خدمت، موتور عشق و محبت در کنگره است

با افتخار در خدمت دستیار دیدبان، مسافر پوریا هستیم.
این مصاعدت نصیب نمایندگی پردیس شد تا از وقت گران‌بهای ایشان که سرشار از تجربه و آموزش است بهره‌مند شویم و از تجربیات ارزشمندشان استفاده کنیم. مسافر پوریا با ۱۷ سال تخریب انواع مواد مخدر وارد کنگره شدند و آخرین آنتی‌ایکس مصرفی ایشان شیشه، هروئین، متادون و قرص‌های اعصاب و روان بوده است. مدت سفر اول ۱۳ ماه و ۱۰ روز بوده است. با راهنمایی مسافر امیر به رهایی رسیدند، رشته ورزشی فوتبال است. اکنون ۶ سال و ۱ ماه و ۱۵ روز است که آزاد رها هستند.

نظر شما درباره تأکید آقای مهندس بر نوشتن سی‌دی چیست؟

به نظر من نوشتن سی‌دی‌ها به‌ ویژه زمانی که مطالب آن‌ها در زندگی کاربردی شوند، اهمیت بسیار زیادی دارد. امواج این آموزش‌ها در لایه‌های آشکار و پنهان وجود ما نفوذ می‌کنند و کمک می‌کنند تا از تلاطم‌های شدید زندگی، مشکلات و مسائلی که هر روز با آن‌ها روبه‌رو هستیم، سالم عبور کنیم. در کنار آن، این آموزش‌ها طراوت و شادابی را وارد زندگی ما می‌کنند و پشتوانه بسیار قدرتمندی برای رشد و ارتقای ما هستند. یک خدمتگزار برای اینکه بتواند با مسائل و مسئولیت‌هایی که در مسیر خدمت با آن‌ها روبه‌رو می‌شود، درست برخورد کند، به نوشتن سی‌دی‌ها نیاز دارد. به همین دلیل آقای مهندس تأکید کرده‌اند که نوشتن یک سی‌دی در هفته الزامی است. یعنی اگر خدمتگزاری، در هر جایگاهی که باشد‌ سی‌دی ننویسد، نمی‌تواند خدمت کند. از پایین‌ترین تا بالاترین جایگاه خدمتی در کنگره ۶۰ همه سی‌دی می‌نویسند. علمی که با تجربه همراه باشد، سندی بدون نقص است. چیزی که من در این هشت سال حضورم در کنگره دیده‌ام و به آن باور دارم، این است که اگر مطالب سی‌دی‌ها در وجود من جاری نشود هیچ درمانی در من اتفاق نخواهد افتاد. ما معتقدیم درمان، فوق ترک است و تعادل، فوق درمان است. برای رسیدن به تعادل در سفر دوم، نوشتن و کاربردی کردن آموزش‌های سی‌دی‌ها کاملاً ضروری است.

نظر شما درباره صحبت استاد امین که فرمودند متد DST یک شاهکار است، چیست؟

به نظر من متدDST نه‌ تنها یک شاهکار، بلکه تنها راه درمان اعتیاد است. همان‌طور که آقای مهندس نیز می‌فرمایند، در حال حاضر هیچ روش دیگری برای درمان واقعی اعتیاد وجود ندارد و روش DST یک شاهکار است. چرا شاهکار؟ چون با یک متد، اعتیاد به انواع مواد مخدر درمان می‌شود. با همین روش، سیگار درمان می‌شود و حتی در لژیون‌های تغذیه سالم نیز از همین متد استفاده می‌شود. همچنین برای درمان بسیاری از بیماری‌های صعب‌العلاج مانند ام‌ اس، سرطان و بیماری‌های دیگر نیز از همین روش بهره گرفته می‌شود و این موضوع، حقانیت روش درمانی کنگره ۶۰ را به اثبات می‌رساند. یک شاه‌کلید است، روشی که گره‌های بسیاری را باز می‌کند. منِ پوریا معتقدم شاید بعد از هزاران سال هنوز به عظمت و ارزش واقعی این شاهکار پی نبرده‌ایم.

