دیدگاه همسفر شنتیا درمورد رسالت نسل جوان در مسیر بین‌المللی شدن کنگره ۶۰

خدا را شکر می‌کنم و بسیار سپاسگزارم که فرصت مشارکت و خدمتگزاری را در جمع بزرگانی چون شما، ایجنت‌ها و راهنمایان محترم به من دادید.

در رابطه با دستور جلسه «وادی هشتم: با حرکت راه نمایان می‌شود»، امروز به این موضوع فکر می‌کردم که ما قبل از ورود به کنگره ۶۰ چقدر برای درمان پدرم تلاش کرده بودیم. وقتی از مادرم پرسیدم، گفتند ما هشت بار راه‌های مختلفی از جمله کمپ‌ها، کلینیک‌ها و پزشکان گوناگون را امتحان کردیم و در نهمین بار مسیر کنگره پیش روی ما قرار گرفت. این موضوع نشان می‌دهد که توقف و سکونی در کار نبوده و به واسطه همان حرکت مداوم، در نهایت راه درست نمایان شد.

همچنین امروز در پارک مشارکت فردی را شنیدم که می‌گفت ۴۳ بار تجربه رفتن به کمپ داشته و در مرتبه چهل‌وچهارم به کنگره ۶۰ آمده و اکنون به رهایی و درمان قطعی رسیده است. این تجربیات ارزش بستری را که در کنگره ۶۰ فراهم شده بیش از پیش روشن می‌کند؛ چراکه متأسفانه در بیشتر نقاط دنیا همچنان از روش‌های نامناسب و ناکارآمدی مانند سم‌زدایی یا روش‌های اجباری استفاده می‌شود؛ روش‌هایی که در کنگره ۶۰ نادرست بودن آن‌ها به اثبات رسیده است.

بسیاری از خانواده‌ها و مصرف‌کنندگانی که خواسته واقعی درمان را دارند، به دلیل نبود بستری علمی و ساختاریافته، در چرخه‌ای تکراری و آسیب‌زا گرفتار مانده‌اند.

آرزوی قلبی من این است که ما به عنوان نسل جوان‌تر، با بهره‌گیری از آموزش‌ها و زحمات پیشکسوتان، استادان و راهنمایانی که پایه‌های کنگره را استوار کرده‌اند، بتوانیم در مسیر بین‌المللی شدن کنگره ۶۰ قدم برداریم. با توجه به توان و انعطافی که در یادگیری زبان‌ها و مهارت‌های جدید وجود دارد، امیدوارم با سال‌ها تلاش و حرکت در این مسیر، بتوانیم پیام درمان و رهایی را به سایر انسان‌ها در جهان منتقل کنیم.

از اینکه به صحبت‌های من توجه نمودید، متشکرم