آگاهی و رهایی از حصار قضاوت

در مسیر تکامل و رشد انسانی درک مفاهیمی چون جهل و قضاوت و شناخت پیوند میان آن‌ها گامی حیاتی برای دستیابی به تعادل است. جهل تنها به معنای نادانی نیست بلکه فقدان آگاهی کافی از حقیقت یک موضوع است و قضاوت پیش‌داوری درباره موضوع یا فردی است که از حقیقت آن بی‌اطلاعیم.

این دو مفهوم ارتباطی تنگاتنگ دارند به‌گونه‌ای که هرگاه در جایگاه قضاوت قرار می‌گیریم در واقع در حصار جهل گرفتار شده‌ایم. بسیاری از اوقات به جای پذیرش نادانی در مورد موضوعی دچار توهم دانستن می‌شویم و بدون شناخت از شرایط فرد مقابل او را مورد قضاوت قرار می‌دهیم. در حقیقت هرگاه قضاوت می‌کنیم نشان می‌دهیم که در وضعیت جهل قرار داریم اما با کبر و ادعای آگاهی خود را برتر از دیگری می‌پنداریم.

باید دانست جهان هستی بر اساس قوانین دقیقی است و هر رفتاری بازخوردی دارد؛ لذا هرگاه کسی را قضاوت کنیم بذر آن موقعیت را در زندگی خود می‌کاریم و ممکن است در آینده در همان وضعیت قرار گیریم. تنها راه رهایی دستیابی به این آگاهی است که هر انسانی در مسیر تکامل خویش است و همگی ما همسفرانی در مسیر آموزش هستیم.

قضاوت در حقیقت اظهارنظر درباره چیزی است که از آن بی‌اطلاعیم و به ما مربوط نمی‌شود و در این حالت ذهن ما سناریوهای خیالی می‌سازد که شباهتی به واقعیت ندارند و پیش‌داوری در امور دیگران خروج از مسیر آموزش است. علاوه بر این هرگاه رفتار شخصی را قضاوت کرده و از آن بیزار می‌شویم باید بدانیم منشأ این بیزاری در درون ماست زیرا تنها رفتارهایی را در دیگران می‌بینیم که ریشه یا مشابه آن در لایه‌های پنهان وجودمان باشد.

اگر با تکیه بر آموزش و خودشناسی آن رفتار را در درون خود شناسایی و درمان کنیم میل به قضاوت از بین می‌رود. در نهایت قضاوت ما تأثیری بر شخص مقابل ندارد اما آسیب جبران‌ناپذیری به صور پنهان و درون خود ما وارد می‌کند و با قضاوت و غیبت آرامش روحی و سلامت صور پنهان خود را نابود می‌کنیم. بنابراین راه نجات تمرکز بر خودشناسی و اصلاح رفتارهاست تا با رها کردن دغدغه‌های بی‌ربط و پرورش دانایی از آسیب رساندن به جسم و صور پنهان خود جلوگیری کرده و به آرامش و تعادل دست یابیم.

ویرایش: همسفر سیمین، راهنما همسفر شبنم(لژیون چهارم)
ارسال: همسفر نجوا، راهنما همسفر هانیه(لژیون سوم)

همسفران نمایندگی گیلان