دانستن کافی نیست؛ هنر عملی کردن تفکر

جلسه دوازدهم از دوره چهارم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره ۶۰ نمایندگی بوئین‌زهرا به استادی راهنما همسفر فاطمه نگهبانی همسفر اعظم و دبیری همسفر مینا، با دستور جلسه "وادی پنجم و تأثیر آن روی من " روز یکشنبه ۲۸ تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کارکرد.

خلاصه سخنان استاد:

خدا را شکر می‌کنم که توفیق خدمت در کنگره برای من حاصل شده است. از نگهبان و دبیر جلسه تشکر می‌کنم که اجازه دادند اولین مشارکت خود را با شما خوبان داشته باشم. همچنین از راهنمای خوبم تشکر می‌کنم که حاصل زحمات ایشان، تجربه این خدمت کوچک در کنگره است. از ایجنت همسفر اعظم و گروه مرزبانی، و همه خدمتگزاران شعبه بوئین‌زهرا نیز صمیمانه قدردانی می‌کنم.

دستور جلسه امروز: وادی پنجم و تأثیر آن بر من در جهان ما، تفکر مثمرثمر نیست مگر با رفتن و رسیدن. در ابتدا جناب آقای مهندس درباره سه جهان توضیح دادند که شناخت آن‌ها بسیار حیاتی است: نخست «جهان خاکی» که با پنج حس ظاهری تجربه می‌کنیم؛ دوم «جهان خواب» که با پنج حس باطنی به‌صورت ناخودآگاه در آن زیست می‌کنیم؛ و سوم «جهان ذهنی» که همان قلمرو وسیعِ مقدمه تمرین در جهان خاکی است. شناخت این جهان‌ها به ما در شناخت خودمان کمک می‌کند.

ما می‌دانیم که تفکر در جهان ذهنی اتفاق می‌افتد. چهار وادی را پشت سر گذاشته‌ایم و کوله‌باری از آموخته‌ها داریم؛ یاد گرفتیم چگونه پیش از تصمیم‌گیری عجولانه، تفکر کنیم. همچنین آموختیم که اگر به هدف نرسیدیم، دچار پریشانی و پوچی نشویم، از پذیرفتن مسئولیت زندگی سرباز نزنیم، به توانایی‌های خودبسنده کنیم و مسئولیت اقداماتمان را به گردن خداوند نیندازیم. به گفته استاد امین در سی‌دی «مسئولیت»، چهار وادی اول حکم شخم‌زدن زمین را دارند و اساس تفکر ما را تشکیل می‌دهند.

اما تفکر یک حرکت ذهنی است؛ چگونه آن را عملی کنیم؟ در وادی پنجم می‌آموزیم که دانستن به‌تنهایی کافی نیست. بسیاری از ما می‌دانیم چه کاری درست است، اما تا زمانی که آن را به مرحله عمل درنیاوریم، تغییری در زندگی ایجاد نمی‌شود. در این وادی تمرین می‌کنیم که ساختارهای عملیاتی و تفکری خود را بر پایه تشخیص درست و دانایی شکل دهیم؛ چرا که ما نمی‌توانیم همه تفکرات را اجرا کنیم، بلکه تنها آن‌هایی را که صحیح هستند به مرحله عملیاتی می‌بریم.

باید از میان حالات و انرژی‌های منفی نظیر ترس، ناامیدی، خشم و عدم اعتمادبه‌نفس عبور کند؛ زیرا این‌ها مانند سدی در برابر تفکرات ما عمل می‌کنند. ناامیدی مانند یک سلول انفرادی است که تمام درها را بسته و ما را در حالت سکون نگه می‌دارد؛ و در سکون، هیچ زایشی رخ نمی‌دهد. پس باید از این حس‌های منفی عبور کنیم تا به امنیت خاطر و آرامش برسیم. وظیفه ما این است که پاک‌سازی را از خودمان شروع کنیم تا این تصفیه در تمام لایه‌های اخلاق، منش، منطق، پندار، گفتار و رفتارمان جاری شود.

