عدالت فراتر از برابری است

جلسه‌ چهارم از دوره ششم لژیون سردار همسفران امین قم با استادی همسفر صدیقه، نگهبانی موقت همسفر بهاره و دبیری موقت همسفر اعظم با دستور جلسه «عدالت، آیا همه افراد در کنگره‌۶۰ با هم برابرند؟» روز دوشنبه ۱۹ مرداد ماه ۱۴۰۵ با حضور ایجنت همسفر سمانه ساعت ۱۵ برگزار گردید.

خلاصه سخنان استاد:

ابتدا خدا را شکر می‌‌گویم که در کنگره‌۶۰ حضور دارم. از نگهبان، دبیر، خزانه‌دار و راهنما خانم فاطمه تشکر می‌کنم که اجازه خدمت در این جایگاه را به من دادند. از آقای مهندس و خانواده محترمشان نیز قدردانی می‌کنم که این بستر را فراهم کردند تا ما بتوانیم آموزش بگیریم.

دستور جلسه «عدالت، آیا همه افراد در کنگره‌۶۰ با هم برابر هستند؟» می‌باشد. مثلث کنگره‌۶۰ از سه ضلع معرفت، عمل سالم و عدالت تشکیل شده است که عدالت در رأس این مثلث قرار دارد. برای رسیدن به عدالت، باید معرفت و عمل سالم نیز هم‌زمان با عدالت رشد کنند. اولین چیزی که برای رسیدن به عدالت اهمیت و تأثیر زیادی دارد، معرفت است. معرفت یعنی شناخت و آگاهی. اگر انسان در مورد موضوعی به شناخت و آگاهی برسد، می‌تواند تشخیص دهد که یک کار صحیح است یا غلط و این همان چیزی است که ما از آن به عنوان عمل سالم یاد می‌کنیم.

بعضی از اعمال به ظاهر نیک هستند؛ اما ممکن است عمل سالم نباشند. برای مثال، ممکن است، من ضامن شخصی شوم تا بتواند وام بگیرد. در ابتدا تصور می‌کنم، کار خیری انجام داده‌ام، دست کسی را گرفته‌ام و به او کمک کرده‌ام؛ اما ممکن است آن شخص نتواند، اقساط وام را به‌موقع پرداخت کند و در نهایت من بمانم و کلی قسط که باید از جیب خودم پرداخت کنم؛ بنابراین ممکن است کاری به ظاهر نیک باشد؛ اما عمل سالم نباشد. عمل سالم در حقیقت عملی است که انجام‌دهنده آن نسبت به پیامدهای کار خود آگاهی و شناخت کافی داشته باشد و بتواند خوبی و بدی آن را تشخیص دهد.

مثال دیگری که می‌توانم بزنم، این است که شخصی یک اسلحه یا چاقو را به عنوان امانت به من بسپارد. وظیفه من به عنوان امانت‌دار این است که هر زمان صاحب امانت آن را طلب کرد به او برگردانم؛ اما ممکن است، این شخص در شرایطی که عصبانی است، بیاید و امانت خود را از من درخواست کند، من نباید در آن لحظه امانت را به او تحویل بدهم، چرا؟ چون می‌دانم اگر این امانت را به او بدهم، ممکن است در حالت عصبانیت به خودش یا فرد دیگری آسیب برساند و حتی جان کسی به خطر بیفتد.

اگر کسی معرفت و آگاهی لازم را نداشته باشد، ممکن است بخواهد عمل نیکی انجام دهد؛ اما همان عمل نیک به یک عمل شر ختم شود؛ چون این فرد هنوز دانش، تجربه و شناخت کافی را کسب نکرده است. در نتیجه ممکن است خودش را به بن‌بست برساند و حتی کارش به دادگاه یا کلانتری کشیده شود و نتیجه خوبی برایش نداشته باشد؛ پس تا زمانی که معرفت و آگاهی کسب نکنیم و وارد مرحله عمل سالم نشویم، نمی‌توانیم به عدالت برسیم. عدالت یعنی بتوانیم تعادل را برقرار کنیم و تعادل یعنی هر چیزی سر جای خودش قرار داشته باشد. برای مثال، میز و صندلی را در نظر بگیریم. هر دو چهار پایه دارند. اگر میز یا صندلی یک پایه نداشته باشد، مسلماً تعادل نخواهد داشت و قابل استفاده نخواهد بود.

یکی از دلایلی که امروز کنگره‌۶۰ را به موفقیت رسانده است به تعادل رساندن مصرف‌کنندگان مواد مخدر است. انسان‌هایی که شاید از دید جامعه، افراد درستکار و خوبی به نظر نمی‌رسیدند، به اینجا آمدند، درمان شدند و نه‌تنها خودشان به آرامش و تعادل رسیدند، بلکه باعث شدند، دیگران نیز به تعادل و آرامش دست پیدا کنند و حال خوش را به دیگران منتقل کنند. موضوعی که همه ما را اینجا در کنار هم جمع کرده و باعث تشکیل خانواده بزرگ کنگره‌۶۰ شده است، درمان اعتیاد است. آقای مهندس فرمودند: «هر کس در این سرا آید، نانش دهید، از ایمانش نپرسید.»

