پاداش متعلق به کسانی است که استقامت می‌کنند

سیزدهمین جلسه از دوره دوم جلسات لژیون سردار نمایندگی لامرد، با استادی مسافر پوریا، نگهبانی مسافر محمد و دبیری مسافر ابراهیم، با دستور جلسه «هفته دیده‌بان»، روز یکشنبه اول شهریورماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۵ برگزار شد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، پوریا هستم، یک مسافر.
امیدوارم حال همه شما خوب باشد. وقتی به خدمت عزیزانی نگاه می‌کنیم که سال‌های طولانی در کنگره خدمت کرده‌اند، باید ببینیم چه میزان استقامت و پایداری پشت این خدمت وجود داشته است. ۲۵ سال خدمت، زمان کمی نیست. ممکن است فردی تنها ۱۱ ماه برای درمان خود وارد کنگره شود و در همین مدت با مشکلات و سختی‌های فراوانی مواجه شود و حتی در مقطعی احساس کند ادامه مسیر برایش دشوار است، ولی انسانی پس از ۲۵ سال همچنان در مسیر خدمت بایستد و به دیگران خدمت کند، موضوعی بسیار ارزشمند و قابل‌تأمل است. خدمت این عزیزان با خدمت ما قابل‌مقایسه نیست. ممکن است ما در طول هفته یک یا دو خدمت داشته باشیم، اما بعضی از این عزیزان ساعت‌های طولانی در مسیر هستند و از شهری به شهر دیگر می‌روند تا در ساختار کنگره خدمت کنند و بستر خدمت و آموزش دیگران را فراهم کنند. این کار کوچکی نیست. حداقل کاری که ما می‌توانیم انجام دهیم، این است که حتی برای یک دقیقه، از این عزیزان تشکر کنیم و قدردان زحمات و استقامت آن‌ها باشیم.

یک جمله شاید در نگاه اول کلیشه‌ای به نظر برسد، اما واقعاً هیچ‌گاه تکراری نمی‌شود: آیا شده است حتی یک روز از خداوند روزی نخواهیم؟ همه ما همواره از خداوند روزی و نعمت می‌خواهیم. هرچقدر هم که خداوند به انسان عطا کند، باز انسان خواسته‌های بیشتری دارد و این بخشی از طبیعت انسان است. اما سؤال اینجاست که خداوند به چه کسی می‌دهد و ما چه چیزی و برای چه هدفی آن را می‌خواهیم؟
اگر درمان را بخواهید و برای آن تلاش کنید، می‌توانید به درمان برسید. اگر خانواده‌ای خوب و سالم بخواهید و برای آن تلاش کنید، شرایطش را فراهم می‌کنید. در مورد پول و ثروت نیز همین موضوع صدق می‌کند؛ اما مسئله اصلی این است که پول را برای چه می‌خواهیم و قرار است با آن چه کاری انجام دهیم. گاهی می‌گوییم پول چرک کف دست است، اما وقتی شرایطش فراهم می‌شود، متوجه می‌شویم که خودمان هم علاقه زیادی به داشتن پول داریم؛ بنابراین مسئله این نیست که پول خوب است یا بد؛ مسئله این است که چگونه از آن استفاده کنیم و هدف ما از داشتن آن چیست. انسان‌هایی را دیده‌ام که خداوند ثروت فراوانی به آن‌ها داده است، اما آن‌قدر درگیر داشتن و جمع‌کردن شده‌اند که دیگر صدای درون خود و حتی صدای اطرافیانشان را نمی‌شنوند.
ثروت به‌تنهایی نمی‌تواند معیار یک زندگی خوب و موفق باشد. ممکن است فردی خودروهای گران‌قیمت، خانه‌های متعدد و ثروت فراوان داشته باشد؛ ولی اگر نتواند از داشته‌های خود به‌درستی استفاده کند و سهمی در کمک به دیگران داشته باشد، تفاوت واقعی او با فردی که امکانات کمتری دارد، در چیست؟
بنابراین باید از خداوند بخواهیم اگر روزی توان مالی بیشتری به ما عطا می‌کند، به‌گونه‌ای نباشد که باعث شود از خود و دیگران غافل شویم. بخواهیم به‌اندازه‌ای داشته باشیم که بتوانیم زندگی خود را اداره کنیم و در حد توان، به دیگران کمک کنیم. شرایط سختی که امروز در آن قرار داریم، قرار نیست برای همیشه ادامه داشته باشد. ما از این شرایط عبور خواهیم کرد. مهم این است که خودمان را باور کنیم و با تمام وجود، مسیر درمان، آموزش و زندگی را ادامه دهیم. پاداش متعلق به کسانی است که استقامت می‌کنند و از سختی‌ها عبور می‌کنند. اگر پشت درِ مشکلات بایستیم و حرکت نکنیم، همان مشکل باقی می‌ماند و حتی ممکن است روزبه‌روز بزرگ‌تر شود. این موضوع فقط مربوط به افراد ثروتمند نیست. بسیاری از افرادی که برای درمان وارد کنگره می‌شوند، با مشکلات مالی نیز دست‌وپنجه نرم می‌کنند. بسیاری از ما در زندگی به آخر خط رسیده‌ایم یا در آستانه چنین شرایطی قرار گرفته‌ایم و همین مسائل باعث شده به دنبال درمان و تغییر باشیم. ما در اینجا هستیم تا از تجربه یکدیگر استفاده کنیم. قرار نیست همه مشکلات را خودمان تجربه کنیم؛ تجربه دیگران می‌تواند چراغ راه ما باشد و مسیر را برایمان روشن‌تر کند. باید باور داشته باشیم که نمی‌توانیم چراغ خانه خودمان را روشن کنیم و خانه همسایه را در تاریکی رها کنیم. اگر توانایی کمک به دیگران را داشته باشیم و از آن استفاده کنیم، این کمک در نهایت به خود ما نیز بازخواهدگشت.
وقتی درباره خدمت مالی صحبت می‌کنیم، قرار نیست همه افراد مبلغ یکسانی پرداخت کنند. ممکن است توان یک نفر یک میلیون تومان باشد و توان شخص دیگری بیشتر یا کمتر. هرکس باید باتوجه‌به توانایی و شرایط خود، سهمی در این مسیر داشته باشد. کسی که در گذشته مبالغ زیادی را صرف مصرف مواد می‌کرده است، امروز باید نگاه کند که چگونه می‌تواند از داشته‌های خود در مسیر ساختن زندگی بهتر درمان واقعی و کمک به دیگران استفاده کند. در واقع، شکرگزاری عملکرد و عمل ما است که شکرگزاری را نشان می‌دهد.
مبلغ به‌تنهایی موضوع اصلی نیست؛ آنچه اهمیت دارد این است که انسان تا حد توان خود سهمش را ادا کند و نیت و عملش در مسیر درست قرار داشته باشد. ما باید پیام مثبتی به هستی بدهیم؛ اینکه خواهان بهترین‌ها هستیم و در حد توان خود نیز برای بهترشدن شرایط، تلاش و حرکت می‌کنیم. امیدوارم بتوانیم در مسیر درمان، آموزش، خدمت و زندگی، استقامت داشته باشیم و با عبور از سختی‌ها، به جایگاه‌های بهتری برسیم. سپاسگزارم.

نگارش: مسافر ابراهیم (لژیون دوم)
ویرایش: مسافر غلامرضا (لژیون یکم)
عکس: مسافر اصغر: (لژیون دوم)
تهیه و تنظیم: همسفر علی (لژیون دوم)
ارسال: مسافر امیر (لژیون دوم)