بهشت را به بها می‌دهند، نه به بهانه

جلسه هشتم از دوره دوازدهم کارگاه‌های آموزشی عمومی مسافران و همسفران کنگره 60 نمایندگی قوچان با نگهبانی مسافر حسن و دبیری موقت مسافر محمد، استادی مسافر راهنمامحتبی با دستور جلسه «هفته دیده بان  و تاثیر آن روی من» پنجشنبه 5شهریور 1405 ساعت 17 شروع به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان محتبی هستم یک مسافر

خداوند را شاکر و سپاسگزارم که توفیق حضور در این جلسه و صحبت در مورد دستور جلسه هفته دیده‌بان را به من داد. این هفته را به تمام مسافران و همسفران شعبه قوچان تبریک عرض می‌کنم و از تمام عزیزانی که برای برگزاری هرچه بهتر این جشن زحمت کشیدند، تشکر و قدردانی می‌کنم.
در کنگره ۶۰، روزهایی که سپری می‌کنیم، روزهای ارزشمند و پرباری هستند. به نظر من یکی از ویژگی‌های مهم کنگره این است که همیشه در حال رشد و تازه شدن است. همین پویایی باعث شده است که من و بسیاری از خدمتگزاران بتوانیم سال‌ها در این مسیر بمانیم و از راه مستقیم خارج نشویم. اگر ساختار کنگره همیشه در حال رشد و حرکت نبود، ممکن بود انسان بعد از مدتی دچار تکرار شود و از مسیر اصلی فاصله بگیرد.
در همین روزها اتفاقات ارزشمندی در شعبه قوچان و مجموعه کنگره رخ داده است؛ از برگزاری هفته دیده‌بان گرفته تا خدمت و پیشرفت دوستان. این اتفاقات برای من نشان‌دهنده این است که کنگره همچنان در حال حرکت و رشد است.
به باور من، نیروی اصلی کنگره ۶۰ محبت و عشق است. فاصله‌های مکانی و زمانی در محبت معنا ندارد. ممکن است بین تهران، مشهد، قوچان یا حتی کشورهای مختلف فاصله زیادی وجود داشته باشد، اما وقتی محبت و عشق در میان باشد، این فاصله عملاً از بین می‌رود. کنگره با همین محبت توانسته انسان‌ها را به یکدیگر نزدیک کند و در واقع به احیای انسان و زنده شدن محبت در وجود انسان‌ها کمک کند.
میزان محبت و انرژی افراد ممکن است متفاوت باشد. بعضی افراد مقدار زیادی عشق و انرژی در خدمت خود قرار می‌دهند و همین انرژی می‌تواند ضعف و کمبود انرژی دیگران را جبران کند. دیده‌بان‌ها نمونه بسیار خوبی از این موضوع هستند. آنها بخش بزرگی از وقت، انرژی، امکانات، زندگی و حتی خانواده خود را در اختیار کنگره قرار می‌دهند تا ساختار به حرکت خود ادامه دهد.
دیده‌بان‌ها تافته جدا بافته نیستند. آنها نیز روزی مصرف‌کننده مواد مخدر بوده‌اند و مانند سایر اعضای کنگره، مسیر درمان و آموزش را طی کرده‌اند. بعضی از آنها شرایط بسیار سختی داشته‌اند، اما با حرکت درست، آموزش، خدمت و عبور از مراحل مختلف، به جایگاه دیده‌بانی رسیده‌اند. بنابراین جایگاه آنها نتیجه سال‌ها تلاش و پرداخت بهاست و نباید تصور کنیم که این جایگاه به‌سادگی به دست آمده است.
من معتقدم هر جایگاهی که انسان در کنگره بخواهد به دست بیاورد، باید بهای آن را پرداخت کند. اگر کسی بخواهد راهنما، نگهبان، مرزبان، ایجنت یا دیده‌بان شود، تنها داشتن خواسته کافی نیست؛ باید تلاش، آموزش و خدمت مستمر داشته باشد. بهشت را به بها می‌دهند، نه به بهانه. برای به دست آوردن یک ارزش بالاتر، گاهی لازم است انسان از بعضی خواسته‌ها و وابستگی‌های خود عبور کند.
یکی از مشکلاتی که ممکن است مانع رشد شود، نگاه طلبکارانه است. من خودم در سال‌های ابتدایی حضورم در کنگره گاهی با چنین نگاهی خدمت می‌کردم و تصور می‌کردم باید چیزی از کنگره دریافت کنم. اما به مرور متوجه شدم که کنگره برای ما درمان، آموزش، آرامش و تعادل فراهم می‌کند و این ما هستیم که باید برای رشد خودمان تلاش کنیم و خدمت و مسئولیت‌پذیری داشته باشیم.
