اعتیاد یکی از پیچیدهترین بیماریهای عصر حاضر است که جسم، روان و جهانبینی انسان را تحت تأثیر قرار میدهد. در سالهای اخیر علاوه بر مواد سنتی، مصرف شیشه و انواع مخدرهای جدید به دلیل دسترسی آسان، قیمت متغیر و باورهای نادرست درباره بیخطر بودن آنها، افزایش یافته است؛ این مواد در مدت کوتاهی آسیبهای شدیدی به مغز و بدن وارد میکنند و زندگی فرد و خانواده را با مشکلات فراوان روبهرو میسازند. کنگره۶۰ اعتیاد را یک بیماری قابل درمان میداند؛ اما معتقد است درمان تنها با قطع مصرف حاصل نمیشود.
بلکه باید جسم، روان و جهانبینی به تعادل برسند. یکی از دستاوردهای کنگره۶۰، متد DST است که توسط مهندس دژاکام ابداع شد. پلههای کاهش و افزایش با ضریب ۰/۸: D؛ پلههای ۲۱ روزه: S؛ تایم یا طول درمان ۱۰ یا ۱۱ ماه: T. این روش بر سه اصل استوار است؛ بدن انسان توانایی بازسازی خود را دارد، اما برای این کار به زمان مناسب، مقدار مناسب و کاهش تدریجی نیاز دارد. در این متد، مصرف داروی درمانی بهصورت منظم و مرحلهبهمرحله کاهش مییابد تا سیستمهای آسیبدیده بدن که از تعادل طبیعی خارج شدهاند دوباره بازسازی شوند؛
همچنین، این روش به سیستم تولیدکننده مواد شبهافیونی بدن و سلولهای جسم فرصت کافی میدهد تا خود را ترمیم و بازسازی کنند. در متد DST درمان با عجله انجام نمیشود، بلکه بهصورت تدریجی و آرام صورت میگیرد؛ زیرا قطع ناگهانی مواد معمولاً باعث بر هم خوردن تعادل جسم و افزایش احتمال بازگشت به مصرف میشود؛ به همین دلیل، کاهش مصرف بهصورت پلهای و در بازه زمانی مشخص انجام میشود تا بدن فرصت بازسازی و رسیدن به تعادل را پیدا کند.
شیشه چیست؟ شیشه یا متآمفتامین، یک ماده محرک بسیار قوی سیستم عصبی مرکزی است؛ این ماده با افزایش ناگهانی ترشح دوپامین در مغز، احساس انرژی، سرخوشی، اعتمادبهنفس کاذب و کاهش نیاز به خواب و غذا ایجاد میکند؛ اما این حالت دوام ندارد و پس از مدتی، ذخایر طبیعی دوپامین کاهش مییابد و مغز توانایی تولید طبیعی آن را از دست میدهد؛ به همین دلیل، فرد برای احساس طبیعی بودن نیز به مصرف دوباره شیشه وابسته میشود.
تخریبهای جسمی شیشه شامل کاهش شدید وزن، بیاشتهایی، پوسیدگی و شکستگی دندانها، خشکی دهان، افزایش فشار خون، تپش قلب، آسیب به قلب و عروق، اختلال خواب، لرزش دستها، ضعف سیستم ایمنی و افزایش احتمال سکته قلبی و مغزی است. تخریبهای روانی شیشه نیز شامل اضطراب شدید، افسردگی، بیخوابی، پرخاشگری، سوءظن، بدبینی، توهم دیداری و شنیداری، کاهش تمرکز، اختلال حافظه، کاهش قدرت تصمیمگیری و وسوسه شدید برای مصرف مجدد است.
