گاهی پشت یک نگاه دقیق، سالها تجربه، مشاهده و دغدغه نهفته است؛ نگاهی که بسیاری از ناگفتهها را میبیند و از کنار مسائل بهسادگی عبور نمیکند. گفتگوی پیشرو فرصتی است برای شنیدن دیدگاههای دیدهبان مسافر اصغر، شخصیتی که با نگاهی مسئولانه و دقیق از واقعیتهایی سخن میگوید که شاید کمتر دیده یا شنیده شدهاند. شما را برای خواندن این گفتگوی صمیمی و شنیدنی دعوت میکنم.
مسافر اصغر با آنتیایکس مصرفی تریاک وارد کنگره شدند. به مدت ۱۱ ماه به روش DST با داروی اپیوم به راهنمایی آقای مهندس حسین دژاکام سفر کردند. هماکنون به مدت ۱۶ سال است که آزاد و رها هستند. ایشان هم اکنون در رشته ورزشی شنا و والیبال فعالیت میکنند.
چه عشقی از کنگره در شما نهادینه شده است که بعد از گذشت چندین سال خالصانه به کنگره خدمت میرسانید؟
من 12 بار ترک کردم و هر بار که ترک کردم، نه تنها حالم بدتر شد؛ بلکه مصرف و مشکلاتم نیز بیشتر میشد. آن حسی که به سراغ من آمد سلامتی، حس دریافت، حس حال خوب است. اینکه ما اینجا خدمت میکنیم؛ بارها و هزاران بار گفتهام خدمت نیست، بلکه دریافت است؛ خدمت جایی است که چیزی میدهی در عوض آن چیزی دریافت نمیکنی؛ پس اگر الآن ما یک کاری انجام میدهیم داریم دریافت میکنیم و حالمان خوب است و حال خوب اصلاً قیمت ندارد؛ الآن همه دنبال حال خوب هستند و همه در ابزارها پیدا میکنند؛ اما ما در کنگره۶۰ پیدا کردیم و به رایگان بهدست میآوریم که این لطف خداوند و لطف آقای مهندس حسین دژاکام دانشمند بزرگ ما است.
یک رهجو چگونه میتواند بهترین همسفر برای مسافرش باشد تا مسافرش به او افتخار کند؟
درست سفر کردن، وقتی درست سفر کند، مسافرش به او افتخار میکند؛ اما همسفر وقتی به کنگره میآید و با آموزشهای کنگره آشنا میشود، باید یاد بگیرد نفسها جدا هستند، حالا اگر یک وقت خدایی ناکرده مسافر هم درست سفر نکرد، همسفر راه خودش را برود، ما الآن کسی را داریم که شاید ۳ سال است مسافرش نمیآید؛ ولی او راهنما شده است، راه خودش را میرود، چرا؟ چون نباید وصل به درمان مسافر باشد؛ چون اگر او بایستد او هم میایستد. بعضیها میگویند: نه مسافرم نمیآید ما هم دیگر نمیآییم! اینجا فقط مال مسافر نیست، همه ما احتیاج به آموزش داریم؛ احتیاج به یادگیری هنر زندگی داریم؛ پس میتوانیم درست سفر کنیم، باعث افتخار شویم و همسفر میتواند طوری آموزش گرفته باشد که به تنهایی راه خودش را ادامه بدهد.
بهنظر شما برای به خود رسیدن، بهترین راه چیست؟
اول تزکیه و پالایش است، به خود رسیدن و شناخت خود است، آقای مهندس من را به خودم میشناسانند. خودشناسی این نیست که من اسم و فامیل خودم را بدانم، خودشناسی یعنی ۳۸ هزار میلیارد سلول داریم و انسان بزرگ و اشرف مخلوقات است؛ باید به بزرگی و عظمت خودش در جهت تکامل پیببرد؛ نه اینکه خدایی نکرده در جهت فخر فروختن! ما جانشین خداوند و خلیفةالله هستیم؛ خداوند وقتی ما را آفرید به خودش احسنت گفت؛ باید مراقب باشیم، چون از آنطرف هم میگوید: «أُولَٰئِک كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ» انسانهایی هستند که جایگاهشان از حیوان پایینتر میآید؛ پس باید قدر خودمان را بدانیم، قدر خودمان را اگر دانستیم؛ باید حواسمان را جمع کنیم که از چه چیزهایی استفاده میکنیم، مثل الآن که روش تغذیه داریم، ما یاد گرفتیم مراقب باشیم که چه چیز را، چهقدر و کی بخوریم، کالری را نمیدانستیم که بتوانیم زندگی راحتی داشته باشیم.
کلام آخر:
خیلی خوشحال هستم الآن چند روز است که در کرمان هستم، انشاءالله ۲ شب دیگر هم مهمان شما هستیم و از خداوند و از آقای مهندس دژاکام و خانوادهشان سپاسگزارم که بستری فراهم کردند که ما بتوانیم راهی که شاید میلیاردها سال باید میرفتیم در این زمان بتوانیم یاد بگیریم تا به یکدیگر کمک کنیم و به تکامل برسیم. از ایجنت، مرزبانان و از همه شما سپاسگزارم که شرایط را فراهم کردید که عزیزان بیایند و آموزش ببینند.
مصاحبهکننده: همسفر نجمه رهجوی راهنما همسفر سیما
عکاس: همسفر ثریا رهجوی راهنما همسفر محیا
ارسال: همسفر منصوره رهجوی راهنما همسفر زهره نگهبان سایت
همسفران نمایندگی کریمان کرمان
- تعداد بازدید از این مطلب :
391