یکی از آموزش‌های مهم برای من، رها شدن از وابستگی به مادیات و یاد گرفتن بخشش بوده است. زمانی مبلغ کمی برای من ارزش بسیار زیادی داشت و نمی‌توانستم به‌راحتی از آن بگذرم. اما به مرور که در بخشش و کمک کردن تمرین کردم، نگاه من تغییر کرد. متوجه شدم هرچه انسان بخشنده‌تر باشد، بیشتر از اسارت مادیات خارج می‌شود. بنابراین ارزش واقعی در مقدار پول نیست، بلکه در تغییری است که این عمل در نگرش و جهان‌بینی انسان ایجاد می‌کند. موضوع مهم دیگر، برنامه‌ریزی است. برای هفته دیده‌بان، هفته مرزبان، هفته راهنما و هفته همسفر، باید از مدت‌ها قبل برنامه‌ریزی داشته باشیم. اگر انسان بداند چند ماه بعد مناسبتی وجود دارد، می‌تواند از امروز برای آن برنامه‌ریزی کند. حتی اگر هر روز مبلغ کمی کنار گذاشته شود، مهم این است که انسان چند ماه برای یک هدف فکر و برنامه‌ریزی کرده باشد. این کار خودش یک آموزش بزرگ است و نشان می‌دهد که شخص در حال یاد گرفتن نظم و برنامه‌ریزی است. به نظر من آموزش فقط گوش دادن به یک مطلب نیست. زمانی که انسان بداند در آینده چه مسئولیتی دارد و از امروز برای آن آماده شود، آموزش را به مرحله عمل رسانده است. اگر فقط در روز مناسبت متوجه شویم که هفته دیده‌بان یا راهنماست، آموزش چندانی اتفاق نیفتاده است؛ اما اگر از ماه‌ها قبل برنامه‌ریزی کنیم، این آموزش وارد زندگی ما شده است.ساختار کنگره مانند یک درخت است. دیده‌بان‌ها را می‌توان به تنه درخت تشبیه کرد و ایجنت‌ها، مرزبان‌ها، راهنماها و سایر خدمتگزاران را به شاخه‌ها و برگ‌های آن تشبیه کرد. همان‌طور که مواد غذایی از ریشه و تنه به تمام قسمت‌های درخت می‌رسد، در کنگره نیز آموزش، نظم، امنیت و امکانات از طریق ساختار و خدمتگزاران به اعضا منتقل می‌شود. بسیاری از خدمت‌ها در پشت صحنه انجام می‌شود و ما آنها را نمی‌بینیم. اینکه جلسه با آرامش برگزار می‌شود، امکانات وجود دارد، مسائل مختلف مدیریت می‌شود، آموزش‌ها به ما می‌رسد و ساختار کنگره منظم حرکت می‌کند، حاصل زحمات افراد زیادی است. بنابراین لازم است قدردان کسانی باشیم که شاید حضورشان را کمتر ببینیم، اما زحماتشان تأثیر زیادی در حرکت ما دارد. همچنین معتقدم امنیت و آرامشی که ما در کنگره داریم، حاصل حضور بزرگ‌ترها و ساختاری است که سال‌ها برای آن زحمت کشیده شده است. در خانواده نیز وجود بزرگ‌تر باعث استحکام و امنیت می‌شود. در کنگره هم بزرگ‌ترها و دیده‌بان‌ها با تجربه و دانش خود، مسیر را برای ما هموار کرده‌اند و بسیاری از مسائل را از قبل پیش‌بینی و برای آن راهکار ایجاد کرده‌اند. در مورد همسفر نیز باید بگویم که همسفر یکی از اضلاع بسیار مهم درمان است. من شخصاً مدتی حضورم در کنگره را از همسفرم پنهان کردم و به همین دلیل مسیر برای من سخت‌تر شد. به مرور متوجه شدم که حضور همسفر می‌تواند کمک بسیار بزرگی در درمان و حرکت مسافر باشد. بنابراین توصیه من این است که از همان ابتدا با صداقت حرکت کنیم و همسفر خود را در این مسیر همراه کنیم. در پایان، بار دیگر هفته دیده‌بان را به همه عزیزان تبریک عرض می‌کنم و از تمام دیده‌بان‌ها، ایجنت‌ها، مرزبان‌ها، راهنماها، همسفران و تمام خدمتگزارانی که برای استحکام پایه‌های کنگره زحمت می‌کشند، تشکر و قدردانی می‌کنم. امیدوارم بتوانیم با شناخت جایگاه این عزیزان، قدردانی واقعی خود را در قالب آموزش، خدمت، برنامه‌ریزی، مسئولیت‌پذیری و حرکت در مسیر ارزش‌ها نشان دهیم و از فرصت حضور در کنگره برای رسیدن به تعادل و رشد استفاده کنیم.

تایپ و ویرایش: مسافر رسول لژیون سوم(با استفاده از هوش مصنوعی)

عکاس: مسافر محمد لژیون هفتم

ارسال خبر: سایت نمایندگی قوچان