دیده‌بانان مسائل کنگره را با دید جامع‌تری بررسی می‌کنند.

چهاردهمین جلسه از دوره دوم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، ویژه مسافران نمایندگی لامرد، با استادی مسافر ریحان، نگهبانی مسافر کاظم و دبیری همسفر امید، با دستور جلسه «هفته دیده‌بان»، روز یکشنبه اول شهریورماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۶ برگزار شد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، ریحان هستم، یک مسافر. ابتدا از آقای مهندس و خانواده محترمشان بابت فراهم نمودن این بستر تشکر می‌کنم. هفته دیده‌بان به بنیان کنگره ۶۰، خانواده محترمشان و تمام اعضای کنگره ۶۰، تبریک می‌گویم. امیدوارم هفته‌ای پربرکت، سرشار از آموزش و خدمت در پیش داشته باشیم.

دیده‌بانان کنگره ۶۰، افرادی هستند که خودشان تجربه مصرف مواد مخدر و گذر از این مسیر را داشته‌اند و با بهره‌گیری از روش صحیح درمان و علم نوین، توانسته‌اند به جایگاهی برسند که امروز در بخش بالایی ساختار کنگره ۶۰ قرار دارند؛ جایگاهی که به آن‌ها امکان می‌دهد مسائل را از بالا ببینند و با دیدی جامع‌تر برای ساختار تصمیم‌گیری کنند. این بزرگواران روزی مانند ما، مصرف‌کننده بوده‌اند و امروز حدود ۳۰ سال است درحال‌خدمت هستند. زمان کمی نیست.

چند سالی است که در هفته دیده‌بان، تعدادی از دیده‌بانان با شعار خدمت و مسئولیت‌پذیری، به نمایندگی مختلف سفر می‌کنند تا از نزدیک شرایط آن جا را بررسی نمایند. هدف اصلی نیز این است که شرایطی فراهم شود تا فردی که به‌تازگی وارد کنگره شده، بتواند در محیطی امن و مناسب، مسیر درمان و آموزش خود را طی کند. شورای چهارده‌نفره دیده‌بانان، پس از جناب مهندس، یکی از ساختارهای مهم تصمیم‌گیرنده در کنگره ۶۰ است. وظیفه ما در قبال این عزیزان چیست؟ وظیفه ما سپاسگزاری و قدردانی از زحمات آن‌ها است. امیدوارم در هفته دیده‌بان بتوانیم قدردانی شایسته‌ای از زحمات آن‌ها داشته باشیم. این قدردانی می‌تواند به شکل یک پاکت، یا یک دل‌نوشته باشد. قطعاً آن‌ها نیازی به این پاکت‌ها ندارند، ولی ما با این کار از زحمات و خدمات آن‌ها قدردانی می‌کنیم. من در دوران مصرف اصلاً به این مسائل توجهی نداشتم. چیزی نمی‌دانستم و درک درستی از جایگاهی که در آن قرار داشتم نداشتم؛ حتی الفبای زندگی را هم نمی‌شناختم. در سفر دوم به‌تدریج یاد می‌گیرم چه کاری درست و صحیح است و چرا نباید دوباره راه اشتباه گذشته را انتخاب کنم. در دوران مصرف، انسان حتی متوجه نزدیک‌ترین افراد زندگی خودش نیست و گاهی نمی‌تواند اهمیت و جایگاه خانواده را درک کند. ولی با آموزش‌ها تلاش‌هایی که راهنمایان و این بزرگواران انجام می‌دهند، به‌تدریج متوجه می‌شویم کجا قرار داریم، از کجا آمده‌ایم و چه مسیری را باید طی کنیم.
از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، از همه شما متشکرم.

نگارش: همسفر امید (لژیون یکم)
ویرایش: (مسافر غلامرضا)
عکس: مسافر اصغر (لژیون دوم)
تهیه و تنظیم: همسفر علی (لژیون دوم)
ارسال: مسافر امیر (لژیون دوم)