معرفت و آگاهی لازمه‌ی رسیدن به عدالت می‌باشد

جلسه‌ی دهم از دوره‌ی سیزدهم از سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی طارم با استادی راهنما مسافر ذکریا، نگهبانی مسافر امین و دبیری مسافر موسی با دستور جلسه‌ی « عدالت، آیا همه‌ی افراد در کنگره ۶۰ با هم برابرند؟ » روز سه شنبه ۲۰ مرداد ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان ذکریا هستم یک مسافر، ابتدا از نگهبان جلسه، گروه مرزبانی و ایجنت محترم ممنون و سپاسگزارم که امروز من را برای این جایگاه انتخاب نمودند تا خدمت کنم و آموزش بگیرم. دستور جلسه‌ی امروز در مورد عدالت  می‌باشد و این که آیا همه‌ی افراد در کنگره ۶۰ با هم برابر هستند؟ چیزی که من در کنگره ۶۰ از موضوع عدالت متوجه شدم کلمه‌ی عدالت، مترادف و هم معنی با کلمه‌ی تعادل می‌باشد. عدالت تنها یک کلمه نیست و یا یک کاری نیست که انسان بتواند به همین راحتی آن را اجرا کند.

انسان قبل از این که بخواهد عدالت را اجرا کند و یک چیزی را به حالت تعادل برساند باید حتما معرفت یا همان شناخت و آگاهی را داشته باشد. این شناخت و آگاهی هم می‌تواند در جهت منفی باشد و هم این که می‌تواند در جهت مثبت باشد. وقتی در جهت منفی باشد به شر منتهی می‌شود ولی اگر در جهت مثبت باشد به خیر ختم خواهد شد. حالا ما فرض کنیم که یک انسانی در مسیر مثبت قرار دارد و کاری را می‌خواهد انجام دهد که منتهی به خیر شود. این مسئله به دو صورت عمل سالم و عمل زیبا می‌تواند انجام گیرد. عمل زیبا و عمل سالم با هم دیگر کاملا متفاوت هستند.

عمل خوب عملی است که انسان شناخت و آگاهی و یا معرفتی در مورد انجام دادن آن کار ندارد و فقط یک خیری را می‌خواهد به شخص دیگری برساند. ولی اگر انسان شناخت و معرفت لازم در انجام آن عمل داشته باشد آن موقع است که آن کار تبدیل به عمل سالم می‌شود، یعنی عملی که کاملا مسالمت آمیز و بدون تخریب است. به طور مثال یک فردی اسلحه‌ای را به عنوان امانت به ما سپرده است و کار نیک یا زیبا این می‌باشد که اگر زمانی که آن شخص این اسلحه را از ما درخواست کرد آن را دوباره به آن شخص برگردانیم.

ولی عمل سالم زمانی اتفاق می‌افتد شناخت و آگاهی داشته باشیم و بدانیم که اگر ما این اسلحه را اکنون به آن شخص تحویل بدهیم به خاطر عصبانی بودن ممکن است یک فرد دیگری را به قتل برساند و ما از تحویل این اسلحه در آن لحظه خودداری می‌کنیم تا زمانی که به حالت عادی برگردد. و یا مثلا یک زمانی ما می‌خواهیم یک پولی را به عنوان کمک به یک شخص نیازمند پرداخت کنیم و این یک عمل زیبا و نیک می‌باشد. ولی زمانی که شناخت و آگاهی این کار را داشته باشیم و بدانیم که پرداختن این پول به آن شخص ممکن است باعث شود که شخص با این پول بتواند یک سمی را تهیه کرده و اقدام به خودکشی کند. آیا آن موقع هم این کار ما عمل خوبی می‌باشد؟ مطمئناً نه.

