هرچه جهالت انسان بیشتر باشد، قضاوت بیشتری می‌کند

نهمین جلسه از دوره هفتم سری کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰، ویژه مسافران و همسفران نمایندگی محمدی پور قم با استادی راهنمای محترم مسافر یاسر، نگهبانی موقت مسافر رضا  و دبیری راهنمای محترم مسافر مجید با دستور جلسه " قضاوت و جهالت" روز پنجشنبه 18 تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار گردید.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان یاسر هستم یک مسافر؛ خداوند را شاکر هستم که امروز در کنگره حضور دارم و می‌توانم آموزش بگیرم. دستور جلسه امروز در مورد «قضاوت و جهالت» است.

پیش از اینکه درباره دستور جلسه صحبت کنم، باید بگویم همیشه در اوایل سفر اول برایم سوال بود که درمان اعتیاد چه ربطی به قضاوت دارد؟ یا اساساً بسیاری از مسائل و دستور جلساتی که در کنگره مطرح می‌شوند، چه ارتباطی با اعتیاد دارند؟ روزی مطلبی از آقای خدامی درباره همین دستور جلسات کنگره ۶۰ می‌خواندم. ایشان مطرح کرده بودند که کار کنگره ۶۰، درمان اعتیاد است. اما اعتیاد چیست؟ اعتیاد در واقع از ترکیب انسان و مواد مخدر به وجود می‌آید. بنابراین، ما برای درمان اعتیاد و رسیدن به آرامش، هم باید مواد مخدر را بشناسیم و هم انسان را، تا بتوانیم این مسئله و مشکل را حل کنیم. هدف از دستور جلساتی مانند دستور جلسه امروز این است که ما به شناخت و آگاهی برسیم، انسان را به طور کامل بشناسیم و صور آشکار و پنهان او را درک کنیم تا در نهایت بتوانیم اعتیادمان را درمان کرده و به صلح و آرامش دست یابیم.

قضاوت انسان در طول شبانه‌روز و در هر لحظه در حال انجام است؛ انسان در هر ثانیه باید قضاوت کند تا بتواند دست به انتخاب بزند. ما به دلیل برخورداری از قوه اختیار که خداوند به ما عطا کرده، همواره بر سر دوراهی‌ها قرار داریم؛ اینکه این لباس را بپوشم یا نپوشم؟ این غذا را بخورم یا نخورم؟ این کار را انجام بدهم یا ندهم؟ انسان همیشه باید قضاوت کند تا بتواند کارهای خود را پیش ببرد و رو به جلو حرکت کند. پس قضاوت تا این مرحله، امر بدی نیست و برای حرکت انسان کاملاً ضروری است.

اما قضاوت چه زمانی وارد چرخه جهالت می‌شود؟ قضاوت زمانی به جهالت تبدیل می‌شود که ما دوربین را از روی خودمان برداریم و روی دیگران زوم کنیم؛ یعنی مدام بررسی کنیم که فلانی چه کار می‌کند؟ چرا این‌گونه رفتار می‌کند؟ چرا ظاهرش این‌طور است؟ آیا گریز می‌زند یا نمی‌زند؟ آیا رفتارش درست است یا غلط؟ از این لحظه به بعد، یعنی زمانی که من شروع به قضاوت در مورد دیگران می‌کنم، قضاوتِ من وارد حوزه جهالت می‌شود. هرچه جهالت انسان بیشتر باشد، قضاوت بیشتری می‌کند و در نتیجه، حال خوب را از خود سلب خواهد کرد.

اگر من در مورد خودم قضاوت کنم؛ یعنی پیش از انجام هر کاری بسنجم که آیا این اقدام درست است یا خیر، اطلاعات کسب کنم و تفکر نمایم، صددرصد می‌توانم رو به جلو حرکت کنم. اما زمانی که قضاوت به سمت مسیرهای منفی و اشتباه سوق پیدا کند، وارد جهالت می‌شود، انسان را دچار خطا می‌کند و او را هر لحظه به تاریکی نزدیک‌تر می‌سازد. نکته‌ای وجود دارد که می‌گوید: «هر نقطه منفی که در دیگران می‌بینی، در درون خودت نیز داری.» آن نقطه تاریک در وجود خودت است و باید روی خودت کار کنی.

شاید برای خیلی از ما این سوال پیش بیاید که قضاوتِ خوب چیست؟ قضاوتی که در مسیر کنگره تایید می‌شود، مربوط به جایگاه راهنماست. شاید بپرسیم چرا راهنما ما را قضاوت می‌کند؟ چرا دوربین راهنما روی خودش نیست؟ در پاسخ باید گفت که کار راهنما قضاوت کردن است؛ البته نه در خصوص مسائل شخصی و کاری (که آقای مهندس هم به این نکات تاکید کرده‌اند)، بلکه راهنما باید در مورد روند درمانِ شخصِ مسافر قضاوت کند. او باید قضاوت کند تا بتواند میزان داروی رهجو را تعیین نماید، مسیر درست را به او نشان دهد و مشخص کند که چه سی‌دی‌هایی را باید بنویسد.

اگر ما در کنگره و در زندگی شخصی خود به دنبال آسایش و آرامش هستیم، دوربین و نگاه ما باید فقط و فقط روی خودمان باشد. اگر در سفر اول، تمرکز ما بر زندگی دیگران باشد که فلانی چطور سفر می‌کند، آیا گریز می‌زند یا خیر، آیا راهش را درست می‌رود، چرا به ورزش و استخر نمی‌آید یا چرا سی‌دی‌هایش را نمی‌نویسد؛ به محض اینکه دوربین را از روی خود برداریم، وارد گمراهی می‌شویم و صددرصد با حال خراب و آشفته روبه‌رو خواهیم شد و هرگز به حال خوب نمی‌رسیم.

اگر خواهان آسایش و آرامش هستیم، تنها راهش این است که خودمان را قضاوت کنیم و عملکرد امروزمان را روز به روز با سال گذشته خودمان قیاس و قضاوت کنیم تا بتوانیم رو به جلو حرکت کنیم. امیدوارم که همگی بتوانیم در مسیر کنگره موفق باشیم، روز به روز پیشرفت کنیم و به حال خوب دست یابیم.

از اینکه به صحبت‌های من توجه کردید، سپاسگزارم.

گروه خبری نمایندگی محمدی‌پور قم