دیده‌بان، ستون استواری است که بی‌ادعا بارِ خدمت را بر دوش می‌کشد

نهمین جلسه از دور پنجاه و دوم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ با استادی راهنمای محترم تازه واردین مسافر رضا، نگهبانی مسافر مهدی و دبیری مسافر راهب با دستور جلسه «هفته دیده بان» چهارشنبه  چهارم شهریور ماه ۱۴۰۵ ساعت هفده آغاز به کار نمود."

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، رضا هستم، یک مسافر. خداوند را شکر می‌کنم که این فرصت را به من داد تا در این جایگاه قرار بگیرم و از آموزش‌های کنگره بهره‌مند شوم. از نگهبان محترم و گروه راهنمایان تازه‌واردین نیز سپاسگزارم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند.

دستور جلسه این هفته «هفته دیده‌بان» است. به نظر من وقتی به این دستور جلسه می‌رسیم باید کمی عمیق‌تر به مسیری نگاه کنیم که کنگره ۶۰ از روزهای نخست تا امروز طی کرده است.
روزی که مهندس دژاکام به درمان اعتیاد رسیدند و روش DST را پیدا کردند اگر تنها به منافع شخصی خودشان فکر می‌کردند شاید می‌توانستند این مسیر را رها کنند و به دنبال زندگی و منافع خودشان بروند. اما عشق و اندیشه‌ای که در وجود ایشان بود باعث شد این حرکت را آغاز کنند و ادامه دهند. در ادامه انسان‌هایی که در جست‌وجوی راهی برای رهایی بودند به این مسیر پیوستند و این حرکت آرام‌آرام گسترش پیدا کرد تا امروز که پس از حدود سی سال شاهد ساختاری عظیم و استوار به نام کنگره ۶۰ هستیم. در این مسیر دیده‌بانان محترم نیز به تدریج به عنوان ستون‌های این ساختار شکل گرفتند و مسئولیت‌های سنگینی را بر عهده گرفتند. بخش بزرگی از زحمات این عزیزان برای اعضای کنگره آشکار نیست و بسیاری از خدمات آنان در پشت صحنه انجام می‌شود.

من خودم زمانی که در لژیون سردار در خدمت آقای زرکش بودم از نزدیک شاهد بخشی از تلاش‌ها و زحمات ایشان بودم. هرچه بیشتر در کنگره ماندگار شدم بیشتر متوجه شدم که دیده‌بانان محترم در عمل منافع کنگره و اعضای آن را بر منافع شخصی خود مقدم دانسته‌اند. به اعتقاد من جایگاه دیده‌بانی نتیجه سال‌ها آموزش و خدمت و عمل به آموزش‌های کنگره است. نظم و مسئولیت‌پذیری و توانایی مدیریت امور مختلف حاصل یک روز و یک شب نیست. این جایگاه نتیجه سال‌ها حرکت و تلاش و خدمت صادقانه است. به همین دلیل هفته دیده‌بان فقط فرصتی برای تبریک گفتن نیست. فرصتی است برای اینکه با نگاهی عمیق‌تر ارزش این خدمات را درک کنیم و قدردان انسان‌هایی باشیم که بخش بزرگی از توان و وقت خود را برای اعتلای کنگره و خدمت به دیگران صرف می‌کنند. موضوع دیگری که در این روزها ذهن مرا به خود مشغول کرده مفهوم «دانایی و دانایی مؤثر» است. به نظر من دانایی مؤثر زمانی معنا پیدا می‌کند که دانسته‌های ما در رفتار و انتخاب‌های ما نمایان شود. انسان در طول زندگی بارها در دوراهی‌ها و انتخاب‌های مختلف قرار می‌گیرد و هر انتخاب می‌تواند نشان دهد که دانایی او تا چه اندازه به مرحله عمل رسیده است. برای مثال زمانی که در رانندگی با رفتار نادرست شخصی روبه‌رو می‌شوم آیا می‌توانم خشم خود را کنترل کنم؟ آیا می‌توانم حتی در ذهن خود از توهین و قضاوت دوری کنم؟ یا زمانی که حقی از من ضایع نشده و می‌توانم با گذشت و بخشش رفتار کنم آیا قادر به انجام آن هستم؟
این لحظه‌ها همان آزمون‌هایی هستند که میزان دانایی مؤثر ما را مشخص می‌کنند. ما در کنگره از تاریکی‌ها فاصله می‌گیریم. آموزش می‌بینیم و جهان‌بینی ما تغییر می‌کند. گفتار و رفتار ما به تدریج دگرگون می‌شود و نور جای تاریکی را می‌گیرد. اما ارزش آموزش زمانی آشکار می‌شود که بتوانیم آن را از محیط کنگره به زندگی خود منتقل کنیم و در عمل به کار ببندیم. در پایان می‌خواهم به سفر اولی‌های عزیز بگویم که ممکن است هر انسانی در ابتدای سفر با کوله‌باری از مشکلات وارد کنگره شود و مسیر رهایی در نگاه اول طولانی و دشوار به نظر برسد. اما تجربه من و بسیاری از دوستان نشان داده است که در این مسیر تنها نیستیم. کافی است حرکت کنیم و آموزش بگیریم و در مسیر خود ثابت‌قدم باشیم. زمانی که انسان قدم در راه درست می‌گذارد نیروهای الهی و طبیعت نیز به یاری او می‌آیند و آنچه در ابتدا دشوار و دور از دسترس به نظر می‌رسید به تدریج آسان می‌شود. امیدوارم همه سفر اولی‌ها با صبر و ایمان این مسیر را به پایان برسانند و به جایگاه رهایی و آرامش دست پیدا کنند.
از اینکه به مشارکت من گوش کردید سپاسگزارم.

تایپ / ویراستاری : مسافر بهروز 

عکس / بارگزاری : مسافر مهدی 

مرزبان کشیک : مسافر مهدی