همان‌طور که آب برای زلال‌شدن نیاز به تصفیه دارد، انسان نیز برای تبدیل‌شدن از وضعیتی نامتعادل به انسانی متعادل، تنها از مسیر پالایش و تزکیه می‌گذرد. اگرچه این مسیر سخت است، اما با حرکت، راه نمایان می‌شود.

جناب آقای مهندس برای رسیدن به این «حال خوش»، هفت پله را بیان فرمودند:

پله اول: برگشتن از ضدارزش‌ها؛ یعنی هر روز تلاش کنیم یک‌قدم از ضدارزش‌ها دور شویم. برای مثال، اگر با قضاوت دیگران مواجه شدیم و توانستیم از صفت گذشت استفاده کنیم، یا اگر از تجسس دوری کنیم، یعنی یک‌قدم به مسیر درست نزدیک شده‌ایم.

پله دوم: خودداری؛ یعنی زمانی که نتیجه تفکر ما در مورد یک عمل مشخص نیست یا پیامدهای آن را نمی‌دانیم، از انجام آن خودداری کنیم.

پله سوم: قناعت؛ می‌توانیم از طبیعت الگو بگیریم؛ همان‌گونه که در زمین‌های شوره‌زار، درختی پربار از کمترین امکانات رشد می‌کند، ما نیز باید یاد بگیریم از امکانات موجود، بهترین بهره را ببریم.

پله چهارم: بخشندگی و پس‌انداز؛ با تقویت پایه‌های مالی و داشتن پس‌انداز، می‌توانیم در مواجهه با ناهمواری‌های مسیر زندگی، هم بخشندگی را تجربه کنیم و هم ثبات داشته باشیم، چرا که برکت با خود همراه می‌آورد.

پله پنجم: صبر؛ با الهام از طبیعت، مانند درختانی که در زمستان به خواب می‌روند تا در تابستان ثمر دهند، باید بدانیم که نوبت باران برای هر کس محفوظ است. با صبر و دریافت آموزش‌های یازده‌ماهه کنگره، حتماً به رهایی می‌رسیم.

پله ششم: پرهیز از تجسس، قضاوت و غیبت؛ تجسس در زندگی دیگران، تنها اطلاعات ناقص و پریشانی به همراه دارد. غیبت و قضاوت نیز مانند دیواری پوسیده است که روزی بر سر خودمان آوار می‌شود؛ پس باید از این ضدارزش‌ها دوری کنیم.

پله هفتم: توکل، رضا و تسلیم؛ این به معنای نشستن و سپردن همه امور به خدا نیست؛ بلکه یعنی تمام تلاش خود را برای رسیدن به هدف انجام دهیم و درعین‌حال، با توکل و رضا به قدرت مطلق، از نتیجه راضی باشیم. مرحله تسلیم، یعنی خشنودی ما در خشنودی خداوند باشد و به نتیجه (چه به نفع ما و چه به ضرر ما) رضایت دهیم.

در نهایت، امیدوارم که تنها به کسب آموزش و مشارکت اکتفا نکنیم، بلکه بتوانیم آن‌ها را در زندگی خود کاربردی کنیم، چرا که بدون عمل، هیچ تغییری در زندگی رخ نمی‌دهد. امیدوارم همگی بتوانیم از درس‌های این وادی بهره ببریم.»

در ادامه تجلیل از راهنما همسفر اعظم بابت خدمت یک دوره مسئول آزمون ان‌شاءالله برکات این خدمت به زندگی ایشان ساری و جاری شود.

همچنین دریافت جایگاه خدمتی مسئول  آزمون را به راهنما همسفر محبوبه تبریک عرض می‌کنیم؛ آرزومندیم در این مسئولیت جدید، همواره استوار و جاری در مسیر نور، خدمت و دانایی باشند.

مرزبان کشیک: همسفر خدیجه

تایپ: همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون اول)

عکاس: راهنمای تازه‌واردین همسفر سمیه

ویراستاری و ارسال: همسفر مینا رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون اول) نگهبان سایت