شیشه با یک باور غلط وارد ایران شد؛ این باور که از خانواده مورفین نیست و بنابراین خطر چندانی ندارد.

دوازدهمین جلسه از دوره بیست‌و‌پنجم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه همسفران آقا، نمایندگی پرستار، با  استادی ایجنت محترم نمایندگی ایمان مسافر علیرضا، نگهبانی همسفر محمد امین و دبیری هسمفر محمد رضا، با دستور جلسه « تخریبهای شیشه و مخدرهای جدید و درمان آن با متد DST»، پنج‌شنبه 25تیرماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۴ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
خداوند را شاکرم که این فرصت فراهم شد تا در خدمت شما عزیزان باشم.
پیش از آن‌که درباره تخریب‌های شیشه و درمان آن صحبت کنیم، لازم است به ماده‌ای به نام دوپامین اشاره کنیم. احتمالاً همه ما بارها نام دوپامین را شنیده‌ایم، اما شاید ندانیم این ماده شیمیایی چه نقش بسیار مهمی در زندگی روزمره ما دارد.

دوپامین یک انتقال‌دهنده عصبی، یا به‌عبارتی یک پیام‌رسان شیمیایی در مغز است. وظیفه آن ایجاد احساس لذت، انگیزه، تمرکز، حرکت و حتی کمک به فرایند یادگیری است. برای مثال، هنگامی که کار خوبی انجام می‌دهیم، دوپامین ترشح می‌شود؛ یا وقتی غذای خوشمزه‌ای می‌خوریم، باز هم دوپامین ترشح می‌شود. حتی زمانی که قرار ملاقات با دوستی داریم، هرچه زمان آن قرار نزدیک‌تر می‌شود، احساس سرخوشی و حال خوش بیشتری پیدا می‌کنیم که این نیز به ترشح دوپامین مربوط است. احتمالاً همه ما این حالت را تجربه کرده‌ایم.

اگر بخواهیم درباره ارتباط این ماده با مواد مخدر صحبت کنیم، باید بگوییم که هر ماده مخدر، سازوکار خاص خود را دارد؛ اما همه آن‌ها یک نقطه مشترک دارند و آن، ایجاد جهشی غیرطبیعی در میزان دوپامین مغز و دخالت در عملکرد طبیعی آن است.

اگر به مواد مخدر صنعتی نگاه کنیم، می‌بینیم که آن‌ها چندین برابر میزان طبیعی، دوپامین آزاد می‌کنند؛ اما در مورد شیشه، موضوع بسیار متفاوت است. شیشه یکی از مخرب‌ترین، خطرناک‌ترین و ویران‌کننده‌ترین مواد محرک است؛ زیرا میزان آزادسازی دوپامین را در مغز تا ۱۱ برابر افزایش می‌دهد.

شیشه، مانند سایر مواد مخدر، از خودش انرژی یا پاداشی تولید نمی‌کند، بلکه انرژی ذخیره‌شده در بدن را در مدت‌زمانی کوتاه مصرف می‌کند. آنچه در نخستین بار اتفاق می‌افتد، حالتی است که فرد تلاش می‌کند در دفعات بعد نیز دوباره به همان لذت برسد؛ اما هرگز به آن دست پیدا نمی‌کند.

در مصرف مواد مخدر، انسان هیچ‌گاه دوباره به لذت بار اول نمی‌رسد و به‌جای آن، وارد تخریب‌های بسیار شدید می‌شود. شیشه تخریب‌های بسیار زیادی به همراه دارد؛ از پوسیدگی و از بین رفتن دندان‌ها گرفته تا بوی بد دهان، و در آقایان نیز اختلالاتی در ناحیه پروستات ایجاد می‌کند. علاوه بر این‌ها، آسیب‌های متعدد دیگری نیز به همراه دارد.

اما پیام کنگره ۶۰ این است که درمان اعتیاد امکان‌پذیر است و این درمان می‌تواند به‌صورت درست و اصولی به‌سهولت انجام شود. اگر فرد کار را درست انجام دهد، دوباره می‌تواند به آن حال خوش دست پیدا کند؛ یعنی همان لذتی که از ترشح طبیعی دوپامین به وجود می‌آید.

این اتفاق برای همه ما رخ می‌دهد. شما همسفران، هرچند سابقه مصرف ندارید، به‌خوبی می‌توانید ترشح هورمون‌ها و عملکرد آن‌ها را درک کنید. همین که امروز از خواب بیدار شدیم، به اینجا آمدیم و روی صندلی نشستیم، یعنی این فرایند در بدن ما در حال انجام است. دوپامین هم‌اکنون نیز در بدن ما ترشح می‌شود، اما به میزانی که تخریبی به همراه ندارد؛ به‌اندازه مصرف می‌شود و به‌اندازه نیز ترشح می‌شود.

چه اتفاقی می‌افتد؟ فرد دوباره به آن لذت دست پیدا می‌کند؛ اما زمانی که کراک، کوکائین او دوباره راه‌اندازی شود، یعنی سیستم بیوشیمی بدنش به حالت طبیعی بازگردد. آن زمان، بدن دوباره هر آنچه را که نیاز دارد، در اختیارش قرار می‌دهد. دوپامین نیز دوباره ترشح می‌شود، اما این بار از یک مسیر درست؛ مسیری که البته سخت است، چون فرد آن را نمی‌شناسد، اما در عین حال، ساده است، چون اگر آن را تجربه کند، به نتیجه خواهد رسید.

در هفته اول، دوم، سوم و به‌ویژه در چهار هفته نخست، فردی که مصرف شیشه را قطع کرده است، خواب بسیار زیادی دارد. در اینجا لازم است به نکته‌ای هم اشاره کنم: وقتی می‌گوییم شیشه و مخدرهای جدید، منظور این است که بسیاری از موادی که امروز در بازار با نام‌هایی مانند کراک، کوکائین، سورچه و امثال آن شناخته می‌شوند، در واقع از مشتقات یا فازهای اولیه شیشه هستند.

شیشه در دهه ۸۰ با یک باور غلط وارد ایران شد؛ این باور که از خانواده مورفین نیست و بنابراین خطر چندانی ندارد. همین تصور اشتباه، تخریب‌های فراوانی به همراه آورد. چه‌بسا زنان جوانی که برای کاهش وزن از قرص‌هایی استفاده می‌کردند که ماده اصلی آن‌ها شیشه بود و از عواقب آن آگاه نبودند.

با گذشت زمان، ماهیت واقعی این مواد مشخص شد. در این میان، نقش منِ همسفر در این دستور جلسه بسیار مهم است و آن، آگاهی است؛ هم برای خودم و هم برای مسافرم. باید بدانیم آن حال خوشی که فرد به‌دنبال آن است و آن موادی که در مغز ترشح می‌شوند، جایگزینی ندارند. نمی‌توان با محدود کردن فرد، محروم کردن او، یا به‌کار بردن هر ابزار دیگری، این مسئله را حل کرد. تنها یک راه وجود دارد و آن این است که خمر درونی دوباره راه‌اندازی شود.

اگر مسافر صبوری کند و فرایند سازگاری را طی نماید، درمان او به‌سهولت انجام می‌شود. ما در کنگره ۶۰ درمان‌شدگان شیشه کم نداریم؛ افرادی که حالشان بسیار خوب است و بسیاری از آن‌ها حتی راهنما شده‌اند و به زندگی بازگشته‌اند.

از این‌که به سخنانم گوش دادید، سپاسگزارم.

تایپ، ویراستاری و بارگذاری: خدمت‌گزاران سایت همسفران آقا، شعبه پرستار