حضور در کنگره مایه افتخار است

همه ما انسان‌ها در قلب خود فضایی خالی داریم که با توجه به اختیار و اراده‌ای که خداوند به ما عطا کرده است، می‌توانیم آن را به دشتی سرسبز و گلستانی معطر یا به خارزاری خشک و بی‌ثمر تبدیل کنیم. اگر آن فضا به گلستانی از فضیلت و نیکی بدل شود، نوری که در قلب ما جاری است وسعت می‌یابد و سراسر وجودمان را روشن می‌سازد؛ اما اگر به خارزاری از بدی‌ها تبدیل شود، آن نور به تدریج کم‌فروغ شده و تاریکی بر وجود انسان سایه می‌افکند. برترین و والاترین انسان‌ها کسانی هستند که از ژرفای تاریکی به سوی نور حرکت می‌کنند، الهام‌بخش دیگران می‌شوند و با حضور خود پیرامونشان را روشن، سرشار از امید و عطرآگین می‌سازند.

من به واسطه پسرم که مسافر کنگره۶۰ است در این مجموعه حضور دارم و در کنار عزیزانی قرار گرفته‌ام که از اعماق تاریکی به سوی نور رشد کرده و مسیر تعالی را پیموده‌اند. پسرم همیشه آرزوهای بزرگی در سر داشت. پیش از ورود به کنگره۶۰ با قلبی سنگین و چشمانی اشک‌بار، بارها از خود می‌پرسیدم: چرا باید پسرم از تمام آرزوهایش باز بماند؟ اما امروز پس از چند سال حضور در کنگره به این باور رسیده‌ام که اگر مسافر من حتی از معتبرترین دانشگاه‌های جهان نیز مدرک می‌گرفت، شاید عنوانی همچون دکتر یا مهندس را کسب می‌کرد؛ اما آیا به انسانی بهتر و کامل‌تر تبدیل می‌شد؟ بی‌تردید خیر، چون هیچ کجای جهان مکانی مانند کنگره۶۰ که دانشگاه انسان‌سازی وجود ندارد.

دانشگاهی که راه و رسم درست زندگی کردن، مسئولیت‌پذیری و انسان بودن را به ما می‌آموزد. یک مادر همواره فرزند خود را دوست دارد؛ اما همیشه به او افتخار نمی‌کند. امروز من در جایگاه یک مادر با تمام وجود به مسافرم افتخار می‌کنم؛ زیرا او خدمتگزار کنگره است و همین برای من ارزشمندترین و پرافتخارترین عنوان به شمار می‌رود. پیش از ورود به کنگره تنها آرزوی من درمان پسرم بود؛ اما امروز دیگر نه‌تنها آرزومند نیستم، بلکه در دل همان آرزو زندگی می‌کنم و آن را با تمام وجود لمس کرده‌ام. خداوندا به پاس حضور در این مکان امن، مقدس و سرشار از آرامش، هزاران بار تو را شکر می‌گویم.

در پایان دست‌بوس تک‌تک خدمتگزاران این مجموعه، به‌ویژه جناب مهندس دژاکام و خانواده محترم ایشان هستم. همچنین از راهنمایان گران‌قدر خود همسفر مینا و همسفر هاجر صمیمانه سپاسگزارم؛ چراکه بدون آموزش‌ها، حمایت‌ها و راهنمایی‌های این عزیزان ادامه این مسیر برای من امکان‌پذیر نبود.

نویسنده: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر هاجر (لژیون نهم)
عکاس: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر نسرین (لژیون دهم)
ویرایش و ارسال: همسفر سارا رهجوی راهنما همسفر نرگس (لژیون ششم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی ابن‌سینا