«آنچه باور است محبت است و آنچه نیست، ظروف تهی است». همه ما همواره به دنبال راهی برای درست زیستن هستیم؛ اما تا زمانی که صورتمسئله زندگی را درک نکنیم، قادر به حل مشکلات خود نبوده و از مواهب حیات بهرهای نخواهیم برد.
هستی بر مبنای «نور، صوت و حس» شکل گرفته و قلب که مرکز حس در انسان است، در سینه قرار دارد. وقتی میگوییم قلبی از سنگ یا سیاه است، در واقع به خرابی حس اشاره داریم. اما آیا حقیقتاً قلب سیاه میشود یا این حس ماست که دچار آلودگی شدهاست؟
حس مانند یک گیرنده عمل کرده؛ پس باید هوشیار باشیم که چه چیزی را دریافت میکند. زمانی که برای حفظ منافع شخصی، دیگران را نادیده میگیریم، در واقع خود را در جهنم محصور میسازیم. در مقابل، هرگاه به دیگران خدمت و عشق بورزیم، بستر بهشت را برای خود مهیا کردهایم.
اگر از کسی آسیبی دیدهایم؛ باید به فکر مداوای زخمهای خود باشیم، نه اینکه با کینهتوزی و انتقامجویی، حس خویش را آلوده سازیم و آرامش را از خود سلب کنیم. خوشبختی در فراوانی داراییها نیست؛ بلکه خوشبختی یعنی بدانیم چه کسانی را دوست داریم و چه کسانی ما را دوست دارند.
محبت، کلید گشودن قلبها است و این حس ماندگار تا زمانی که پالایش نشود، جایی برای ورود حسهای خوب باقی نمیگذارد. سلامت جسم و روان ما مستقیماً با کیفیت حس ما در ارتباط است. ما باید قوانین الهی را که همان ارزشها و خرد جهانی هستند، با نیروی عقل و ایمان در عمق وجودمان حک کنیم تا مانند چشمهای جوشان جاری باشیم.
منبع :
سیدی قلب، دکتر امین دژاکام
نویسنده: همسفر ناهید رهجوی راهنما همسفر محترم (لژیون چهاردهم)
رابط خبری: همسفر ماندانا رهجوی راهنما همسفر محترم (لژیون چهاردهم)
ویرایش و ارسال: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر بهجت (لژیون ششم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی آکادمی
- تعداد بازدید از این مطلب :
131