قناعت را باید از طبیعت آموخت

وادی‌ها شاه کلیدهایی هستند که کنگره در اختیار ما قرار داده تا از آن‌ها بتوانیم برای خروج از تاریکی‌ها و مشکلات زندگی استفاده کرده و راه مستقیم را برای رسیدن به آرامش پیدا کنیم. در چهار وادی اول تفکر، هدف از خلقت موجودات و قبول مسئولیت را به ما آموزش می‌دهند تا اینکه به وادی پنجم می‌رسیم؛ در جهان ما تفکر؛ قدرت مطلق حل نیست، بلکه توأم با رفتن و رسیدن، آن را کامل می‌نماید. انسان در این حیات زمینی چندین جهان را تجربه می‌کند: جهان خاکی که برای همه‌ ما محسوس و قابل رویت است، جهان خواب که شبیه مرگ است و به صورت ناخودآگاه در آن زندگی می‌کنیم و جهان ذهن که جهانی بسیار قدرتمند با ابزارهای بسیار قوی که اطلاعات را جمع آوری و پردازش می‌کند. دو نکته‌ای که در این‌جا وجود دارد یکی تفکر و ایجاد ساختارهای مناسب ذهنی در جهان ذهنی و دیگری به اجرا در آوردن این ساختارها است؛ ما باید بتوانیم ساختار ذهنی و تفکر خود را به ساختارهای عملیاتی تبدیل کنیم تا به نتیجه برسیم. در این وادی می‌آموزیم؛ که برای به اجرا درآوردن تفکراتی که منطقی هستند باید از نکات منفی پرهیز کرد؛ زیرا زمانی روان انسان به تعادل و آرامش می‌رسد؛ که از ضد ارزش‌ها برگشت نموده و سه اصل پندار سالم، گفتار سالم و کردار سالم را الگوی زندگی قرار داده و آن‌ها را اجرایی کند. در این وادی برای داشتن حرکت درست پله‌ها را بیان نموده که عبارتند از: ۱) برگشت از ضدارزش ها؛ هر کسی اگر به درون خود بنگرد می‌داند که کدام عمل او ارزشمند است و کدام ضد ارزش! در واقع ضدارزش‌ها اعمالی هستند؛ که خرد جهانی هم آن‌ها را به رسمیت می‌شناسند مانند: دروغ گفتن، تجسس، رشوه دادن و گرفتن، مصرف مواد مخدر و...، ۲) خودداری؛ گاهی بر سر دو راهی قرار می‌گیریم که نمی دانیم کارمان درست است یا خیر و هرچه فکر می‌کنیم به نتیجه نمی رسیم. در این شرایط عقل سالم حکم می کند که بایستی از انجام آن کار خودداری کرد، ۳) قناعت؛ قناعت را باید از طبیعت آموخت که چگونه با زمین پر از سنگلاخ و آب شور و تلخ زیباترین گیاهان و خوش مزه‌ترین میوه‌ها را بوجود می‌آورد، ما نیز باید بتوانیم با حداقل شرایط، بهترین امکانات را برای زندگی خود فراهم نمائیم، ۴)صبر؛ صبر دست روی دست گذاشتن و یکجا نشستن نیست. صبر پشت سر گذاشتن و یا طی کردن و یا تحمل زمان همراه با تلاش و کوشش لازم برای رسیدن به اهداف تعیین شده است، ۵) تجسس، قضاوت، غیبت؛ ما سالیان زیادی را در امور دیگران تجسس می کردیم و در مورد دیگران قضاوت و پشت سرشان غیبت می‌کردیم. اکنون یاد گرفتیم که این اعمال ضد ارزشی هستند و باید از آنها دوری کرد. ۶) پس انداز؛ پس انداز هم بعد مادی دارد و هم معنوی. چه بسا با پس اندازهای کوچک الان بتوانیم مشکلات بزرگی را در آینده حل نماییم. ۷) توکل، رضا، تسلیم؛ قبلاً فکر می‌کردیم دعا کردن یعنی توکل ولی در وادی پنجم آموختیم توکل یعنی هدفی را برای خود مشخص کنیم و در جهت آن تلاش و کوشش نماییم و در نهایت نتیجه را به خداوند بسپاریم. رضا یعنی با تمام وجود راضی باشیم نه این‌که بگوییم راضی‌ام به رضای خدا ولی عملکرد ما به‌گونه‌ای دیگر باشد. تسلیم هم بعد از مرحله توکل و رضاست، یعنی چیزی جز خواست قدرت مطلق را نخواهیم. این تسلیم در من رهجو نیز باید باشد، یعنی تسلیم بی‌چون و چرایِ راهنمای خود باشم. تک تک این هفت گام می‌تواند به ما در حرکت درست تا رسیدن به خواسته‌ها و اهداف ما را یاری کند به شرط این‌که حرکت ما مداوم باشد.

منبع: سایت کنگره ۶۰ و سخنان مهندس دژاکام 

نگارش: راهنما همسفر زهرا (لژیون پنجم)

ویراستار و ارسال: همسفر هما رهجو راهنما همسفر مریم (لژیون دوم) دبیر دوم سایت 

لژیون خدمتگزار: لژیون پنجم و ششم

همسفران نمایندگی گرگان