جهل و آگاهی بزرگترین دشمن انسان

قبل از ورود به کنگره، قضاوت کردن دیگران برای ما رفتاری عادی بود. عادتی که ریشه‌ در جهل و ناآگاهی‌مان داشت؛ اما وقتی وارد کنگره شدیم، استاد جلسه گفت: تا دو ماه هیچ قضاوتی نکنیم. این تمرین بسیار سخت بود؛ چرا که کنار گذاشتن عادتی که یک عمر با آن خو گرفته بودیم، آسان نبود. قضاوت، فقط کار خداوند است و جهالت کار خلق خداست. همیشه شنیده بودیم که تا با کفش‌های کسی راه نرفته‌ای، او را قضاوت نکن؛ اما عمق این جمله را درک نمی‌کردیم و حتی معنایش را نمی‌دانستیم.

وقتی در اموری که به ما مربوط نیست دخالت می‌کنیم و دست به قضاوت می‌زنیم، ناخودآگاه درگیر ضد‌ارزش‌ها می‌شویم. این عمل، حال خودمان را خراب می‌کند و پیامدهای جبران‌ناپذیری دارد: حرص، کینه و نفرت در وجودمان ریشه می‌دواند. به یاد داشته باشیم که بزرگترین دشمن انسان، جهل و ناآگاهی است. پس باید از آن فاصله گرفت و به سمت ارزش‌ها حرکت کرد. قانون طبیعت، «هر چه کنی به خود کنی گر همه نیک و بد کنی»

همیشه به خاطر داشته باشیم: تا راه کسی را نرفته‌ایم، تا دردش را نکشیده‌ایم و جای او زندگی نکرده‌ایم، هرگز نباید او را قضاوت کنیم. جایی خواندم که: هیچ‌گاه کسی را قضاوت نکن؛ چرا که سرنوشت آن‌قدر به دنبالت می‌آید تا تو را در همان کوچه بن‌بست و در همان شرایط قرار دهد. قضاوت کردن، همچون نیش عقرب است که در گوشه‌ای از دل فرد مقابل می‌نشیند. وای به حال کسی که از این نیش، آه بکشد. حتماً روزی خودش به همان شرایط دچار خواهد شد. همه ما روزی طعم تلخ قضاوت‌های نادانانه‌ دیگران را چشیده‌ایم. سوختیم و کار را به خدا سپردیم، چرا که جز این، راهی نداشتیم.

به نظر من، امن‌ترین آدم‌ها کسانی هستند که می‌توانی ضعف‌ها، ناکامی‌ها و دردهایت را نزد آن‌ها بازگو کنی، بی‌آنکه هراس قضاوت داشته باشی. قضاوت می‌کنی ما را، قضاوت می‌شوی روزی ، مسوزان سینه ما را که روزی هم تو می‌سوزی. قضاوت، تنها کار خداوند است.

نویسنده: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون سردار)
رابط خبری: راهنما همسفر زهرا (لژیون سردار)
ارسال: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر شبنم (لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی الیگودرز