دومین جلسه از دور دوم کارگاه های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی امیر اراک با استادی دیده بان محترم آقای احمد حکیمی،نگهبانی ایجنت محترم، مسافر حامد و دبیری مسافر عادل با دستور جلسه :«جشن هفته دیده بان»روز سه شنبه تاریخ ۱۴۰۵/۰۶/۰۳ رأس ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار نمود.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، احمد هستم، یک مسافر.
شاکر خداوند هستم که توفیق مجدد حاصل شد که در هفته دیدهبان خدمت شما باشم.
تشکر میکنم از آقای مهندس و خانواده محترمشون و امیدوارم عزیزانی که در این نمایندگی خدمت میکنند، بهره لازم رو از خدمت انشاءالله ببرن.
رحمت الهی شامل حال تکتک ماها شده. در مسیر زندگی، یک مسیرهایی رو جهت نداشتن آگاهی لازم طی کردیم و در خودمون تخریب به وجود آوردیم و بعد متوجه شدیم مسیر نادرستی هست و صراط مستقیم هست و درد میکشیدیم و دنبال چاره میگشتیم.
آیا چارهای هست یا نیست؟
انسان دست به خطایی میزنه و یه چیزی رو خراب میکنه؛ آیا ساختاری هست که دوباره درست کنه؟
خیلی مهمه که انسان چه باوری داشته باشه.
چقدر یک انسان و ساختار باید صبر داشته باشن که اجازه بده و به انسانها فرصت بده تغییر کنن؟
شما اول درمان دیاس رو درست انجام بده، بعد آرومآروم به تو اجازه چرخش حس از یه مسیر رو به مسیر دیگری میده و باعث میشه حس انسان بیدار بشه.
من همیشه توی سفر اول، وقتی مینشستم توی جلسه، چشمام به دعای کنگره بود و توی وجودم حس میشد.
اون زمانی که ما اومدیم کنگره، دو سه تا دیدهبان بیشتر نبودن. همون چند نفر، بعدیها رو انتخاب کردن و همین چرخه ادامه پیدا کرد.
انتخاب کردن که کی چیکار کنه و انتخاب نکردن که از بالا به موضوعات نگاه کنه یا انتظاری رو داشته باشه.
انتخاب کردن برای کمک کردن به رسیدن اهداف و در این کمک کردن، بیشتر بهره رو خود فرد میبره و باید تلاش کنه به عنوان یک الگوی بینقص.
یعنی باید به یه نقطهای برسی که انسانها رو دوست داشته باشی و بهشون توجه بکنی.
این میشه نیروی متخصص.
هر فردی وارد کنگره نمیشه، چون ساختار، یک ساختار خاصی هست. باید رحمت خداوند شامل حالت بشه و قدردان باشی.
این بستر به وجود اومده برای تغییر و این جز رحمت چیز دیگهای نیست.
کدوم از ماها دوست نداریم انسانها ما رو دعا کنن؟
برای این که به اون نقطه برسیم که همه ما رو دعا کنن، باید تغییر کنیم و گذشت داشته باشیم.
باید از دیگران بگذریم تا از ما بگذرن.
ما همه برای رشد و توسعه، برای کمک کردن به انسانها تلاش میکنیم، ولی مفید بودن بهترین حسی هست که انسان میتونه داشته باشه.
توی ساختار ممکنه یهسری نقصها باشه، ولی برطرف میشه و چیز غیرعادیای نیست.
ما تو همین باهم بودن و کار کردن و اختلاف سلیقه و مسائلی که به وجود میاد، خودمونو میشناسیم.
دیگران ما رو میشناسن و ما دیگران رو میشناسیم.
انسانها آینه میشن و درون منو به من نشون میدن.
ما آینه برای صور آشکار زیاد داریم، چون ظاهر برامون مهمه، ولی چی اون تو رو نشون میده که انسان ببینه اون درون چی هست؟
تنها چیزی که توی درون نشون میده، خدمت کردن هست.
خدمت کردن بلاعوض، که هیچ توقعی نداشته باشی.
اون موقع میفهمی چه چیزهایی درونت هست. میبینی چقدر خالص و ناخالصی هست.
بنابراین این رحمتی که شامل حال ما شده، قدرشو بدونیم و اگه در کنگره هفتههایی قرار داده میشه، برای یادگیری ماست.
ما خیلی از انسانها رو داریم که تشکر کردن رو بلد نیستن؛ یکیش خود من.
من فکر میکنم طلبکارترین آدمی که میتونست باشه، بودم من.
آسون نیست انسان تلاش کنه به انسان بیتوقع تبدیل بشه، توقع نداشته باشه و بتونه در جامعه تأثیرگذار باشه.
ما اینو همرو از آقای مهندس الگوبرداری میکنیم.
همین الان آقای مهندس علم کنگره رو متوقف کنه، از داشتههایی که داره قرنها میتونه به ما آموزش بده، انقدر که علم کنگره قویه.
کنگره تولید علم کرده و داره میکنه.
از نظر رسیدن درمان اعتیاد، جهان علمی ما دههها با کنگره فاصله داره.
دههها زمان میبره که متخصصها تازه در این زمینه به نقطه صفر برسن و بفهمن اعتیاد چی هست.
هنوز ما داریم حرکت میکنیم تا به یه نقطه مطلوب برسیم.
بنابراین باید قدردان خداوند و آقای مهندس و خدمتگزاران کنگره باشیم.
در کنگره باید به هم احترام بذاریم.
ما هممون احترام گذاشتن رو بلدیم و حالا باید اجرا کنیم.
بازم تشکر و قدردانی میکنم از آقای مهندس و خانواده محترمشون.
امیدوارم هممون در مسیری که داریم حرکت میکنیم، بتونیم با آموزشهای کنگره در خودمون تغییرات به وجود بیاریم.
به عملکرد کسی نگاه و قیاس نکنیم.
چیزی که انسان رو به درد و رنج میاندازه و منیت به وجود میاره، قیاس هست.
امیدوارم روش کار کنیم و به نقطه مطلوبتری برسیم و در مسیرهای ارزش حرکت کنیم.
برای انجام این عمل عظیم، شکر، شکر، شکر.
سپاسگزارم از این که توجه کردید.
نگارش؛ همسفر امیرحسین
تنظیم؛ مرزبان خبری مسافر صادق
- تعداد بازدید از این مطلب :
98