آقای مهندس دژاکام در سیدی اتوبوس میفرمایند؛ اگر بخواهیم چیزی را بکاریم؛ باید اول تفکر کنیم و بعد زمین را مهیا کنیم. بذری که میکاریم احتیاج به مراقبت و رسیدگی دارد و بعد از کاشت، ما فوری نمیتوانیم برداشت داشته باشیم؛ چون به نتیجه نمیرسیم؛ اما وقتی صبر کنیم و زمان بدهیم میتوانیم محصول خوبی برداشت کنیم و به نتیجه برسیم. ما هر چیزی را بکاریم همان را برداشت میکنیم؛ اگر گندم بکاریم گندم، اگر جو بکاریم جو برداشت میکنیم و این نتیجه بستگی به تفکر و دانایی ما دارد و این مرحله در تمام سطوح زندگی ما وجود دارد.
ما از نقطه شروع میکنیم و به نقطهها و پلههای بالاتر میرسیم. اکنون در هر جایگاهی که قرار داریم دلیل آن این است که از نقطهای شروع کردهایم تا به اینجا رسیدهایم. ساختن، آغاز حیات است و ما انسانها باید به فکر ساختن باشیم و بدانیم چه چیزی میسازیم و چه چیزی برداشت میکنیم. ما در لژیون سردار میآموزیم؛ وقتی در مسیر رهایی دیگران بذری میکاریم جهان هستی این انرژی را به سوی ما برمیگرداند و کسی که بدون چشمداشت میبخشد، بذر آرامش، برکت و نور در زندگی خود میکارد.
زندگی انسان شبیه اتوبوسی در حال حرکت است که در این اتوبوس هر فردی مسافری است که سوار اتوبوس شده و قرار است در مقصد پیاده شود. ما در این مسیر مسافر هستیم. این اتوبوس در مسیرهای مختلفی توقف میکند که برخی از این ایستگاهها زیبا و برخی ناخوشایند هستند. ما زندگی را نباید سخت بگیریم زندگی موقتی است و باید از زندگی لذت ببریم. ما باید بدانیم؛ اگر امروز در سختی یا در آرامش هستیم این وضعیت همیشگی نیست. ما باید از خدمت کردن و بخشش به درستی استفاده کنیم؛ اگر ما دیر به ایستگاه برسیم اتوبوس را نخواهیم دید.
منبع: سیدی اتوبوس
نویسنده: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر الهه (لژیون سردار)
رابط خبری: راهنمای تازهواردین همسفر خدیجه (لژیون سردار)
ویرایش و ارسال: همسفر مژگان رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی پرند
- تعداد بازدید از این مطلب :
36