مفهوم عدالت

وقتی برای اولین بار دستور جلسه «عدالت، آیا همه افراد کنگره با هم برابرند؟» را شنیدم، شاید در نگاه اول جوابم این بود که بله، همه ما انسان هستیم و باید با هم برابر باشیم؛ اما هرچه بیشتر در کنگره آموزش گرفتم، فهمیدم که عدالت با برابری یکی نیست.

عدالت، یعنی هر چیزی در جای خودش قرار بگیرد و هر کس به اندازه تلاش، دانایی، ظرفیت و عمل خودش دریافت کند. ممکن است همه ما در یک مکان حضور داشته باشیم، یک آموزش بگیریم و از یک سفر شروع کنیم؛ اما نتیجه‌ای که به دست می‌آوریم، به اندازه حرکت خودمان بستگی دارد.

من یاد گرفتم اگر جایگاه یک نفر بالاتر است، لزوماً به این معنی نیست که خداوند او را بیشتر دوست دارد یا ارزش انسانی او بیشتر است. شاید او بیشتر حرکت، خدمت، آموزش و مسئولیت بیشتری را پذیرفته است. همان‌طور که اگر امروز من در جایگاهی پایین‌تر هستم، نباید احساس کمبود یا حسرت داشته باشم؛ باید ببینم برای رسیدن به جایگاه بالاتر چه چیزی را در خودم تغییر نداده‌ام.

به نظر من یکی از زیباترین چیزهایی که در کنگره می‌بینم همین است که درب کنگره بر روی همه باز است؛ اما ماندن و رشد کردن در این مسیر به انتخاب و عمل خود انسان بستگی دارد.

گاهی ما انسان‌ها دوست داریم نتیجه همه چیز برابر باشد؛ اما حاضر نیستیم مسیرمان برابر باشد. دوست داریم به آرامشی که برخی‌ از انسان‌ها دارند برسیم؛ ولی شاید حاضر نباشیم به اندازه او آموزش ببینیم. دوست داریم جایگاه کسی را داشته باشیم؛ ولی شاید هنوز حاضر نیستیم مسئولیت‌های آن جایگاه را بپذیریم. اینجاست که مفهوم عدالت برای من زیباتر می‌شود.

عدالت به من می‌گوید به جای اینکه به داشته‌های دیگران نگاه کنم، به حرکت خودم نگاه کنم. به جای اینکه بپرسم: «چرا او دارد و من ندارم؟»، از خودم بپرسم: «من برای رسیدن به خواسته‌ام چه کرده‌ام؟» امروز دیگر اگر جایگاه کسی را بالاتر از خودم می‌بینم، به جای حسرت خوردن، سعی می‌کنم از او یاد بگیرم. اگر کسی بیشتر خدمت می‌کند، به جای اینکه بگویم «چرا من نیستم؟»، از خود می‌پرسم «چه کاری باید انجام بدهم تا من هم بتوانم خدمت کنم؟»

من فکر می‌کنم کنگره به ما یاد می‌دهد که همه انسان‌ها از نظر ارزش انسانی محترم و عزیز هستند؛ اما در جایگاه‌ها، مسئولیت‌ها و برداشت‌ها لزوماً برابر نیستند؛ چون میزان حرکت و تلاش انسان‌ها متفاوت است. و چه زیباست روزی که به جای مقایسه خودمان با دیگران، فقط با گذشته خودمان مقایسه شویم.

اگر امروز من کمی آرام‌تر، صبورتر، بخشنده‌تر و دانا‌تر از دیروز شده باشم؛ یعنی در مسیر عدالت قدم برداشته‌ام. شاید عدالت واقعی از همان جایی شروع شود که دیگر برای کمبودهای خودمان دنبال مقصر نمی‌گردیم و مسئولیت ساختن زندگی‌مان را می‌پذیریم. از خداوند بزرگ سپاسگزارم که کنگره را در مسیر زندگی من قرار داد و توانستم، اندکی مفهوم عدالت را بیاموزم.

نویسنده: مرزبان همسفر ساناز 
رابط‌خبری: مرزبان همسفر ساناز 
عکاس: همسفر رحیمه رهجوی راهنما همسفر زهره  (لژیون اول)
ویرایش: همسفر سمیرا رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون اول) دبیر سایت
ارسال: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی بندر‌عباس