قضاوت نکردن نشانه رشد فکری و تزکیه نفس است

جلسه یازدهم از دوره چهل و نهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی مسافران کنگره 60 نمایندگی کوروش آذرپور به استادی مسافر حسین، نگهبانی مسافر رسول و دبیری مسافر مجتبی با دستور جلسه «قضاوت و جهالت» چهارشنبه 10 تیر ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، حسین هستم، مسافر، ابتدا خداوند را شکر می‌کنم که یک بار دیگر این جایگاه نصیب من شد تا در کنار شما آموزش بگیرم، از راهنمای عزیزم آقا امیر عابدی که فرصت تجربه این جایگاه را به من دادند و همچنین از گروه مرزبانی و ایجنت محترم صمیمانه تشکر می‌کنم.

به نظر من، دستور جلسه «قضاوت و جهالت» یکی از مهم‌ترین و کاربردی‌ترین دستور جلسات در کنگره 60 است، قضاوت یعنی حکم کردن و جهالت یعنی ناآگاهی، زمانی که این دو را کنار هم قرار می‌دهیم متوجه می‌شویم که بسیاری از قضاوت‌های ما بر پایه ندانستن و ناآگاهی است و همین موضوع انسان را از آرامش دور می‌کند.

راهنمای من در همان روزهای اول سفر گفت اگر می‌خواهی سفر موفقی داشته باشی و به درمان و رهایی برسی، دوربینت را فقط روی خودت تنظیم کن و به دیگران کاری نداشته باش اما گاهی ما خودمان را با دیگران مقایسه می‌کنیم؛ مثلاً می‌گوییم چرا حال فلان مسافر از من بهتر است یا چرا میزان شربت او بیشتر یا کمتر از من است، در حالی که از میزان تخریب، نوع مصرف و پروتکل درمانی او هیچ اطلاعی نداریم، همین ناآگاهی باعث قضاوت می‌شود و انسان را از مسیر درمان دور می‌کند.

به نظر من انسان به طور طبیعی در معرض قضاوت کردن است؛ اما هرچه دانایی او بیشتر شود، قضاوتش کمتر خواهد شد و هرچه به سمت جهل حرکت کند، بیشتر دیگران را قضاوت می‌کند. در جزوه جهان‌بینی نیز مثلث جهالت با اضلاع ترس، ناامیدی و منیت معرفی شده است و هرچه انسان در این اضلاع گرفتارتر باشد، بیشتر به قضاوت دیگران روی می‌آورد و از آرامش فاصله می‌گیرد.

گاهی انسان برای پنهان کردن نواقص خودش، دیگران را قضاوت می‌کند و تصور می‌کند از این کار انرژی می‌گیرد، در حالی که این انرژی کاملاً مخرب است و او را از مسیر درست خارج می‌کند.

به نظر من سه نوع قضاوت وجود دارد: قضاوت درباره خداوند، قضاوت درباره انسان‌ها و قضاوت درباره خودمان. از میان این‌ها، قضاوت نسبت به خود ارزشمندترین نوع قضاوت است؛ یعنی انسان امروز خود را با گذشته‌اش مقایسه کند ببیند چه تغییراتی کرده، چه نواقصی را برطرف کرده و برای اصلاح باقی نواقص نیز تلاش کند. این نوع قضاوت، زمینه رشد و آرامش انسان را فراهم می‌کند.

در پایان، اعتقاد دارم که قضاوت دیگران کار ما نیست؛ زیرا از تمام واقعیت‌ها و دلایل آگاه نیستیم. اگر به جای پرداختن به دیگران، روی اصلاح خودمان تمرکز کنیم، هم در مسیر درمان موفق‌تر خواهیم بود و هم آرامش بیشتری را تجربه خواهیم کرد. از اینکه به صحبت‌های من گوش کردید، سپاسگزارم.

مرزبان کشیک: مسافر محمد

تنظیم و ویراستار: مسافر رضا از لژیون چهاردهم

تایپ: مسافر مجید از لژیون چهاردهم

مسافران نمایندگی کوروش آذرپور