پالایش جان

در جهان ما تفکر، قدرت مطلق حل نیست؛ بلکه توأم با رفتن و رسیدن آن را کامل می‌نماید. این وادی به درون انسان رجوع می‌کند و جهان ذهنی را مد نظر دارد. برای این‌که انسان در این جهان خاکی به تکامل برسد، باید بتواند تفکر و آن چیزی که به آن فکر می‌کند را به قوه عمل درآورد و برای به اجرا درآوردن فکر باید به مرحله آرامش برسد و همچنین برای رسیدن به آرامش باید تزکیه و پالایش انجام دهد. همه ما در طول زندگی یک سری اطلاعات و آموزش‌هایی را بدست می‌آوریم و ایده‌هایی را در ذهن داریم؛ اما به آن‌ها عمل نمی‌کنیم و تا زمانی که آن‌ها را عملی نکنیم پیشرفت نمی‌کنیم و به تکامل نیز نمی‌رسیم. آقای مهندس مثال خوبی می‌زنند: برای نهادن چه سنگ باشد چه زر فرقی با هم ندارند، علمی که برای استفاده کردن نباشد به هیچ دردی نمی‌خورد؛ بنابراین برای این‌که انسان بتواند پا را فراتر بگذارد و اصلاحات را در خود، خانواده و سپس در دیگران گسترش دهد مستلزم این است که پاکسازی و سازندگی را ابتدا از خود آغاز نماید.

زمانی که قصد داریم از ضدارزش‌ها دوری کنیم باید ابتدا راهکار درست را پیدا کنیم، بعد تزکیه و پالایش را به عمل درآوریم. راه تزکیه و پالایش، پندار نیک، گفتار نیک و کردار نیک است و تا زمانی که این سه مولفه را به سمت درست سوق ندهیم نمی‌توانیم به آرامش برسیم. در این وادی نکات و پله‌هایی مطرح شده که می‌توان مسیر تکاملی را طی کرد و به آرامش نهایی رسید، این پله‌ها اعم از: برگشت از ضدارزش‌ها، خودداری، قناعت، صبر، تجسس، قضاوت، غیبت، پس‌انداز، توکل، رضا و تسلیم است.

نتیجه‌گیری پایانی به این صورت است: براساس آموزش‌هایی که در کنگره۶۰ فرا گرفته‌ایم، متوجه شده‌ایم که جهان ذهنی، جهانی عظیم و قدرتمندی است که همه چیز را به خود جذب می‌کند و اگر بخواهیم آن‌چه را که در ذهن داریم به آن عمل کنیم باید ابتدا آرامش را به ذهن خود برگردانیم. زمانی که ذهن و تفکر ما آشفته باشد و همه چیز را با هم بخواهیم و مسئولیت خود را نپذیرفته‌ باشیم، ناامید و دیگران را مقصر می‌دانیم و منتظر هستیم دیگران حال ما را خوب کنند و حاضر نیستیم از خواسته‌های خود بگذریم و در ادامه هیچگاه به آرامش و آسایش نخواهیم رسید. تا زمانی که انسان جهان ذهنی آرامی نداشته باشد نمی‌تواند با محیط خودش و جهان هستی ارتباط برقرار کند و لذت ببرد. در انتها خداوند بزرگ را شاکر و سپاسگزارم که در کنگره۶۰ حضور دارم و آموزش می‌گیرم، امیدوارم که همه ما بتوانیم وادی‌ها را به اجرا درآوریم؛ زیرا از بیابان ذهنی که در آن به سر می‌بریم؛ برداشت روشن و حاصلخیزی نخواهیم داشت و در انتهای مسیر در تاریکی خواهیم ماند.

نویسنده: همسفر ندا رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون نهم)
رابط خبری: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون نهم)
ارسال: همسفر آتنا رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون یازدهم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی بنیان مشهد