آموزش و آگاهی، ما را از تاریکی خارج می‌کند

جلسه یکم از دوره سیزدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی ویژه مسافران کنگره 60 نمایندگی قوچان با نگهبانی مسافر جلیل و دبیری مسافر رضا، استادی مسافر اسماعیل با دستور جلسه «وادی ششم و تاثیر آن روی من» سه شنبه 27 مرداد 1405 ساعت 17 شروع به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان اسماعیل هستم یک مسافر

برای اینکه بتوانیم از جهل و نادانی خارج شویم، در قدم اول باید بپذیریم که جاهل هستیم. جاهل بودن به معنای بد بودن نیست؛ بلکه به این معناست که نسبت به موضوعی، آگاهی و دانایی لازم را نداریم. من، اسماعیل، زمانی که مصرف مواد داشتم، خودم را به قول قدیمی‌ها عقلِ عالم می‌دانستم. تصور می‌کردم از دیگران چند قدم جلوتر هستم و مسائل را بهتر از دیگران می‌فهمم. اما با شروع آموزش‌های کنگره ۶۰ متوجه شدم آن چیزی که من فکر می‌کردم با واقعیت تفاوت زیادی داشته است. در دوران مصرف، این مواد بود که برای من تصمیم می‌گرفت و من تصور می‌کردم خودم تصمیم‌گیرنده هستم. در واقع، فرمان زندگی من در اختیار خودم نبود. از زمانی که سفرم را آغاز کردم، در سفر اول تصمیم گرفتم به حرف راهنما عمل کنم و سر خودم را با سر راهنما عوض کنم. آموزش‌ها را همان‌گونه که راهنما بیان می‌کرد، دنبال کردم و به‌تدریج متوجه شدم که در دوران تاریکی، مواد مخدر چه آسیب‌هایی به من وارد کرده و چه ضربه‌هایی به خودم زده‌ام. وقتی در مسیر سفر حرکت می‌کنیم و آموزش‌ها را به‌درستی دنبال می‌کنیم، در پایان سفر اول به نقطه‌ای می‌رسیم که وارد سفر دوم می‌شویم و تازه می‌توانیم تغییرات خودمان را بهتر ببینیم. متوجه می‌شویم که چه تغییر بزرگی در افکار و رفتار ما ایجاد شده است و از آنجا می‌توانیم با تفکر خودمان حرکت کنیم. البته در سفر دوم نیز تا مدتی هنوز آثار و بقایای تفکرات دوران تاریکی در وجود ما وجود دارد. بنابراین همچنان نیاز به مشورت داریم. اینکه وارد سفر دوم شده‌ایم، به این معنا نیست که دیگر نیازی به راهنما و مشورت نداریم. من هنوز بسیاری از چیزهایی را که راهنما تجربه کرده، تجربه نکرده‌ام و به دانایی لازم در بسیاری از مسائل نرسیده‌ام. بنابراین هنوز باید از مشورت استفاده کنم. ما گاهی دانسته‌های غلطی داریم که به دلیل سال‌ها زندگی در تاریکی، آنها را درست می‌دانیم و حاضر نیستیم آنها را بپذیریم. یکی از مهم‌ترین مسائل این است که باید بپذیریم اعتیاد یک بیماری است و درمان آن نیاز به زمان و مسیر مشخصی دارد. تا زمانی که نپذیریم مشکلی داریم، نمی‌توانیم برای درمان آن حرکت کنیم. پذیرش، می‌تواند اولین قدم برای رسیدن به قدرت عقل و حرکت در مسیر دانایی باشد. آموزش و آگاهی، ما را از تاریکی خارج می‌کند و به مرحله دیگری از زندگی می‌رساند. زمانی می‌توانیم به دانایی مؤثر نزدیک شویم که از خواسته‌های نامعقول خود فاصله بگیریم و به شهر وجودی خودمان کمک کنیم. حضور در کارگاه‌ها، نوشتن و مطالعه سی‌دی‌ها، شرکت در جلسات و خدمت کردن، همه در این مسیر تأثیرگذار هستند. در این میان، نقش همسفر نیز بسیار مهم است. من در این مدتی که در کنگره ۶۰ حضور دارم، به‌خوبی متوجه شده‌ام که اگر همسفرم در کنار من نبود، شاید اصلاً امکان ادامه این مسیر برای من وجود نداشت. حضور و حمایت او کمک بسیار بزرگی برای من بوده است. امروز می‌بینم که آموزش‌های کنگره ۶۰ نه‌تنها در نگرش و تفکر من، بلکه در زندگی من نیز تغییرات زیادی ایجاد کرده است. زمانی که در مسیر کنگره حرکت می‌کنیم، زندگی نیز به‌تدریج از حالت بی‌نظمی خارج می‌شود و به سمت آبادانی پیش می‌رود؛ آبادانیِ زندگی و آبادانیِ شهر وجودی. امیدوارم بتوانم این مسیر را با آموزش، عمل سالم، مشورت و خدمت ادامه بدهم و روزبه‌روز به دانایی بیشتری برسم.
برای همه شما عزیزان آرزوی موفقیت، سربلندی و سلامتی دارم.

تایپ و ویرایش: مسافر سعید لژیون چهارم (با استفاده از هوش مصنوعی)

عکاس: مسافر محمد لژیون هفتم

ارسال خبر: سایت نمایندگی قوچان