هفته دیده‌بان؛ تقدیر از ستون‌های استوار کنگره ۶۰ و آموزش دیده‌بانی بر شهر وجودی

اولین جلسه از دور سی و چهارم، از کارگاه آموزشی خصوص کنگره ۶۰ ویژه مسافران آقا به نمایندگی لویی پاستور با استادی راهنمای محترم آقا محمد حسن و نگهبانی مسافر روح الله و دبیری مسافر نوید با دستور جلسه « هفته دیده‌بان » در روز دوشنبه مورخ 2 شهریور 1405 راس ساعت 17:00 آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد
سلام دوستان، محمدحسن هستم یک مسافر.
خداوند را سپاسگزارم که این فرصت فراهم شد تا دوباره در این جایگاه قرار بگیرم و آموزش ببینم.
دستور جلسه این هفته، «هفته دیده‌بان» است. در ابتدا این هفته را به جناب آقای مهندس دژاکام تبریک می‌گویم؛ زیرا ایشان بنیان‌گذار کنگره ۶۰ و نخستین دیده‌بان کنگره هستند. همچنین این هفته را به کنگره ۱۴ نفره دیده‌بانان تبریک عرض می‌کنم؛ چراکه ایشان افرادی هستند که تجربیات سالیان متمادی خود در جایگاه‌های مختلف را با عشق و محبت به دیگران منتقل می‌کنند و خواهان آن هستند که ما رهجویان کنگره بتوانیم با کمترین اصطکاک و کنش، بیشترین بازدهی و راندمان را داشته باشیم.
برای درک بهتر، ابتدا باید بدانیم دیده‌بانان چه کسانی هستند و چه وظیفه‌ای بر عهده دارند. آنچه من برداشت کرده‌ام این است که دیده‌بانان پیش از هر چیز، دیده‌بان درون خود بوده‌اند. آن‌ها نیز روزی سفر اولی و تازه‌وارد بودند، اما توانستند با بینشی که به دست آوردند و با رصد و پایش خویشتن، این جایگاه‌ها را طی کرده و به مقام فعلی برسند. این موضوع برای من یک پیام دارد: اگر من بتوانم برای خود دیده‌بان زندگی‌ام باشم و بر امور، رفتار، کردار، منش و بینش خود نظارت کامل داشته باشم، در جایگاه دیده‌بانِ وجود و زندگی خود قرار گرفته‌ام.
در نوشتارهای کنگره پیامی داریم با این مضمون که: «اگر بنایی آباد باشد اما ساکنین آن خراب باشند، آن بنا رو به ویرانی می‌رود.» کنگره ۶۰ یک تفکر و بنایی است که یک سر آن در زمین و سر دیگرش در آسمان است؛ بنابراین اگر این بنا ساکنین آبادی نداشته باشد، قطعا رو به زوال و نابودی خواهد رفت. بنیان و دیده‌بانان کنگره ۶۰ انسان‌هایی پویا و آباد در درون و بیرون خود هستند که توانسته‌اند این بنا را آباد نگه دارند. به همین دلیل است که آن‌ها به ستون‌هایی تبدیل شده‌اند که بار و وزن کنگره روی دوششان قرار دارد؛ چراکه اگر دیده‌بانی به مرحله آبادی درون و بیرون و تعادل نرسیده باشد، نمی‌تواند در جایگاهی قرار گیرد که بار بخشی از کنگره ۶۰ را تحمل کند.
طبق قوانین، کنگره دیده‌بانان از ۱۴ نفر (متشکل از ۱۰ دیده‌بان آقا و ۴ دیده‌بان خانم) تشکیل می‌شود؛ البته در حال حاضر تعداد آقایان بیشتر بوده و حدود ۱۷ نفر هستند و ۳ دیده‌بان خانم داریم، اما روال قانونی آن به همین شکل تعریف شده است.

دیده‌بانان در بخش‌های مختلفی مشغول به خدمت هستند؛ از جمله: دیده‌بان انضباطی، مالی، راهنمایان، تازه‌واردین، ورزش، پارک، روابط عمومی، OT و سایر بخش‌ها. این عزیزان را می‌توان مدیران ارشد سازمان دانست که وظیفه برنامه‌ریزی، قانون‌گذاری و هدایت مجموعه را بر عهده دارند و از همین‌جا می‌توان به اهمیت والا و حیاتی کارشان پی برد.
در بخش‌های مختلف، مسئولین مشخصی خدمت می‌کنند؛ برای مثال، در بخش همسفران آقا، دکتر امین راهبری آقایان مسافر و همسفر را بر عهده دارند. در بخش همسفران خانم، خانم آنی و خانم آنی کماندار حضور دارند و در بخش خانم‌های مسافر نیز خانم حاجی‌میر خدمت می‌کنند. شایسته است این عزیزان را به‌درستی بشناسیم. خانم حاجی‌میر در جلسه‌ای در یکی از شعب و همچنین امروز در ساختمان سیمرغ صحبت می‌کردند و اشاره داشتند زمانی که یک خانمِ مسافر خود را معرفی می‌کند (با توجه به اینکه در آینده قرار است در نمایندگی‌های دیگر حضور یابند)، نحوه خطاب قرار دادن آن‌ها باید تنها با ذکر نام خانوادگی باشد؛ مثلاً «سلام مهرابی» و آقایان نباید آن‌ها را با نام کوچک صدا بزنند.
در مورد همسفران خانم نیز همین‌طور است. خانم آنی و خانم آنی کماندار (دختر آقای مهندس) روز چهارشنبه تشریف می‌آورند. به نظرم رسید که این مناسبت‌ها فرصت بسیار ارزشمندی است تا همسفران خود را به کنگره وصل کنیم و در این جشن‌ها و روزهای شاد در کنارمان باشند. همان‌طور که در روزهای تخریب و سختی در کنار ما بودند، شایسته است آن‌ها را در روزهای جشن نیز همراه خود بیاوریم؛ چراکه این حضور می‌تواند نقطه اتصالی برای ماندگاری آن‌ها باشد. معمولاً همسفرانی که در روزهای جشن وارد کنگره می‌شوند، ماندگار خواهند شد. چقدر حس خوبی است که روز چهارشنبه همراه با همسفران خود در جشن حاضر شویم.
در پایان، بیش از این صحبت نمی‌کنم و مشتاقم از تجربیات شما دوستان استفاده کنم. فقط می‌خواهم یادآور شوم هنگامی که انسان در صراط مستقیم حرکت می‌کند (اشاره به دیده‌بانان محترم)، خداوند به انرژی و روزی او برکت می‌دهد؛ به‌طوری‌که می‌توانند مسافت‌های طولانی را طی کنند، سر ساعت در ساختمان سیمرغ پاسخگوی مراجعین متعدد باشند، مسئولیت‌های سنگین را مدریت کنند و در کنار رسیدگی به کارهای شخصی و داخلی، به امور بیرونی نیز بپردازند. آن‌ها به ساکنین آبادی تبدیل شده‌اند که توانایی انجام چنین خدمات بزرگی را دارند. امیدوارم من هم به عنوان یک رهاجو بتوانم به این آبادی برسم، زندگی خود را بسازم و دیده‌بان راستین زندگی خویش باشم.
از اینکه به صحبت‌های من گوش کردید، متشکرم.

ضبط و تایپ: مسافر یاسر (لژیون2)

عکس: مسافر یاسر (لژیون2)
ویرایش و ارسال: (گروه سایت نمایندگی لوئی پاستور)