مصرف کنندگان شیشه، مصرف کنندگان شاخ دار

مشارکت همسفران لژیون تغذیه سالم، راهنما همسفر مرضیه

همسفر توران
شیشه (آیس، کریستال) ماده‌ای مخدر است که از مت‌آمفتامین ساخته می‌شود. شکل ظاهری این ماده مخدر مانند شیشه خردشده است. به همین دلیل در ایران به آن «شیشه» و در کشورهای اروپایی «آیس» گفته می‌شود. شیشه ماده‌ای صنعتی و شیمیایی است و مانند تریاک و بعضی مواد مخدر، پایه گیاهی ندارد. مصرف این ماده شیمیایی، شخص را دچار توهمات شدید می‌کند و حرکات و رفتارهای جنون‌آمیز از او سر می‌زند. میزان ترشح دوپامین در مغز، در اثر مصرف شیشه، بیش از ۱۰ برابر حد معمول بالا می‌رود. شیشه تخریب‌های زیادی بر روی جسم، روان و حتی جهان‌بینی مصرف‌کننده وارد می‌کند. تخریب‌های جسمی، مانند آسیب شدید به پروستات که باعث دفع ادرار و اسپرم با هم می‌شود، پوسیدگی و شکستگی دندان‌ها و آسیب‌های کبدی که به‌صورت جوش‌های چرکی در صورت و بدن ظاهر می‌شود، از جمله این آسیب‌ها هستند.

ازکارافتادن اندام‌های داخلی بدن و پیری زودرس، از دیگر آسیب‌هایی است که بعد از مصرف شیشه اتفاق می‌افتد. آسیب‌های روانی زیادی نیز به فرد مصرف‌کننده وارد می‌شود؛ از جمله اختلال شخصیتی و ازبین‌رفتن حافظه در کوتاه‌مدت و بلندمدت. در قسمت جهان‌بینی نیز باعث سوءظن شدید به اطرافیان، افسردگی، گوشه‌گیری، اضطراب و در نهایت جنون آنی می‌شود. خوشبختانه سال‌هاست در کنگره ۶۰ راه درمان برای مصرف‌کنندگان این ماده خطرناک پیدا شده است که بافکر، درایت و تحقیقات جناب مهندس حسین دژاکام ابداع شده است. به روش DST و داروی اوپیوم تینکچر (OT)، هزاران نفر به درمان قطعی رسیده‌اند. به امید روزی که کنگره ۶۰ جهانی شود و همه انسان‌های در بند و گرفتار مواد مخدر، آزاد و رها شوند.

همسفر لیلا
نام این ماده مخدر به دلیل شباهتی که به خرده‌شیشه و یخ دارد، انتخاب شده است. مهم‌ترین ترکیب این ماده مخدر، آمفتامین است. بیشترین دلیل استفاده از شیشه، بالابردن سطح انرژی در انسان بوده است. این ماده، انرژی ذخیره‌شده بدن را یکباره آزاد می‌کند و پس از مصرف، فرد احساس خستگی می‌کند. مصرف شیشه عوارض بسیار خطرناکی دارد. توهم شدید، خیره‌شدن به یک نقطه و رفتارهای بی‌پروا از حالات نشئگی مصرف شیشه است و در حالت خماری، فرد حرکات جنون‌آمیز دارد. به دلیل شناخته نشدن صورت‌مسئله اعتیاد و تئوری ایکس، کارشناسان اعتیاد معتقد هستند که شیشه درمان ندارد و با دارویی دیگر، مصرف‌کننده شیشه را کنترل می‌کنند که مصرف داروهای تجویز شده، مانند متادون، عوارضی خطرناک‌تر در بر دارد.

کنگره ۶۰ معتقد است که شیشه به روش DST و با داروی مناسب که شربت اوپیوم تینکچر (OT) است، با طول زمان مناسب و دوز مناسب، به‌صورت کامل درمان می‌شود. به‌طوری که سیستم عصبی فرد که در اثر مصرف شیشه تخریب شدید داشته و از تعادل خارج شده است، ۹۰ درصد بازسازی می‌شود. آقای مهندس به‌درستی و با آگاهی کامل به این نتیجه رسیده‌اند که عملیات درمان توسط شخص مصرف‌کننده صورت می‌گیرد، به‌شرط اینکه در جلسات حاضر شود و جسم، روان و جهان‌بینی خود را به تعادل برساند.

