهده دارند. جناب آقای منصوری، دیده‌بان محترم قم، کرمان، بخشی از استان مرکزی و همدان هستند. اگر مسافت‌هایی را که ایشان برای سرکشی به شعب مختلف طی می‌کنند محاسبه کنیم، متوجه می‌شویم که در طول سال چه مسافت بسیار زیادی را باید طی کنند.

مهم‌ترین مسئله برای منِ رهجو این است که این زحمات را ببینم، درک کنم و در مقابل این زحمات پاسخگو باشم. در سفر اول، پاسخگو بودن منِ رهجو به این معناست که فرمان‌بردار باشم، سخنان راهنمای خود را مو به مو اجرا کنم و به راهنمای خود ایمان داشته باشم. اگر به راهنمای خود ایمان نداشته باشم، بدون شک به حال خوش نخواهم رسید و نمی‌توانم سخنان راهنما را به‌درستی و مو به مو اجرا کنم. باید قوانین را رعایت کنیم و به حرمت‌های کنگره احترام بگذاریم. در اینجا زرنگ‌بازی و دور زدن قوانین جایگاهی ندارد و من باید قوانین کنگره ۶۰ را به‌درستی اجرا کنم.

در کنگره همه خدمت می‌کنند تا یک نفر به رهایی برسد. وقتی در اینجا به من احترام گذاشته می‌شود، من نیز باید به تمامی خدمتگزاران احترام بگذارم و برای جایگاه و زحمات آنان ارزش قائل باشم.
من تا زمانی که برای خودم احترام قائل نباشم، نمی‌توانم به دیگران نیز احترام بگذارم. در پایان، هفته دیده‌بان را به تمامی دیده‌بانان محترم کنگره ۶۰ تبریک و شادباش عرض می‌کنم و از همه عزیزان که به صحبت‌های من گوش دادند، صمیمانه تشکر می‌کنم.

تایپ و عکاس: مسافر محمد
تنظیم و ارسال: مسافر مرتضی، مرزبان خبری