در بسیاری از افراد، این مشکلات حتی پس از قطع مصرف نیز تا مدتی باقی میماند؛ زیرا مغز برای بازسازی به زمان نیاز دارد. مخدرهای جدید: در سالهای اخیر، مواد روانگردان و مخدرهای صنعتی جدیدی وارد بازار شدهاند که بسیاری از آنها از شیشه نیز خطرناکتر هستند. این مواد معمولاً در آزمایشگاه ساخته میشوند و ترکیبات آنها مرتب تغییر میکند. نمونههایی از این مواد عبارتاند از: کانابینوئیدهای مصنوعی (مانند اسپایس)، کاتینونهای مصنوعی (نمکهای حمام)، فنتانیل و مشتقات آن، نیتازنها و ترکیبات محرک و روانگردان جدید.
خطر این مواد آن است که مصرفکننده معمولاً از ترکیب واقعی آنها اطلاع ندارد و احتمال مسمومیت، تشنج، ایست قلبی و مرگ بسیار بالا است. چرا درمان شیشه زمانبر است؟ شیشه سیستم شیمیایی مغز را به هم میریزد؛ پس از قطع مصرف، فرد ممکن است دچار خستگی، افسردگی، بیحوصلگی، اضطراب، اختلال خواب و وسوسه شدید شود؛ به همین دلیل، درمان واقعی تنها با ترک ناگهانی یا سمزدایی امکانپذیر نیست و مغز برای بازسازی به زمان نیاز دارد.
روش درمان از دیدگاه کنگره۶۰: کنگره۶۰ اعتقاد دارد درمان زمانی کامل است که سه ضلع جسم، روان و جهانبینی به تعادل برسند. درمان جسم: بازسازی جسم بهصورت تدریجی انجام میشود. برای وابستگی به مواد افیونی، متد DST با کاهش تدریجی داروی درمانی به بدن فرصت میدهد سیستمهای آسیبدیده خود را بازسازی کند. در افرادی که مصرف شیشه داشتهاند نیز اصل مهم، بازسازی تدریجی بدن، تغذیه مناسب، خواب منظم، ورزش و صبوری در مسیر درمان است تا مغز فرصت بازیابی عملکرد طبیعی خود را پیدا کند.
درمان روان: شرکت منظم در جلسات آموزشی، مشارکت و خدمت داوطلبانه باعث کاهش اضطراب، افزایش امید و تقویت انگیزه ادامه درمان میشود. درمان جهانبینی: با تغییر نگرش، رفتار و دیدگاه فرد نسبت به خود، خانواده و جامعه، جهانبینی او تغییر مییابد و حتی نسبت به مواد نیز دیدگاهش عوض میشود و داروی OT را به چشم یک دارو میبیند. آموزش جهانبینی به فرد کمک میکند مسئولیت زندگی خود را بپذیرد، نگرش خود را اصلاح کند، از ضد ارزشها فاصله بگیرد و مسیر سالمی را برای ادامه زندگی انتخاب کند.
خانواده یکی از مهمترین عوامل موفقیت در درمان است؛ حمایت، صبوری، پرهیز از سرزنش و آگاهی از روند درمان میتواند به بهبود فرد کمک کند؛ خانواده نیز باید آموزش ببیند تا بتواند نقش مؤثری در حفظ تعادل فرد ایفا کند. شیشه و مخدرهای جدید از خطرناکترین مواد اعتیادآور هستند و آسیبهای جدی به جسم و روان فرد وارد میکنند؛ اما اعتیاد پایان زندگی نیست، بلکه باید اعتیاد را درمان کرد. باید نفس فرد مصرفکنندهای که آلوده شده و از تعادل طبیعی خارج شده است، با جهانبینی و آگاهی درمان شود؛ چراکه اگر شخص در این دنیا مصرفکننده باشد و درمان نکند، در جهان پس از مرگ نیز مصرفکننده خواهد بود.
منابع: مقاله دیدهبان علی خدامی و منابع کنگره۶۰
نویسنده: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون شانزدهم)
رابط خبری: همسفر نسرين رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون شانزدهم)
عکاس: همسفر سمیرا رهجوی راهنما همسفر ليلا (لژیون نوزدهم)
ویرایش و ثبت: همسفر سمانه رهجوی راهنما همسفر الهام نگهبان سایت
همسفران نمایندگی شادآباد
- تعداد بازدید از این مطلب :
174