نقش دیده‌بانان در حفظ و ادامه راه

پنجمین جلسه از دور هجدهم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی ملایر، با استادی مسافر شهریار، نگهبانی مسافر علی و دبیری مسافر بهرام، با دستور جلسه «هفته دیده‌بان » روز سه شنبه مورخ ۱۴۰۵/۰۶/۰۳ رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، شهریار هستم، مسافر. از آقای مهندس و خانواده محترمشان سپاسگزاری می‌کنم که این بستر را برای من فراهم کردند. خدا را شکر می‌کنم که در خدمت شما عزیزان آموزش می‌گیرم و درس پس می‌دهم. از راهنمای درمان DST و اعتیاد خودم، آقای افشار، تشکر می‌کنم که زحمات زیادی برای من کشیدند. همچنین از راهنمای جهان‌بینی و راهنمای فعلی خودم، آقای مجتبی، و ایجنت محترم تشکر می‌کنم و خدا را شکر می‌کنم که در کنار ایشان آموزش می‌گیرم. در رابطه با دستور جلسه، همان‌طور که مستحضر هستید، موضوعات مهمی که در کنگره ۶۰ وجود دارد، در طول سال توسط آقای مهندس به‌عنوان دستور جلسه در نظر گرفته شده و هر هفته به یکی از این موضوعات اختصاص پیدا می‌کند تا تا جایی که امکان دارد، به‌صورت کامل و جامع به آن پرداخته شود. دستور جلسه این هفته هم هفته دیده‌بان است. فلسفه وجود دیده‌بان‌ها را آقای مهندس در صحبت‌هایشان تشریح می‌فرمودند. یکی از نکات مهم، درایت آقای مهندس است که پیش‌بینی کرده‌اند اگر یک روزی، به هر دلیلی، ایشان در کنگره حضور نداشته باشند، افرادی باشند که بتوانند این کنگره را حفظ کنند و ادامه‌دهنده این راه باشند. به همین دلیل، افرادی خاص را انتخاب کرده‌اند که همان دیده‌بان‌ها هستند. این افراد با نظر آقای مهندس و شورا انتخاب می‌شوند و همان‌طور که از صحبت‌های استاد امین هم شنیده‌ایم، کسانی هستند که منافع کنگره را بر منافع خودشان ترجیح داده‌اند و از منافع شخصی خود گذشته‌اند تا به این جایگاه رسیده‌اند. واقعاً این جایگاه، جایگاه ساده‌ای نیست.

آقای مهندس نوعی از مدیریت را در کنگره ایجاد کرده‌اند که من قبلاً به آن حالت «باتری» می‌گفتم؛ یعنی یک نفر به‌تنهایی تصمیم‌گیرنده نیست، بلکه تعدادی افراد در کنار یکدیگر هستند که هرکدام شاخه و زیرمجموعه‌ای دارند و در عین حال با هم در ارتباط هستند. در تصمیم‌گیری‌ها و مدیریت‌ها، موضوعات مهمی را که در کنگره باید پیگیری یا در صورت نیاز تغییر داده شود، دنبال می‌کنند و هرکدام مدیریت مجموعه‌ای را که بر عهده دارند انجام می‌دهند. دیده‌بانان زحمت زیادی می‌کشند. همان‌طور که در بند سیزده قوانین کنگره داشتیم گوش می‌کردیم، یکی از اصول کنگره، تقدیر از پیشکسوتان است؛ کسانی که در واقع کاشتند و ما امروز از آن برداشت می‌کنیم، کسانی که رهرو و پیشرو بودند و این راه را برای ما هموار کردند تا بتوانیم در اینجا به آرامش برسیم و این معجزه اتفاق بیفتد؛ معجزه رهایی از اعتیاد، چیزی که شاید برای بسیاری از ما امکان‌پذیر به نظر نمی‌رسید. همه ما راه‌های مختلفی را تجربه کرده‌ایم و در اینجا توانستیم به این هدف و آرامش برسیم. این عزیزان کسانی بودند که این راه را هموار کردند و برقرار نمودند. آنها ستون‌های کنگره هستند و در کلام‌الله و همچنین در کتاب‌های «عاملان عرش» از این جایگاه صحبت شده است. واقعاً کاری که انجام داده‌اند، کار کوچکی نیست.

این فرصت برای من و برای همه ما پیش آمده که در این هفته به نوعی از این عزیزان خسته‌نباشید بگوییم و از زحماتشان تشکر کنیم؛ هرچند این عزیزان کارشان را از روی عشق و برای رسیدن به اهداف معنوی خودشان انجام می‌دهند، ولی این تقدیر و تشکر، در درجه اول برای خود ما و بخشی از آموزش ماست و می‌تواند مشوقی هم برای آنها باشد. میزان تشکر و نوع تشکر، به نظر من، برمی‌گردد به جهان‌بینی ما؛ یعنی برداشت، دریافت و ادراک ما نسبت به کنگره و نسبت به رهایی‌ای که به دست آورده‌ایم؛ اینکه ما کجا بودیم و به کجا رسیدیم و امروز در چه شرایطی هستیم. همه اینها بخشی از زحمات این عزیزان و راهی است که آقای مهندس تدوین کردند و این افراد محترم آن را مدیریت، حفظ، ارتقا و رشد دادند تا کنگره به اینجا رسیده است. در روز پنجشنبه هم ان‌شاءالله میزبان دیده‌بان محترم، آقای حکیمی، هستیم و فرصتی است که بتوانیم در خدمت ایشان باشیم و با پاکت از ایشان تقدیر و تشکر کنیم. در کنگره، اندازه و میزان این تقدیر، به برداشت من، به جهان‌بینی من، به ادراک من و به اندازه فهم من برمی‌گردد. من باید به اندازه‌ای که می‌فهمم و درک می‌کنم، از دیده‌بان محترم و زحماتشان تقدیر و تشکر کنم. من وقتم تمام شده، از اینکه به صحبت‌های من گوش کردید، بسیار سپاسگزارم.

عکاس وتایپ : مسافر رسول ل چهارم
تنظیم و ارسال گزارش : راهنما مسافر بهمن مشفق لژیون دوم