روایتی از رهایی شیشه و بازگشت به زندگی با متدDST

سیزدهمین جلسه از دوره نود‌ و‌ دوم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی آکادمی، با استادی کاظم، نگهبانی مسافر ارشیا و دبیری مسافر میثم ، با دستور جلسه "تخریب‌های شیشه و مخدرهای جدید و درمان آن با متد دی‌اس‌تی" روز چهارشنبه بیست و چهارم تیر 1405 در ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

 سلام دوستان کاظم هستم یک مسافر. ابتدا تشکر می‌کنم از راهنمای خوبم علی‌آقا و همچنین گروه مرزبانی و ایجنت محترم که این بستر را فراهم کردند تا بتوانم در این جایگاه آموزش بگیرم.
درباره دستور جلسه باید بگویم که آنتی‌یکس (ماده مصرفی) اصلی من مورفین بود. بعد از سال‌ها مصرف، زمانی که غرق در مورفین بودم، تصور می‌کردم تا آخر عمر باید مصرف‌کننده باقی بمانم. گاهی اوقات تنها با این تفکر که یک مرخصی به خودم بدهم پیش می‌رفتم و اصلاً تصوری از درمان نداشتم.
هجده سال پیش، زمانی که سه ماه بود مورفین مصرف نمی‌کردم، با شیشه آشنا شدم و به‌سرعت گرفتار آن شدم. در آن زمان، آثار منفی شیشه در جامعه بسیار مشهود بود؛ حتی شنیده می‌شد افرادی بر اثر توهم شیشه، دست به قتل نزدیکان خود زده‌اند. من نمی‌خواستم غرق در این ماده محرک بشوم، بنابراین به‌صورت مبتدی مصرف می‌کردم و طرز استفاده از ابزار مصرف شیشه را هم به‌خوبی بلد نبودم.
اما بعد از یک سال مصرف، متوجه تخریب‌های شدید آن، مانند بی‌خوابی و بی‌اشتهایی شدم.

با اینکه هفته‌ای دو الی سه بار مصرف داشتم، اما این محرک چنان تخریب ذهنی بالایی داشت که اگر قرار بود صبح مصرف کنم، از همان شب قبل دچار اختلال خواب می‌شدم و بعد از مصرف، تمام نیروهای منفی به سمتم هجوم می‌آوردند.

بعد از این شرایط، مجبور شدم برای رهایی از باتلاق شیشه، دوباره به مورفین روی بیاورم؛ آن هم با مصرف سه برابرِ قبل، که با سختی‌های فراوان همراه بود. با جرئت می‌توانم بگویم تخریبِ بیست و چند سال مصرف مورفین، به اندازه تخریبِ آن مدت کوتاه مصرف شیشه نبود؛ فشارها و ویرانی‌های شیشه بسیار سنگین‌تر از مورفین بود.
بیش از این صحبت نمی‌کنم و از مشارکت شما دوستان استفاده می‌کنم، متشکرم که به صحبت‌های من توجه کردید.

عکس: مسافر مهدی لژیون دوم 

تایپ: مسافر امید لژیون دوم