مهم‌ترین موانعی که در این مدت با آن روبه‌رو شدید چه بود؟ آیا تاکنون احساس خستگی کرده‌اید؟

یکی دیگر از شاهکارهای کنگره ۶۰، خدمت کردن است. خدمت باعث می‌شود همه چیز آسان‌تر شود. خدمت، موتور عشق و محبت در کنگره است و باعث می‌شود محبت و عشق در وجود انسان جاری شود و همین موضوع، سختی‌ها را شیرین می‌کند. اگرچه ممکن است خدمت در ظاهر سخت به نظر برسد، اما؛ من هیچ‌وقت احساس خستگی نکرده‌ام. خود آقای مهندس نیز می‌فرمایند که هیچ‌گاه خسته نشده‌اند و الگوی من نیز ایشان هستند.

عکس‌العمل همسفر هنگام گریز مسافر چگونه باید باشد؟

به نظر من، این سؤال دو پاسخ دارد. پاسخ اول مربوط به خانواده یا همسفری است که هنوز وارد کنگره نشده و آموزش ندیده است و پاسخ دوم مربوط به همسفری است که آموزش‌های کنگره را دریافت کرده است. تفاوت این دو نگاه، از زمین تا آسمان است. همسفری که آموزش ندیده باشد، معمولاً هنگام گریز مسافر واکنش‌های احساسی و تهاجمی نشان می‌دهد یا وارد تجسس و رفتارهای ناآگاهانه می‌شود؛ زیرا با عزیز، فرزند یا همسر خود روبه‌روست و حاضر است برای نجات او هر کاری انجام دهد. اما چون آگاهی لازم را ندارد، گاهی ناخواسته آسیب بیشتری وارد می‌کند. به همین دلیل است که بسیاری از خانواده‌ها، از روی دلسوزی فرد مصرف‌کننده را به کمپ می‌فرستند یا حتی او را با زور و اجبار منتقل می‌کنند؛ در حالی که این روش‌ها نه‌تنها کمکی نمی‌کند، بلکه آسیب بیشتری به او وارد می‌کند؛ اما همسفری که در کنگره ۶۰ آموزش دیده باشد، می‌داند چگونه باید برخورد کند. او آموخته است که مسیر درمان بر پایه نظم، صبر و آموزش است. می‌داند سفر اول نیازمند رسیدگی، حمایت و صبوری است و اگر این صبر حفظ شود، ثمره آن بسیار شیرین و ارزشمند خواهد بود.

بفرمایید با دیدن چه ویژگی‌هایی در خودمان می‌توانیم بفهمیم که در مسیر آگاهی و دانایی قرار گرفته‌ایم؟

آقای مهندس سال‌هاست که روی این موضوع تأکید می‌کنند که ما باید زندگی کنیم. شاید در نگاه اول بگوییم مگر ما زندگی نمی‌کنیم؛ اما حقیقت این است که بسیاری از انسان‌ها فقط تصور می‌کنند که در حال زندگی هستند. صبح که از خواب بیدار می‌شوند، حال خوبی ندارند و روز خود را با گله و شکایت آغاز می‌کنند. از خانواده و همراهانی که در کنارشان هستند و از ارزشمندترین سرمایه‌های زندگی‌شان به شمار می‌روند، لذتی نمی‌برند و نمی‌توانند ارتباط درستی با خانواده، محیط، طبیعت و زندگی برقرار کنند. یکی دیگر از نشانه‌های قرار گرفتن در مسیر آگاهی، توانایی حل کردن مسائل ساده و روزمره زندگی است؛ مسائلی که شاید مدت‌ها به تعویق افتاده باشند. زمانی که بتوانم از زندگی و اتفاقات ساده آن لذت ببرم و در برخورد با مشکلات و رفتارهای ناهنجار اطرافیان، تعادل خود را حفظ کنم و بهترین عملکرد را داشته باشم، یعنی در مسیر آگاهی و دانایی در حال حرکت هستم. انسانی که در مسیر آگاهی قدم برمی‌دارد، مانند درختی پربار است که ثمره‌های خوب و شیرین به همراه دارد.

لطفا در یک کلمه:

خانم آنی بزرگ: محبت

همسفر: عشق

مصاحبه‌کننده: همسفر قدسی رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون اول)
عکاس: همسفر همتا رهجوی راهنما همسفر مبینا (لژیون سوم)
ارسال: همسفر ندا رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون اول) نگهبان سایت
نمایندگی همسفران پردیس