سیدی قضاوت و جهالت، یکی از آموزشهای بنیادین و بسیار کلیدی در کنگره۶۰ است که توسط مهندس حسین دژاکام ارائه شده است. این آموزش به بررسی ریشه رفتارهای ضدارزشی در انسان میپردازد. چکیدهای از مفاهیم و برداشتهای کلیدی این سیدی عبارتند از؛
_ رابطه مستقیم جهل و قضاوت؛
مهمترین پیام این سیدی این است که هرچه میزان جهل و ناآگاهی انسان بیشتر باشد، میزان قضاوت او درباره دیگران نیز بیشتر است. شخصی که داناییاش کم است، فکر میکند بر همه چیز احاطه دارد و به خود اجازه میدهد درباره افکار، رفتار و زندگی دیگران قضاوت کند. وقتی ما درباره دیگران قضاوت میکنیم، در واقع داریم جهالت خود را به نمایش میگذاریم. فرد دانا و خردمند، وقت خود را صرف قضاوت دیگران نمیکند، چون میداند قضاوت کردن کار سادهای نیست و نیاز به آگاهی کامل دارد.
_ قضاوت در جایگاه انسانی؛
قضاوت ممنوع: در زندگی روزمره، ما در جایگاه قضاوت نیستیم. قضاوت کردن درباره دیگران انرژی بسیار زیادی از انسان میگیرد و تمرکز فرد را از اصلاح خود به عیبجویی از دیگران تغییر میدهد. قضاوت عجولانه همیشه با تخریب همراه است، وقتی ما درباره کسی قضاوت میکنیم، در ذهن خود برای او حکمی صادر میکنیم و این کار باعث میشود ارتباط ما با آن فرد بر پایه یک تصویر ذهنی غلط بنا شود.
_ چرا قضاوت میکنیم؟
در این سیدی اشاره میشود که انسانها برای اینکه ضعفهای خود را نبینند یا آنها را توجیه کنند، به قضاوت دیگران روی میآورند. در واقع قضاوت، پوششی برای نادانی است. هرگاه کسی در ذهن ما به شدت زیر ذرهبین قرار میگیرد، نشاندهنده این است که ما در آن نقطه دچار کمبود یا درگیری هستیم.
_ تأثیر قضاوت بر درمان و تعادل؛
در کنگره۶۰، قضاوت کردن یکی از موانع بزرگ برای رسیدن به درمان و رهایی است، به عنوان مثال سفر مسافر؛ مسافری که مدام در حال قضاوت دیگران یعنی؛ راهنما، همسفران، لژیون و…است، از مسیر درمان خود غافل میشود. انرژی حیاتی که باید صرف بازیابی سیستم ایکس و بازسازی جسم و روان شود، هدر میرود.
_ راهکار درست؛ بازگشت به خود است، تمرکز بر خویشتن به جای قضاوت دیگران، باید دوربین را روی خود بگیریم. باید ببینیم چرا من نوعی، در این جایگاه قرار گرفتهام؟ قضاوت کردن، نقض حرمتهایی است که در کنگره۶۰ تأکید شده است مثل؛ غیبت نکردن، سرزنش نکردن و….برداشت عملی از این سیدی این است که هر زمان حس کردیم میخواهیم درباره کسی قضاوت کنیم، سریعاً به خودمان تلنگر بزنیم؛ آیا من تمام زوایای زندگی، افکار و دردهای این شخص را میدانم؟ اگر نمیدانم، پس حق قضاوت ندارم. این سیدی به ما یاد میدهد که برای رسیدن به آرامش، بهترین راه این است که دیگران را آنگونه که هستند بپذیریم و انرژی خود را صرف پالایش و تزکیه درون خود کنیم.
منبع: سایت کنگره۶۰
نویسنده: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر شکوفه(لژیون سوم)
رابط خبری: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر شکوفه(لژیون سوم)
ویرایش و ارسال: همسفر اکرم رهجوی راهنما همسفر معصومه(لژیون دوم)نگهبان سایت
همسفران نمایندگی بردسکن
- تعداد بازدید از این مطلب :
31