همسفر ژیلا
ماده مخدر شیشه یا همان آمفتامین، امروز به‌عنوان یکی از خطرناک‌ترین اعتیادها شناخته می‌شود که علائمی چون توهمات شدید، اختلال دوقطبی، افسردگی، اختلال شخصیت، پرخاشگری، بی‌خوابی و بی‌اشتهایی را به همراه دارد. این ماده، زندگی بسیاری از انسان‌ها و خانواده‌ها را نابود کرده است و حتی فاجعه‌های بسیاری را در اجتماع به‌جای گذاشته است. بسیاری از قتل‌ها، تجاوزها و اعمال ضد ارزشی، بر اثر مصرف شیشه و توهمات ناشی از این ماده مخدر خطرناک رخ‌داده است. مصرف‌کننده شیشه معمولاً در ابتدای مسیر تصور می‌کند که همه چیز را تحت کنترل دارد، اما حقیقت این است که شیشه به‌تدریج قدرت تفکر سالم، آرامش روان و تعادل زندگی را از انسان می‌گیرد. بی‌خوابی‌های طولانی، توهم، سوءظن، اضطراب، خشم، افسردگی، انزوا و فروپاشی روابط خانوادگی، تنها بخشی از آسیب‌های این ماده خطرناک است. سال‌ها تصور می‌شد درمان شیشه تقریباً غیرممکن است و فرد مصرف‌کننده تا پایان عمر درگیر آن باقی می‌ماند. بسیاری از افراد بارها کمپ، زندان، بستری یا ترک‌های ناگهانی را تجربه کردند، اما چون درمان اصولی اتفاق نمی‌افتاد، دوباره به مصرف بازمی‌گشتند؛ زیرا مشکل فقط «قطع مصرف» نیست، بلکه انسان باید از درون بازسازی شود.

در کنگره ۶۰، درمان شیشه بر پایه آموزش، نظم، مسئولیت‌پذیری، سفر تدریجی و بازسازی شخصیت انسان انجام می‌شود. فرد مصرف‌کننده یاد می‌گیرد که اعتیاد چگونه وارد زندگی او شده، چه آسیب‌هایی به تفکر و احساساتش وارد کرده و چگونه می‌تواند آرام‌آرام خودش را دوباره بسازد. یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های درمان در کنگره ۶۰، مسئله «زمان» است. در این روش، درمان به‌صورت تدریجی انجام می‌شود تا سیستم جسم و روان فرصت بازسازی پیدا کند؛ زیرا سال‌ها تخریب را نمی‌توان در چند روز جبران کرد. همان‌گونه که بیماری به‌مرور ایجاد شده، درمان نیز نیازمند صبر، آموزش و استمرار است. در مسیر درمان، فرد کم‌کم تغییرات عمیقی را تجربه می‌کند؛ خواب به حالت طبیعی بازمی‌گردد، آرامش جای اضطراب را می‌گیرد، قدرت تفکر سالم دوباره شکل می‌گیرد، روابط خانوادگی ترمیم می‌شود و امیدی که سال‌ها خاموش شده بود، دوباره در دل انسان زنده می‌شود. اما شاید مهم‌ترین بخش درمان در کنگره ۶۰، تغییر جهان‌بینی باشد. جهان‌بینی یعنی نوع نگاه انسان به خودش، زندگی، مشکلات و دیگران. بسیاری از مصرف‌کنندگان، سال‌ها از واقعیت فرار کرده‌اند و یاد نگرفته‌اند چگونه با دردها، شکست‌ها و مشکلات زندگی روبه‌رو شوند. کنگره به انسان آموزش می‌دهد که به‌جای فرار، مسئولیت زندگی‌اش را بپذیرد و با آگاهی، مسیر تازه‌ای بسازد.

در کنگره ۶۰، فرد فقط مصرف مواد را کنار نمی‌گذارد، بلکه انسانی جدید متولد می‌شود؛ انسانی که یاد گرفته احترام بگذارد، محبت کند، هدف داشته باشد، آرامش را بشناسد و برای آینده‌اش تلاش کند. نقش خانواده نیز در این مسیر بسیار مهم است. اعتیاد تنها یک فرد را گرفتار نمی‌کند، بلکه تمام اعضای خانواده را درگیر رنج، ترس و ناامیدی می‌کند. به همین دلیل، خانواده‌ها نیز در کنگره آموزش می‌بینند تا بدانند چگونه در مسیر درمان، حامی و همراه باشند. کنگره ۶۰ ثابت کرده است که هیچ انسانی غیرقابل‌درمان نیست؛ اگر آموزش درست، روش صحیح و خواسته واقعی وجود داشته باشد، حتی مصرف‌کننده شیشه نیز می‌تواند دوباره به زندگی بازگردد. شیشه شاید بتواند برای مدتی انسان را از واقعیت دور کند، اما در نهایت همه چیز را از او می‌گیرد؛ سلامتی، خانواده، آرامش، شخصیت و حتی امید را. اما درمان واقعی، انسان را دوباره به خودش بازمی‌گرداند و چه زیباست انسانی که پس از عبور از تاریکی، قدر روشنایی را می‌فهمد، قدر آرامش را می‌داند و دوباره زندگی را از نو می‌سازد.

رابط خبری: همسفر شیدا رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون تغذیه سالم)
ارسال: همسفر مونا، رهجوی راهنما همسفر کبری (نگهبان سایت)
همسفران نمایندگی البرز کرج