زمانی این کار ما تبدیل به عمل سالم می‌شود که ما شناخت و آگاهی داشته باشیم و از دادن آن پول اجتناب کنیم تا باعث تخریب آن شخص نشود. حال ما اگر شناخت، آگاهی و معرفت را داشته باشیم و بدانیم که یک کاری را چه زمانی انجام دهیم و چه زمانی انجام ندهیم آن موقع است که تعادل ایجاد ‌می‌شود و یا به عبارتی دیگر عدالت برقرار می‌‌شود. مثل این است که یک میزی الان جلوی ما قرار گرفته است که در هر چهار طرف دارای یک پایه می‌باشد و کاملا در حالت تعادل می‌باشد، یعنی عدالت در این میز کاملا برقرار شده است. زمانی که ما یک پایه‌ را حذف کنیم این میز از حالت تعادل خارج شده و پایداری این میز به هم می‌ریزد.

دقیقاً همان زمانی هم که ما عمل سالم یا عمل نیک را به واسطه‌ی معرفت و آگاهی انجام می‌دهیم و یا از انجام آن خودداری می‌کنیم تعادل برقرار می‌شود. پس تعادل بستگی به معرفت و یا همان شناخت و آگاهی ما دارد. مثلا یک دوستی یا  اقوامی با ما معامله می‌‌کند و یک محصولی را نسیه از ما می‌خرد که حتی چک یا رسیدی هم بابت این معامله به ما نمی‌دهد. این کار ما کاملا عمل زیبا و نیکی می‌باشد ولی زمانی این عمل ما عمل سالمی می‌باشد که ما شناخت و آگاهی را داشته باشیم و بدانیم که اگر ما این عمل را انجام دهیم ممکن است این کار ما در آینده تخریب ایجاد کند و این رابطه‌ی فامیلی یا دوستی ما به هم بریزد، و ما این کار را انجام ندهیم.

در این موقع است که تعادل برقرار می‌شود، چون رابطه‌‌ای که با آن شخص داریم را بیشتر از آن معامله دوست داریم و می‌خواهیم این رابطه حفظ شود. پس شناخت و آگاهی اینجا به کمک ما می‌آید و اجازه نمی‌دهد ما دست به عملی بزنیم که موجب تخریب شود. این کار دقیقا همان ایجاد تعادل و عدالت می‌باشد. حال آیا در کنگره ۶۰ همه‌ی افراد با هم برابر هستند؟ همه‌ی افرادی که وارد کنگره ۶۰ می‌شوند، چه باسواد و چه بی‌سواد باشند، چه بی‌پول و چه پولدار باشند، همه چیز را بیرون از در کنگره می‌گذارند و وارد این بستر می‌شوند و به همه یک صندلی تعلق می‌گیرد و همه هم به عنوان یک مسافر شناخته می‌شوند.

بیرون از کنگره ۶۰ شاید شخص دکتر یا مهندس باشد و یا سرمایه‌دار باشد و ماشین آنچنانی داشته باشد. ولی در کنگره ۶۰ این مسائل اهمیتی ندارد و همه در داخل کنگره، از امکانات و سرویس‌هایی که اینجا ارائه می‌شود به یک اندازه برخوردار می‌شوند. بستگی به تلاش شخص دارد که به چه میزان از این امکانات استفاده بکند و جایگاه خودش را ارتقاء بدهد و این دقیقا عین عدالت می‌باشد.

دو نفر همزمان وارد کنگره ۶۰ می‌شوند که یک فردی به خوبی سفرش را تمام می‌کند ولی فرد دیگری سفرش را خراب می‌کند. چند سال بعد یکی راهنما می‌شود و دیگری همچنان بیرون از کنگره در حال مصرف مواد است. و این عین عدالت می‌باشد چون آن شخصی که راهنما شده است تلاش و کوشش نموده است. ولی ان شخصی که تلاش نکرده و دنبال هوا و هوس خودش رفته است همچنان مواد مصرف می‌کند. و این عین عدالت است. از همه‌ی شما ممنونم که به صحبت‌های من توجه نمودید.

سایت خبری نمایندگی طارم