تفکر تنها فقط نیمی از مسیر است

هشتمین جلسه از دوره‌ی هفتم سری کارگاه های آموزشی خصوصی کنگره۶۰ نمایندگی محمدی‌پور قم با استادی راهنمای محترم مسافر علیرضا، نگهبانی مسافر سینا و دبیری مسافر محمدعلی با دستور جلسه‌ی "وادی پنجم و تأثیر آن روی من" روز سه شنبه ۳۰ تیر ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد

خلاصه سخنان استاد:
ابتدا خداوند را شاکر و سپاسگزارم که این فرصت را در اختیار من قرار داد تا بتوانم در این جایگاه خدمت کنم. لازم می‌دانم از ایجنت محترم و همچنین از راهنمای بزرگوارم، آقااسماعیل، بابت تمام آموزش‌ها و زحماتی که برای من کشیده‌اند، صمیمانه تشکر کنم.

مهندس کتابی با عنوان «چهارده وادی» دارد که هر کدام از وادی‌ها به عنوان شاه‌کلیدی برای هر مرحله از زندگی است؛ در چهار وادی اول در مورد تفکر صحبت می‌کند و از اهمیت آن می‌گوید، ولی آیا تفکر به تنهایی کافی است، اینکه من همه چیز را در ذهنم بسازم و دنیای خلاقیت باشم اما آن را اجرایی نکنم.

بسیاری از ما تصور می‌کنیم صرفاً با اندیشیدن و تفکر کردن، تمام مشکلات‌مان حل خواهد‌شد؛ در حالی که تفکر، تنها نیمی از مسیر است. مثال بارز آن، نقشه‌ی یک ساختمان است؛ تا زمانی که این نقشه تنها روی کاغذ باقی بماند، هیچ بنایی ساخته نمی‌شود و عملاً ارزشی ندارد. برای درمان اعتیاد و رسیدن به تعادل نیز، تفکر باید به مرحله‌ی اجرا و حرکت درآید. آموزش‌ها تا زمانی که در ذهن ما باقی بمانند، به درمان منجر نمی‌شوند؛ بلکه باید در میدان عمل پیاده‌سازی شوند.

در این وادی مهندس، هفت پله یا نردبان را برای رسیدن به کمال انسانی پیشنهاد می‌دهد:

۱. برگشت از ضد ارزش‌ها: این مرحله بسیار دشوار است. دوری از ضد ارزش‌هایی مانند غیبت، قضاوتِ دیگران و تهمت زدن، کار ساده‌ای نیست و اعتراف می‌کنم که هنوز در حال نبرد با برخی از این صفات هستم.

۲. خودداری: خودداری صرفاً به معنای انجام ندادن کارهای زشت نیست؛ بلکه هنری است که در شرایط بحرانی، باید بدانیم چه زمانی سکوت کنیم و چه زمانی نبینیم و نشنویم، استاد امین می‌گوید هنر ندیدن و نشنیدن و استفاده نکردن خیلی مهم‌تر است‌.

۳. قناعت: پیش‌تر تصور غلطی از قناعت داشتم و آن را به معنای قانع بودن به کم می‌دانستم، اکنون آموخته‌ام که قناعت یعنی بهترین استفاده از کمترین امکانات؛ همان‌طور که زمین با حداقل مصالح، بیشترین و بهترین محصول را به بار می‌آورد.

۴. صبر: صبر به معنای دست روی دست گذاشتن و منفعل بودن نیست؛ بلکه به معنای تلاشِ توأم با گذر زمان است. مانند کشاورزی که بذر را می‌کارد و با صبر و مراقبت، منتظر به ثمر نشستنِ محصول می‌ماند؛ حتی در کاشت دیم هم ‌قبلش باید زمین را شخم بزنیم و به کود بدهیم و به آن سر بزنیم.

در حقیقت صبر به این معنی است که من صبر و تلاشم را بکنم در راه رسیدن به هدف اما فرایند زمان را هم در نظر داشته باشم مانند درمان DST که در سفر اول آن را طی کردم و بعد از آن درمان شدم و بهره‌اش را بردم.

۵. بعد از صبر می‌گوید انرژی‌ که داری را برای خودت مصرف‌کن، به‌جای آنکه آن را صرف تجسس در زندگی دیگران، غیبت کردن و قضاوت بکنی، باید آن را صرف اصلاح خویشتن نمایی. غیبت کردن شاید در لحظه لذت‌بخش باشد، اما در نهایت منجر به تخریب حالِ خودِ ما خواهد شد.

۶و۷. در مورد پس‌انداز و توکل، رضا و تسلیم هم چون دیگر وقت نیست، من فقط راجع‌به “تسلیم” صحبت می‌کنم.
تسلیم به این معناست که بپذیریم اگر مشکلی حل شد، نتیجه‌ی تلاش و تقدیر بوده و اگر حل نشد، حکمتی در کار است؛ من به این رسیده‌ام و حتی در شرایط بحرانی کنونی نیز، تلاش می‌کنم صبر، کوشش و تسلیم را توأمان با هم داشته باشم.

گروه خبری نمایندگی محمدی‌پور