مصرف شیشه از تریاک و هروئین خطرناک‌تر است

مصرف ماده مخدر شیشه یا آمفتامین، یکی از پرخطرترین مواد مخدر محسوب می‌گردد و فراتر از یک اعتیاد ساده است. شیشه می‌تواند دریافت و پردازش حس را در انسان تغییر دهد و عوارض آن به قدری زیاد است که فرد دست به حرکات غیر طبیعی می‌زند.

مهم‌ترین اثر شیشه بر جسم انسان، تحریک شدید و سریع تولید انرژی است که با ایجاد انرژی کاذب، فرد را وادار می‌کند که پس از اتمام آن انرژی، دوباره به مصرف روی آورد.
شیشه بیش از هر ماده دیگری در مغز تخریب ایجاد کرده و آسیب جدی به سیستم‌های دوپامینرژیک، سروتونیزژیک و هیپوتالاموس که مرکز احساسات و نیرو جنسی است، وارد می‌کند و باعث بروز توهماتی می‌شود که بیان آن ساده نیست. مصرف کنندگان شیشه، دچار بدبینی مفرط نسبت به خانواده و اطرافیان شده و سخنان دیگران را نمی‌پذیرند، آن‌ها در توهم دانایی گمان می‌کنند که تنها خودشان درست تصمیم می‌گیرند.

متأسفانه افراد تصور می‌کنند که به دلیل عدم وجود مرفین، شیشه اعتیادآور نیست؛ در حالی که این نگرش بسیار گمراه کننده است؛ چرا‌که مصرف کننده در ماه‌های اولیه مصرف این ماده، جذابیت کاذب احساس می‌کنند و تا دو روز نیاز به خواب، خوراک یا مواد ندارد و از کارهای بیهوده مثل باز و بسته کردن وسایل لذت می‌برد؛ اما پس از مدت کوتاهی به مصرف روزانه و پنهانی در هر مکانی حتی سرویس بهداشتی گرفتار می‌شوند.

شیشه در صور آشکار و پنهان فرد مصرف‌کننده تخریب‌های جسمانی و روانی می‌گذارد که از جمله آن‌ها می‌توان به کاهش شدید وزن، خرابی و پوسیدگی دندان، عدم میل جنسی، جوش و زخم چرکی، آفت دردناک دهان و زخم‌های ناشی از توهم وجود حشره زیر پوست اشاره کرد و در صور پنهان نیز بدگمانی، ناامیدی، ترس، عدم تمرکز و کابوس شبانه بروز می‌کند.

طبق آموزش‌های کنگره۶۰ آموختیم؛ هر ماده‌ای که انسان را از حالت طبیعی خارج کند، مخدر محسوب می‌شود. مصرف شیشه از تریاک و هروئین خطرناک‌تر است. در کنگره۶۰ هر نوع اعتیادی قابل درمان بوده و تنها داروی مؤثر برای درمان اعتیاد به شیشه، شربت تریاک یا همان OT است.

نویسنده و رابط خبری: همسفر مرضیه رهجوی راهنما همسفر مهین (لژیون دهم)
ویرایش و ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون یازدهم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی دنا شهرضا