یک ماده بی‌نهایت مخرب

امروز جلسه هشتم از دوره اول کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره۶۰ نمایندگی حسن‌آباد با استادی راهنما مسافر مسعود، نگهبانی مسافر سردار و دبیری مسافر حمزه با دستور جلسه «تخریب‌های شیشه و مخدرهای جدید و درمان آن با متدDST» در تاریخ دوشنبه ۲۲ تیر ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

سخنان استاد

سلام دوستان مسعود هستم یک مسافر. خدا را شکر می‌کنم که در کنگره هستم و بار دیگر فرصت تجربه این جایگاه را دارم. از اینکه به این شعبه دعوت شدم، بسیار خوشحالم. من و آقا میثم هم‌لژیونی بودیم؛ با هم سفر کردیم و در کنار هم پیشرفت کردیم. این شعبه با تلاش ایشان، برادرانشان و دیگر عزیزان راه‌اندازی شد. آن روزها آقا میثم می‌گفت: می‌خواهم یک زمین به کنگره بدهم. ما این حرف را به شوخی می‌گرفتیم؛ اما شوخی، شوخی، جدی شد.من به واسطه یکی از دوستانم وارد کنگره شدم؛ آن هم فقط به این خاطر که حرفش را زمین نیندازم. به من گفت: دو ماه بیا، اگر خوب نبود دیگر نیا. من هم آمدم تا  به او بگویم: دیدی نشد؟ دیدی نمی‌شود؟ اما وقتی وارد کنگره می‌شوی، می‌بینی که می‌شود. من همیشه یک مثال می‌زنم و می‌گویم: تاریکی مهم نیست؛ مهم این است که نور چقدر باشد. کنگره همان نوری بود که در زندگی من روشن شد.

دستور جلسه، «تخریب‌های شیشه و مخدرهای جدید و درمان آن با روش DST» است. من تقریباً همه نوع ماده‌ای را مصرف کرده‌ام و هر کدام به اندازه‌ای تخریب داشتند؛ اما وقتی صحبت از شیشه می‌شود، واقعاً با یک ماده بی‌نهایت مخرب روبه‌رو هستیم. روزی که سفرم را شروع کردم، مصرف گل و حشیش را یک چیز عادی می‌دانستم. بعدها راهنمایم از من پرسید: چرا مصرف این‌ها را به من نگفتی؟ گفتم: فکر نمی‌کردم این‌ها هم جزو مواد مصرفی حساب شوند. من فقط مصرف شیشه و تریاک را گفته بودم. امروز هم در جامعه می‌بینید که سن اعتیاد پایین آمده است. هر جا که می‌روید، بوی گل به مشام می‌رسد و بسیاری از افراد اصلاً فکر نمی‌کنند کار اشتباهی انجام می‌دهند؛ برایشان کاملاً عادی شده است. شاید وظیفه من این باشد که این آگاهی را به جامعه منتقل کنم.

وقتی می‌بینم یک شعبه جدید راه‌اندازی می‌شود، یاد روزهایی می‌افتم که فکر می‌کردیم اعتیاد درمان ندارد؛ اما وقتی وارد کنگره شدیم، دیدیم که درمان دارد. یک مثال بزنم. زمانی که آمریکایی‌ها می‌خواستند به فضا بروند، متوجه شدند به دلیل نبود جاذبه، جوهر خودکار در خلأ نمی‌نویسد. ۲۰سال تلاش کردند تا خودکاری اختراع کنند که در فضا بنویسد. وقتی این موضوع را به سازمان فضایی روسیه گفتند، روس‌ها پاسخ دادند: فضانوردان ما ۲۰سال است که با مداد در فضا می‌نویسند. روزی هم در یک سمینار گفتند: شیشه درمان ندارد. آقای مهندس فرمودند: شما که می‌گویید، شاید بقیه مواد درمان داشته باشند ولی شیشه درمان ندارد؛ ما ۲۰سال است که شیشه را درمان می‌کنیم. شما هنوز دنبال ژن اعتیاد و مهار شیشه یا فلان ماده هستید؛ ولی ما در کنگره همه نوع مواد را درمان کرده‌ایم و همچنان درمان می‌کنیم.

بحث، بحثِ تخریب است. ما چیزی به نام سیستم ایکس داریم که دچار آسیب و تخریب می‌شود. همچنین مثلثی به نام جسم، روان و جهان‌بینی داریم و تخریب دقیقاً در این سه بخش اتفاق افتاده است. اصلاً مهم نیست این تخریب با چه ماده‌ای ایجاد شده باشد، ما این بخش‌ها را بازسازی می‌کنیم؛ برای مصرف‌کننده‌ها با شربت OT و برای همسفرها بدون شربت OT. کنگره این علم را دارد که این سیستم را با روش Dst بازسازی کند. آقای مهندس می‌فرمایند: شما می‌گویید شیشه محرک است، مخدر نیست؛ اما من می‌گویم شیشه مخرب است. فرقی نمی‌کند این ساختمان را با بمب خراب کرده باشند یا با بیل و کلنگ؛ یک روزه خراب شده باشد یا طی ۱۰سال. مهم این است که بتوان آن را بازسازی کرد.

ماده‌ای که تمام اخلاق، خلق‌وخو و جسم مرا تخریب کرده بود، با متد DST بازسازی شد. وقتی یک همسفر هم در این سیستم قرار می‌گیرد، همین مسیر را طی می‌کند؛ حتی بدون دارو، بسیاری از بیماری‌هایش بهبود پیدا می‌کند. در این سیستم، انواع بیماری‌ها درمان می‌شوند و انسان متوجه می‌شود تخریبی که در جسمش اتفاق افتاده، باید بازسازی شود. دیگر اهمیتی ندارد که این تخریب با چه ماده‌ای به وجود آمده است. در پایان می‌خواهم به یک نکته اشاره کنم. خیلی‌ها برای هم آرزوی عاقبت‌به‌خیری می‌کنند. به نظر من، عاقبت‌به‌خیری همین کنگره است. اینکه در آن دوران مصرف، چه بر سر ما گذشته، دیگر اهمیتی ندارد. مهم این است که امروز به کنگره آمده‌ایم، روی این صندلی نشسته‌ایم، راهنما داریم، شعبه داریم و جایی را پیدا کرده‌ایم که در آن بفهمیم مشکل ما چیست. به باور من، هیچ عاقبت‌به‌خیری‌ای بهتر از این نیست.

تایپ و ویرایش: مسافر مجید
عکاس: مسافر مجید
ارسال: مرزبان خبری مسافر محمد
مسافران نمایندگی حسن‌آباد