انسان‌ها از جهات مختلفی با یکدیگر برابر هستند. تفاوتی ندارد که فردی وکیل، وزیر، فقیر، پیر یا جوان باشد و یا در جایگاه‌های مختلف، مقام و منصب خاصی داشته باشد. زمانی که وارد کنگره می‌شود؛ باید همه این عناوین و جایگاه‌ها را بیرون از در کنگره بگذارد و وارد کنگره‌۶۰ شود، روی همین صندلی‌ها بنشیند و از آموزش‌ها استفاده کند. ما می‌توانیم اشخاص را از نظر جایگاه انسانی با یکدیگر برابر بدانیم؛ اما نتیجه‌ای که هر شخص به دست می‌آورد به میزان تلاش و کوشش خودش بستگی دارد.

ما در کنگره آموزش گرفته‌ایم که باید به جایگاه‌ها احترام بگذاریم. افرادی که در کنگره‌۶۰ به جایگاه‌های مختلف خدمتی مانند ایجنت، راهنما یا مرزبانی رسیده‌اند، قطعاً تلاش بیشتری کرده‌اند، سختی‌هایی را پشت سر گذاشته و آموزش‌های بیشتری گرفته‌اند؛ بنابراین جایگاه آن‌ها قابل احترام است. رهجویی که گوش‌به‌فرمان است با شخصی که دیر می‌آید، زود می‌رود، سی‌دی‌هایش را نمی‌نویسد و به تعادل لازم نرسیده است، قطعاً برابر نیست.

آقای مهندس می‌فرمایند: «آیا کسی که خیانت می‌کند با کسی که در کنگره‌۶۰ خدمت می‌کند برابر است؟ خیر. آیا دانایان با نادانان برابر هستند؟ قطعاً نه. کسی که عضو لژیون سردار می‌شود و خدمت مالی می‌کند، از سرمایه‌ای که برای به دست آوردنش زحمات زیادی کشیده است، پرداخت می‌کند و به جایگاه پهلوان، دنور و یا نشان بی‌نشان می‌رسد. آیا این شخص با کسی که چندین سال است در کنگره حضور دارد و حتی توان بخشیدن به سبد را ندارد، برابر است؟ قطعاً خیر. هر کس خدمت کند، قطعاً به حال خوش می‌رسد و در جایگاهی که باید قرار می‌گیرد و این عین عدالت است. کسی نتیجه اعمال نیک خود را می‌بیند که تلاش کافی و خدمت سالم کرده باشد. انسان با هر خدمتی که انجام می‌دهد، گره‌های درونی خود را باز می‌کند و به تعادل بیشتری می‌رسد.

من قبل از ورود به کنگره‌۶۰، همیشه تصور می‌کردم عدالت یعنی اینکه همه با هم برابر باشند، شبیه هم باشند و یا شرایط یکسانی داشته باشند. بعضی مواقع افرادی را می‌دیدم که شرایط سختی دارند و زندگی تلخ و دشواری را تجربه می‌کنند. با خودم می‌گفتم: «این همه می‌گویند خدا عادل است؛ پس این عدالت خدا کجاست؟ چرا یکی غرق در خوشبختی است؛ اما دیگری واقعاً در عذاب و سختی زندگی می‌کند؟ دلیل این تفاوت‌ها چیست؟ این عدالت خدا که می‌گویند، چگونه است؟» با آموزش‌هایی که در کنگره دریافت کردم و برداشت‌هایی که از این آموزش‌ها داشتم، باعث شد عمیقاً به این جمله آقای مهندس ایمان بیاورم که هر کس در هر جایگاهی که قرار دارد، عین عدالت است. با تمام وجود این موضوع را درک کردم.

طبق فرمایش آقای مهندس، ازل تا ابد شاید مانند یک کتاب پانصد صفحه‌ای یا هزار صفحه‌ای باشد و این برهه‌ای که ما در آن زندگی می‌کنیم، فقط یک صفحه از این کتاب باشد. ما نمی‌دانیم در صفحه قبل چه عملی انجام داده‌ایم و در صفحه بعد قرار است چه اتفاقی بیفتد؛ بنابراین، زمانی که اکنون در آن هستیم، ممکن است فقط بخشی از این مسیر یا یک مرحله از زندگی ما باشد. با خواندن تنها یک صفحه از این کتاب، نمی‌توانیم درباره تمام کتاب قضاوت کنیم یا در مورد آن نتیجه‌گیری کنیم.

خدا در کلام‌الله می‌فرماید: «انسان چیزی نیست، جز سعی و تلاش خود.» خداوند عادل است و سیستم هستی نیز بر مبنای عدالت عمل می‌کند. این ما هستیم که باید بدانیم در هر جایگاهی که قرار داریم با توجه به تلاشی که می‌کنیم و آموزشی که می‌بینیم، جایگاه‌مان مشخص می‌شود. اگر قرار بود در کنگره، عدالت به این معنا باشد که همه با هم برابر باشند، من هیچ‌گاه نمی‌توانستم، آموزش بگیرم و این نظم و ساختاری که امروز در کنگره وجود دارد، قطعاً شکل نمی‌گرفت.

افرادی که به این مکان می‌آیند، چه مسافر و چه همسفر، همه در ابتدا با مشکلات فراوانی وارد کنگره‌۶۰ می‌شوند و از تعادلی که باید داشته باشند، خارج شده‌اند؛ اما همین نظم، قانون، برابری و اتحادی که در اینجا وجود دارد، باعث شده است ما به این نقطه برسیم و شاید امروز کنگره‌۶۰ یکی از سازمان‌های برجسته در زمینه درمان اعتیاد باشد.

تایپیست: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر ثریا (لژیون نهم)
عکاس: همسفر رقیه رهجوی راهنما همسفر معصومه‌ (لژیون چهارم)
ویرایش: همسفر بهاره نگهبان سایت
ارسال: همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون هشتم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی امین قم