تبدیل غول تاریکی به نوری روشن و شفابخش

تعدادی از رهجویان لژیون هشتم نمایندگی آکادمی در خصوص دستور جلسه «تخریب شیشه و مخدرهای جدید و درمان آن با متد DST» این‌گونه نوشتند:

همسفر زهرا:

داستان از جنگ جهانی دوم شروع شد. نیروها بایستی شبانه‌روز بیدار و هوشیار می‌بودند و می‌جنگیدند. برای دست‌یابی به این هدف، موادی را برای آن‌ها فراهم کردند که باعث این موارد می‌شد. جنگ تمام شد و ممنوعیت مصرف آن ماده هم اعلام شد؛ اما مصرف این ماده از کنترل خارج شده بود. ماده‌ای سفید که هزاران زندگی را بلعید، ظاهری شبیه به خرده‌های شیشه بسیار ظریف و در عین حال خطرناک دارد.

قابل تصور نیست که این ظاهر، این حجم از تخریبی؛ چون سونامی تازه‌ای داشته باشد. سونامی‌ای از جنس ترس، درد، رنج و توهماتی که گویی دنیای واقعی‌شان بود. ترس، وجود بسیاری را فراگرفت و تخریبش گریبان مصرف‌کننده و اطرافیانش را گرفت. سایه‌اش به‌قدری خوفناک بود که هر کسی جرئت مقابله با آن را نداشت. اما شخصیتی بزرگ به نام آقای مهندس حسین دژاکام روشی به نام DST را کشف کرد. با این روش، صورت‌مسئله اعتیاد و راه‌حل آن پیدا شد.

سیستم ایکس که به‌دلیل مصرف مواد مخدر از تعادل خارج شده بود، به تعادل رسید. دیگر کسی نمی‌توانست ادعا کند اعتیاد و به‌خصوص اعتیاد به شیشه درمان ندارد، DST آمد و این مسیر را هموار کرد. شاه‌راهی که بسیاری از مسیرهای غلط را پاکسازی کرد و هر که خواست را به مسیر اصلی هدایت نمود. باشد که این علم در تمام هستی برای همه‌ عالمیان مورد استفاده قرار بگیرد تا سایه‌ غول تاریکی را به نوری روشن و شفابخش بدل کند.

همسفر پرستو:

شیشه یا مت‌آمفتامین یکی از مخرب‌ترین مواد مخدر صنعتی است که برخلاف ظاهر فریبنده‌اش در مدت کوتاهی جسم، روان و روابط انسانی را دچار آسیب‌های عمیق می‌کند. در ابتدای مصرف، احساس سرخوشی، افزایش انرژی یا تمرکز بیشتری به فرد می‌دهد؛ اما این احساسات موقتی هستند و به‌سرعت جای خود را به اضطراب، بی‌خوابی، پرخاشگری، افسردگی و توهم می‌دهند.

در آموزش‌های کنگره۶۰ آموختم که شناخت صحیح هر ماده، نخستین گام برای درک عمق تخریب آن است. شیشه تنها یک ماده محرک نیست؛ بلکه تعادل طبیعی سیستم عصبی را بر هم می‌زند و با افزایش شدید ترشح دوپامین، قدرت تشخیص و قضاوت انسان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. به همین دلیل بسیاری از مصرف‌کنندگان دچار سوءظن، توهم و رفتارهای غیرقابل‌پیش‌بینی می‌شوند و حتی تصور می‌کنند دیگران قصد آسیب رساندن به آن‌ها را دارند. این موضوع گاهی زمینه‌ساز رفتارهای خطرناک و جبران‌ناپذیر می‌شود.

تخریب شیشه تنها به روان محدود نمی‌شود، این ماده بر مغز، قلب، ریه، سیستم ایمنی و بسیاری از اندام‌های بدن اثر می‌گذارد و باعث کاهش شدید وزن، اختلال در خواب، ضعف جسمانی و آسیب‌های گسترده می‌شود. از همین رو آقای مهندس شیشه را با «بمب اتم» مقایسه کرده‌اند؛ زیرا میزان تخریب آن با بسیاری از مواد مخدر دیگر قابل مقایسه نیست. در کنار این آسیب‌ها، خانواده نیز از پیامدهای مصرف شیشه بی‌نصیب نمی‌ماند. بی‌اعتمادی، نگرانی، آشفتگی و از بین رفتن آرامش، بخشی از رنجی است که همسفران تجربه می‌کنند.

با این حال، کنگره۶۰ به ما آموخته است که اعتیاد، حتی اگر به شیشه باشد، پایان راه نیست. درمان زمانی امکان‌پذیر می‌شود که جسم فرصت بازسازی پیدا کند و هم‌زمان، روان و جهان‌بینی فرد نیز تغییر کند. به‌عنوان یک همسفر، باور دارم که نقش ما تنها حمایت عاطفی نیست؛ بلکه باید با آموزش گرفتن، صبر و تغییر نگرش، همراه آگاه مسافر باشیم.

هر چه شناخت ما از بیماری اعتیاد بیشتر شود، بهتر می‌توانیم به جای ناامیدی و قضاوت، امید و آرامش را در مسیر درمان هدیه دهیم. در پایان، خداوند را شاکرم که با آموزش‌های ارزشمند کنگره۶۰ و متد DST، ثابت شد حتی یکی از پیچیده‌ترین و مخرب‌ترین انواع اعتیاد نیز قابل‌درمان است. این آگاهی، امیدی بزرگ برای تمام مصرف‌کنندگان و خانواده‌هایی است که هنوز باور دارند پس از هر تاریکی، راهی به‌سوی روشنایی وجود دارد.

رابط خبری: همسفر افسانه رهجوی راهنما همسفر عقیق (لژیون هشتم)
ویرایش و ارسال: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر عقیق (لژیون هشتم) دبیر اول سایت
همسفران نمایندگی آکادمی