فکر کردن یک فرآیند صرفاً ذهنی است

همسفر زهرا به همراه مسافر خود با تخریب بیش از چهارده سال و آخرین آنتی‌ایکس مصرفی تریاک و شیره وارد کنگره شدند. به مدت ۱۲ ماه به روش DST و داروی OT با راهنمایی مسافر حسین و همسفر فاطمه سفر کردند‌. در حال حاضر به لطف خدا و دستان پر مهر آقای مهندس دژاکام، سه سال و پنج ماه است که آزاد و رها هستند. رشته ورزشی مسافر و همسفر هر دو والیبال می‌باشد. ایشان افتخار خدمت برای مسئول حضور و غیاب شعبه و یک دوره سرداری را داشته‌اند. گفت‌وگویی با ایشان داشتیم که تقدیم نگاه پرمهرتان می‌کنیم.

چرا تا زمانی که حرکت نکنیم تفکرات ما از قوه به فعل تبدیل نمی‌شود؟

فکر کردن یک فرآیند صرفاً ذهنی است و برای اینکه ایده‌ای از قوه به فعل برسد، به واسطه‌ای حیاتی به نام عمل یا حرکت نیاز دارد. ما می‌توانیم ساعت‌ها به مفهوم سلامتی فکر کنیم؛ اما تا زمانی که اولین قدم را برای پیاده‌روی و تغذیه سالم برنداریم، در واقعیت، سلامتی رخ نمی‌دهد.

تفکر بدون حرکت، درست مانند داشتن کلیدی است که تا زمانی که به سمت در نرویم و آن را نچرخانیم؛ هیچ قفلی برای ما باز نخواهد شد.

چرا انسان‌ها نمی‌خواهند برای حل مشکلات خود حرکت کنند و از قدرت مطلق توقع دارند که مسائل آن‌ها را حل کند؟

انسان‌ها معمولاً ترجیح می‌دهند به جای تلاش، به معجزه یا خواستن تکیه کنند که این امر ناشی از ترس از شکست، عدم اعتمادبه‌نفس، میل به کارهای کم‌هزینه و یا برداشت غلط از مفاهیم دینی و تقدیر است. باید توجه داشت که توکل را نباید با دست روی دست گذاشتن جایگزین کرد؛ بلکه توکل یعنی تمام تلاش خود را به کار بگیریم و سپس نتیجه را به خداوند بسپاریم.

انسان، چگونه می‌تواند از خودشناسی به سمت خودسازی حرکت کند؟

بسیاری از انسان‌ها در مرحله خودشناسی متوقف می‌شوند؛ یعنی فقط می‌دانند چه مشکلی دارند؛ اما تغییری نمی‌کنند. برای خودسازی ابتدا باید خودمان را همان‌گونه که هستیم بدون قضاوت بپذیریم و در لحظاتی که الگوهای رفتاری غلط می‌خواهند تکرار شوند، آگاهانه مسیر متفاوتی را انتخاب کنیم.

خودشناسی به ما می‌گوید که کجا هستیم؛ اکنون باید تصویر روشنی از آنچه می‌خواهیم باشیم، داشته باشیم و با حرکت‌های آهسته و سازنده به سمت آن پیش برویم. بزرگ‌ترین اشتباه در خودسازی، تلاش برای تغییرات ناگهانی و بزرگ است.

این دستور جلسه چه پیامی را در رسیدن به درمان برای یک همسفر به همراه دارد؟

سال‌های سخت درگیری با اعتیاد ممکن است که سایه سنگین ناامیدی را بر اندیشه ما افکنده باشد. در کنگره‌۶۰ آموختیم که بزرگ‌ترین مانع حرکت، ناامیدی است و برای غلبه بر این ناامیدی، طبق وادی پنجم، همسفر باید با صبر و دید مثبت به حرکت خود ادامه دهد.

صرف دانستن اینکه در تاریکی هستیم، هیچ تغییری در وضعیت ما ایجاد نمی‌کند؛ چنان‌چه آقای مهندس دژاکام می‌فرمایند: «سفر هزار فرسنگی با قدم اول آغاز می‌شود.»

مشکل اکثر همسفران تجسس، قضاوت و غیبت است چگونه می‌توان از این پله عبور کرد؟

به نظرم هر زمان که تمایل داشتیم کسی را قضاوت کرده یا پشت سر کسی غیبت کنیم؛ باید از خود بپرسیم که این ویژگی یا خطایی که در او می‌بینم و من را آزار می‌دهد، کجای زندگی یا شخصیت من است؟ کسی که مشغول رشد شخصی، یادگیری یک مهارت جدید و رسیدگی به شخصیت خود باشد، وقت و انرژی ذهنی برای تجسس در زندگی دیگران ندارد؛ پس می‌توانیم زندگی خود را با اهداف شخصی پر کنیم که فرصتی برای نگاه کردن به حاشیه زندگی دیگران نماند.

غیبت و قضاوت، فریاد کمبودهای درون خود ماست؛ بهتر است تمرین کنیم که در لحظه وسوسه سکوت کنیم.

کلام آخر…

گاهی ممکن است به خاطر تجربیات تلخ گذشته، به این باور برسیم که هرچه تلاش کنیم، نتیجه‌ای نمی‌گیریم؛ در صورتی‌که بهتر است ایمان خود را از دست ندهیم، رنج رشد را بپذیریم و با گام‌هایی هرچند کوچک قدم برداشته و از منطقه امن ذهن خود خارج شویم.

مصاحبه‌کننده: راهنمای تازه واردین همسفر مژگان
رابط خبری: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون یازدهم)
ویرایش و ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون یازدهم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی دنا شهرضا